Toen het Belgische dagblad Le Soir op de bladzijden 2-3 (na de voorpagina het duurst qua reclame) een artikel publiceerde met als kop op de omslag: « Covid verhoogt sterfte in Europa « , hebben wij contact opgenomen met Christophe De Brouwer. Als voormalig voorzitter van de School voor Volksgezondheid van de Vrije Universiteit Brusselanalyseert hij al meer dan twee jaar de cijfers van Covid en de leugens in de media en de politiek over de interpretatie ervan. Zijn conclusies zijn duidelijk: dit artikel van Xavier Counasse is echt nepnieuws, zoals de mainstream kranten het zelf graag noemen. Wij voegen daaraan toe dat dit soort artikelen niet alleen angst en vrees zaait, maar ook letterlijk de dood zaait.
Vorige week presenteerde een krant ons een echt probleem op de voorpagina. Maar het doel is bereikt: het verhogen van de angst. Laten we het onderzoeken en proberen te begrijpen.
De auteur stelt dat voor alle waargenomen oorzaken, de oversterfte voor 2022 midden juli in België (in feite op 20 juni), reeds 1.534 doden zou bedragen in vergelijking met de "verwachte", die volgens hem het gemiddelde dagelijkse sterftecijfer is van de niet-covide jaren 2017-2019. Deze "oversterfte " is toe te schrijven aan covid ("Niet alle landen verantwoorden hun "covid"-sterfte op dezelfde manier (...) er is een andere methode waarvoor alle EU-landen een vergelijkbare boekhouding hebben: de berekening van de oversterfte").
Er zijn twee beweringen in deze bewering die we moeten bekijken – we zullen niet naar andere landen kijken behalve naar ons eigen; België. Zoals de auteur van dit artikel terecht opmerkt, vergelijkt men, wanneer men een land met een ander land vergelijkt, meestal appelen met peren. Er is al werk te doen in België…
Eerste moeilijkheid
Tenzij we de polynoom[note] kunnen vinden die het best past bij de curve die door dit gemiddelde over 3 jaar (2017-2018-2019) wordt getrokken, blijven we met grote onzekerheden zitten. De berekening van een « verwachting » (wat zou moeten worden waargenomen in een « normale » situatie) op basis van slechts drie jaar introduceert een grote mate van variabiliteit in de vergelijking, zoals de onderstaande grafiek laat zien. Dus waar hebben we het over?
(Merk op dat het misbruik van taal is om te suggereren dat alle EU-landen zijn methode gebruiken om een « verwachting » te berekenen: natuurlijk niet, deze taak is toevertrouwd aan competente mensen op dit gebied die verschillende methoden gebruiken).
Tweede moeilijkheid
Laten we deze gegevens verder onderzoeken en ze in perspectief plaatsen met de drie covide jaren, vergeleken met het gemiddelde van de drie niet-covide jaren van 2017 tot 2019 (weergegeven door de « 0% »-balk), zoals de auteur van het artikel suggereert.
De auteur van het artikel legt uit dat vanaf 20 juni 2022 de 1.534 doden die gevonden zijn in overmaat (eigenlijk 1.534,7, wat ik heb afgerond naar 1.535), 2,8% meer doden zijn dan er hadden moeten zijn…
NB: a) Gegevens over sterfte aan alle oorzaken in statbel zijn momenteel beschikbaar tot 14 augustus 2022. b) De 0% staaf is het gemiddelde van de drie jaren 2017-2018-2019 uitgedrukt in %.
Als we naar de bovenstaande grafiek kijken, worden verschillende dingen duidelijk:
1. Het jaar 2021 ligt onder het verwachte niveau. Dit zogenaamde « covide » jaar presteert beter op het gebied van de totale sterfte (alle oorzaken) dan het gemiddelde van 3 niet-covide jaren. In dat geval veronderstel ik dat de auteur van dit artikel ons op basis van zijn logica zal uitleggen dat covid vanaf 20 juni 2021 1.291 doden zal hebben bespaard voor het jaar 2021 (of blijft hij preuts zoals sciensano met zijn » ondetecteerbaar » omdat de journalist ten onrechte beweert dat « de [l’année 2022] is vergelijkbaar met de oversterfte die in het jaar 2021 is waargenomen »???)
2. Op basis van het gemiddelde van de drie jaren 2017 tot 2019 zien we in 2022 vanaf maart een gestage toename van het totale sterftecijfer en in april een begin van overschrijding van het voorgestelde gemiddelde (weergegeven door de 0%-balk). In geen enkel geval kan in de vorm van de curve een correlatie worden waargenomen met de pieken van de oorspronkelijke omicron, dan omicron-BA2, dan omicron-BA5. In tegenstelling tot 2020, waar een deel van de toename redelijkerwijs kan worden toegeschreven aan covid, is het in dit geval op basis van deze gegevens niet mogelijk de waargenomen toename van de totale sterfte toe te schrijven aan omicron in vergelijking met het gemiddelde van de drie niet-covid jaren.
