Leonard weet niet wat hem overkomt. Of liever, het is niet langer in staat om dit objectief te weten. Met de dosis drugs die in zijn lichaam circuleert, worstelen zijn hersenen met de omgeving waarin hij zich bevindt. Maar in zijn geval is Leonard waar hij moet zijn. In een wereld die niet noodzakelijk ideaal is, maar in een systeem dat moet werken. Al deze beoordelingen zou Leonardo later kunnen maken. Op dit moment trilt hij. Dit is de tweede keer. De vorige was twee dagen geleden. Gelukkig identificeerden de aanwezige verpleegkundigen en een arts snel het probleem: aanvalsstoornissen als reactie op de ontstekingsremmers.

De complicatie bij deze tweede crisis is dat de verpleegkundigen en artsen er niet zijn. Op de^derde verdieping van het ziekenhuis waar Leonard bedlegerig is, zijn de gangen verlaten en is het meer dan vier uur geleden dat er voor het laatst een verpleegster is geweest. Haar terugkeer, net als die van een collega, blijft onzeker. Leonard drukt op de deurbel, de rode lamp brandt in de gang, het is niet de enige, maar niemand komt. Net als de dag ervoor, toen de pijn naar boven kwam en ik meer pijnstillers moest nemen. Leonard had goed berekend dat het voor 15:00 uur was. Hij had op de deurbel gedrukt en een verpleegster was gekomen om… 16.40 uur. Om te zien wat haar verzoek was, zonder concreet geïnformeerd te zijn over haar behandeling. Het was bijna een doof gesprek tussen de patiënt en de verzorger. Uiteindelijk had Leonard tegen 18.00 uur zijn rantsoen aan pijnstillers gehad. Het was genoeg om die zeurende pijn in zijn voet te voelen. Sindsdien maakt hij aantekeningen: de tijden, de doseringen, de namen van de producten. Hij doet wat hij niet moet doen, hij doet wat professionals voor hem moeten doen.

Eerst was het een eenvoudige operatie, een verhaal over pezen, een zogenaamde ambulante dag. Maar post-operatieve complicaties met koorts en pijn stuurden Leonard terug naar het ziekenhuis. In de wachtkamer van de spoedeisende hulp hadden hij en zijn vrouw reden tot bezorgdheid. Buiten de latente spanning, buiten de lijdende mensen, was er deze oude man. Hij kon nauwelijks op zijn stoel staan, hij had pijn. Hij kwam op de grond te liggen. Bijna niemand gaf er iets om. Aan de kant van het ziekenhuispersoneel was de stress zodanig dat de oude man meer dan een half uur zo op de grond bleef liggen. Een vriendelijke ziel had hem zijn jas als kussen gegeven. Leonard keek naar deze scène en dwong zichzelf te geloven dat alles goed zou komen. Toen het zijn beurt was, na wat een eindeloze tijd leek, werd hij in een kist geleid. Op de rand van het bed waar hij lag en op de vloer trokken storende vlekken en strepen zijn aandacht. Het was bloed, nauwelijks opgedroogd. Leonard had een vaag visioen van een veldhospitaal tijdens een oorlog in de vorige eeuw. Maar hij en zijn vrouw wilden zichzelf geruststellen. We zijn in België, in Europa, in 2022. Alles komt goed. Sinds deze en volgende sequenties heeft Leonard grote twijfels over de kwestie.

In het heden, wanneer hij door oncontroleerbare spasmen wordt overvallen, smelten al deze beelden samen. Met de medicatie die hij de afgelopen 5 dagen heeft gekregen, heeft hij moeite om heldere gedachten te krijgen. Haar lichaam dat niet reageert en het feit dat er niemand komt vergroten haar angst vertienvoudigd. Hij ziet zichzelf uit bed komen, maar hij kan zijn voet niet neerzetten en hij weet dat hij niet eens bij het paar krukken in de hoek van de kamer zou kunnen komen. Leonard staat op de rand van de leegte, hij voelt zichzelf weggaan en in dit gezuiverde universum ziet hij zichzelf in stilte sterven. Hij stelt zich voor dat zijn lichaam ‘s morgens al koud zal worden aangetroffen, wanneer een verpleegster eindelijk langs zijn kamer komt. Het is onzin, je komt naar het ziekenhuis om gered te worden, niet om te sterven.

Angst wint terrein. Hij denkt terug aan wat een collega van het werk hem vertelde toen hij gistermiddag op bezoek kwam. Het verhaal van mensen die stierven in ziekenhuizen door onderbezetting, in Frankrijk, in 2022. De oude man die stierf op een brancard na meer dan 20 uur wachten op de spoedeisende hulp[note] of de 50-jarige vrouw die alleen in haar uitwerpselen stierf in haar ziekenhuisbed[note]. Zijn collega voegde daaraan toe dat dit gevallen waren die in de media zijn gemeld, dat er andere moeten zijn waarvan wij niet op de hoogte zijn. Leonard wist niets van deze tragische gebeurtenissen. In zijn toestand zou het beter zijn geweest.