Laten we dit verder onderzoeken aan de hand van de ruwe gegevens en die vergelijken met de sterfgevallen die door Sciensano aan Covid worden toegeschreven. Laten we het doen voor de jaren 2021 en 2022. Hier vertegenwoordigt de « 0 »-balk het gemiddelde van de drie jaren 2017-2018-2019.
Verbazingwekkend, is het niet? Het jaar 2021 vertoont voor de beschouwde periode een lagere totale sterfte dan het gemiddelde van de drie niet aan coviden toegeschreven jaren 2017-2018 en 2019, en toch is het volgens Sciensano het jaar met een aanzienlijk hogere aan coviden toegeschreven sterfte dan 2022.
Dit heeft twee duidelijke gevolgen:
1. De overmatige sterfte aan alle oorzaken kan op geen enkele manier worden gebruikt om de sterfte aan runderen te schatten: NEE, het is niet een andere methode om te berekenen » hun dode covid ». .
2. Sterfte toegeschreven aan covid lijdt aan excessen en niet een beetje. (zie « Grafiek 54, punt 3 Sterftecijfer »[note])
Kortom, de auteur van het propaganda-artikel heeft het helemaal mis. En dat is een understatement.
Derde moeilijkheid
Laten we de verwachtingen onderzoeken: is het betrouwbaar?
Op 14 juni 2021 besloot Sciensano zijn verwachtingen te wijzigen. Een van de redenen is: « Sommige gevallen van oversterfte, vooral vanaf 2021, zullen nu worden waar genomen terwijl ze voorheen niet werden waargenomen. Met andere woorden, door de « verwachte » te wijzigen in de richting van de afname, zal Sciensano, op een zeer kunstmatige en vrijwillige manier, grote reeksen van waargenomen sterfte (realiteit) als oversterfte kunnen bestempelen. Dit is wat ik noemde in mijn « Grafieken 89[note], ab nihilo, ad nihilum, per vanitatis.
Laten we hier eens naar kijken:
De verandering is niet gering, maar stelt een daling voor van 11 sterfgevallen per dag tegen 14 juni 2021. Het gevolg voor 2022 is duidelijk zichtbaar: heel 2022 wordt, volgens de verwachting van Sciensano, een jaar met een te hoog sterftecijfer. Dat is genoeg om iedereen ongerust te maken, bravo!
Als Sciensano zijn oude verwachtingen had behouden, zou dit vulling (Ik kan er geen ander woord voor bedenken) niet zou hebben plaatsgevonden en realistischer perioden van « oversterfte » zouden zijn afgebakend (in april bijvoorbeeld), zodat echte vragen over de volksgezondheid hadden kunnen worden gesteld en, zo nodig, gerichte maatregelen hadden kunnen worden genomen.
Het modelleren van « verwachtingen » is naar mijn mening te gevoelig voor de meest uiteenlopende manipulaties om een betrouwbaar model te zijn. Dit is helaas een goed voorbeeld.
Vierde moeilijkheid
Maar wat dan te doen? In de volksgezondheid worden methoden die gebruik maken van een « verwachting » indirecte methoden genoemd, juist omdat zij gebruik maken van een model (de verwachting). Maar er zijn zogenaamde « directe » methoden, waarbij gegevens gewoon met elkaar worden vergeleken, of ze nu « gestandaardiseerd » (het beste)[note] zijn of niet.
Statbel biedt in zijn algemene presentatie[note] tal van directe vergelijkingstabellen van 2017 tot 2022. Aangezien de gegevens onbewerkt zijn (niet gestandaardiseerd), ziet u een bijna onmerkbare trend van toenemend aantal sterfgevallen van jaar tot jaar (behalve voor het jaar 2020, dat bijzonder is). En dat is normaal, op1 januari 2017 hadden we 11.322.088 inwoners in België en op1 januari 2022, 11.584.008. Maar we zijn ook ouder geworden: de gemiddelde leeftijd in 2017 is 41,52 jaar en in 2021 zal dat 41,98 jaar zijn. De stijging van de levensverwachting compenseert dit zeer gedeeltelijk. Het is dus normaal dat we elk jaar een beetje meer sterven, hoewel het nauwelijks merkbaar is.
Laten we in dit verband eens kijken naar de sterfte per leeftijdsgroep (gegevens van Statbel). Ik stel ze elke week voor in mijn « Grafieken »[note], maar ze zijn de moeite waard om te bekijken in de context van dit werk.
Deze 6 grafieken, per leeftijdsgroep, vergelijken 4 jaren, van 2019 tot 2022. We kunnen veel leren van hun onderzoek.
Maar in het kader van dit document zullen wij ons beperken tot het volgende:
- De toename van het sterftecijfer die in 2022 kan worden waargenomen, betreft alleen de leeftijdsgroep 85+.
- Over een reële stijging van het sterftecijfer in de leeftijdsgroep van 75-84 jaar wordt slechts in geringe mate gesproken.
- Voor de andere leeftijdsgroepen is er helemaal niets.
Wat kan dit verklaren? Er zij op gewezen dat 85-plussers vooral een zeer kwetsbare bevolkingsgroep vormen, die over het algemeen aan polypathologieën lijdt. De hypothese van een dodelijke covid lijkt onwaarschijnlijk, aangezien dit de meest gevaccineerde populatie van het land is, met inbegrip van een tweede booster, zo niet om te suggereren dat het gentherapievaccin voor deze leeftijdsgroep van weinig nut is. En het is waar dat de door Sciensano voorgestelde gegevens, naar gelang van de vaccinatiestatus, betreffende ziekenhuisopnames, ICU en sterfgevallen in ziekenhuizen, een overwegend lage werkzaamheid van het vaccin laten zien voor personen van 65 jaar en ouder, soms zelfs een negatieve « werkzaamheid » – een verhoogd risico – (door Sciensano bescheiden genoemd van » relatieve risicovermindering [suite au vaccin] niet detecteerbaar « ). Ik behandel dit, week na week, in mijn ‘Grafieken'[note].
Een andere hypothetische oorzaak voor deze waarneming zou in de aard van het vaccin voor gentherapie zelf liggen en de leeftijdsgroep van 85+ heeft inderdaad zoveel van dit experimentele vaccin voor gentherapie gekregen. Dat het vaccin voor gentherapie wordt beschouwd als een cofactor van de dood bij hoogbejaarden lijkt mij een hypothese die aandacht verdient. En vanuit dit oogpunt zou het interessant zijn om het aantal sterfgevallen binnen 24 en 60 dagen na de injectie te kennen. De Britten hadden ons deze gegevens aangeboden, dus waarom zouden wij niet?
Maar het feit dat we momenteel een stijging van het sterftecijfer in de leeftijdscategorie 85+ vaststellen, betekent uiteraard niet dat we kunnen zeggen dat dit volgens sommigen duidelijk de schuld is van covid, of voor anderen duidelijk de schuld van het gentherapievaccin.
Nee, zo werkt het niet. De oorzaak is hoogstwaarschijnlijk multifactorieel: het is leeftijd en andere intercurrente infecties en de neiging tot diabetes en hypertensie en verminderde immuuncapaciteit en zwaarlijvigheid/alcoholisme/roken en polypathologie en vaccin-gen therapie, en covid… In welke verhouding? Dit moet uiteraard het voorwerp zijn van rigoureus onderzoek.
Conclusie
Het artikel in deze krant, dat op de voorpagina is geplaatst – neemt u mij niet kwalijk – en dat het voorwendsel voor deze analyse vormde, blijkt een valse constructie te zijn, een vervalsing, geladen met angst en vrees. We hebben dit echt niet nodig op dit moment, boven op al het andere[note]. Gebaseerd op cijfers die van hun werkelijke betekenis zijn afgeleid, is de intellectuele constructie die wordt voorgesteld van « A tot Z » verkeerd. Het is eigenlijk verbazingwekkend dat een mainstream krant, die vroeger werd gelezen om de kwaliteit van de informatie die zij verschafte, om de schijn van een tegenmacht, nu zulke onzin kan uitkramen. Maar uiteindelijk, is dat zo verrassend? De mainstream-pers van vandaag heeft zijn rol als waakhond, criticus van het gezag, laat staan als « vierde macht » en hoeder van de vrijheid van meningsuiting al lang geleden opgegeven. Het is een compromisloze propagandist van het verhaal geworden, een verhaal dat parallel loopt met de werkelijkheid waarin wij leven, en dat onze « elites » (in de zin van Maffesoli: « zij die de macht hebben om te zeggen en de macht hebben om te doen ») ons voorschotelen. Beiden zijn medeverantwoordelijk voor deze maatschappelijke afstand, deze afgrond die groeit tussen de « elite » en het volk en die onzekere tijden aankondigt. Triest en gevaarlijk.
Christophe de Brouwer
Erehoogleraar en voormalig voorzitter van de School voor Volksgezondheid van de Vrije Universiteit Brussel.