Nu hij op zijn slechtst is, komt alles samen. In totale wanhoop stort hij in. In tranen wist hij zijn telefoon te pakken te krijgen. Hij belt zijn vrouw midden in de nacht. Een half uur later staat ze aan zijn zijde en doet haar best om het magere ziekenhuispersoneel op te trommelen. Het equivalent van iets meer dan één verdieping in normale tijden en moet zeven zo goed mogelijk beheren.

s Ochtends leeft Leonardo, verbrijzeld, uitgeput maar levend. Hij beseft nog niet de stress die deze nacht en de voorgaande dagen bij hem teweeg hebben gebracht. Aan de andere kant beseft hij dat er iets mis is met de structuur. Hij kon praten met twee verpleegsters, glimlachend, beschikbaar maar uitgeblust. Dagen en nachten van 12 uur, met beperkte middelen en patiënten die, net als Leonard, op zijn minst een minimum aan aandacht verwachten, wat leidt tot onenigheid en wederzijds onbegrip. Hij telt de oude man op die op de tegels van de spoedeisende hulp ligt, het opgedroogde bloed, de lege gangen ‘s nachts en het overweldigde personeel.

Leonard zal deze mislukkingen niet zonder reactie voorbij laten gaan. Hij praat er al over in zijn omgeving, en er wordt besloten dat hij een brief zal schrijven aan de directie van het ziekenhuis. Neem contact op met de verantwoordelijke artsen. Leg hen uit wat hij heeft meegemaakt, maak hen duidelijk dat er veel dingen te herzien zijn. Het idee motiveert hem en hij heeft het vooral nodig. Onbewust is het een manier om de schok te verdrijven, de momenten waarop hij zich zo kwetsbaar voelde, zo alleen in de wereld. Maar dat is het enige positieve effect dat zijn brief zal hebben, want de achteruitgang van het systeem gaat niet alleen over het ziekenhuis waar hij bedlegerig is. Het is wereldwijd, zowel in België als in andere landen in Europa en elders, en is al jaren aan de gang. De covidiane periode die al bijna drie jaar duurt, heeft dit rampzalige werk alleen maar versneld en voltooid.

Maar Leonardo ziet dat niet zo. Hij is net 45 geworden en ontdekt een deel van de wereld dat hem vreemd was. Hoeveel anderen zijn er nog? Klimaatverandering, de oorlog in Oekraïne of energietekorten blijven beperkt tot krantenkoppen op iemands smartphonescherm, een spraakbericht op de radio of episodisch kijken naar het nieuws. Hij heeft een benijdenswaardige beroepssituatie, een mooi huis met een zwembad, twee schoolgaande kinderen en verschillende vakanties gedurende het jaar. Hij die de bevelen van de regering letterlijk opvolgde. Hij heeft meerdere PCR-tests ondergaan, 3 injecties, 3 vaccinaties tegen HIV. Hij zal een^4e dosis of andere niet misgunnen als de situatie dat vereist. Voor hem, maar ook voor zijn vrouw en kinderen. Alles komt goed.

Leonard is verre van een dwaas, maar om zijn aangename bestaan en comfortzone te behouden, heeft hij het principe van een gezondheidspas onderschreven, zonder zelfs maar de volledige implicaties ervan te begrijpen. Het negeren van degenen die niet volgden, die werden geblokkeerd, gepest. Het was tenslotte hun keuze. Hij ging naar restaurants, concerten, festivals, in alle vrijheid. Zonder te beseffen dat hij heeft ingestemd met het spelen van een spel dat steeds vervuilder is geworden. Een discriminerend spel dat degenen die weigerden mee te doen, buitenspel zette. Hiertoe behoren veel leden van de medische sector. Al deze anonieme mensen, « deze verzorgers » in de breedste zin van het woord, die zijn opgehangen, soms met aanzienlijk menselijk drama. Tot zover de onderbezetting. Zoveel lege gangen ‘s nachts en zelfs overdag in ziekenhuizen. Leonardo’s vloer is geen uitzondering op deze schadelijke regel.

Maakt hij dit verband? Niets is minder zeker. Hij heeft een tipje van de sluier opgelicht, maar er is geen teken dat hij zal aandringen om uit te zoeken wat er achter de schermen gebeurt. Hij is als de hoofdpersoon in The Truman Show[note]. Het verschil is dat het niet zeker is dat Leonard er helemaal voor gaat, dat hij uit de valse werkelijkheid die hem wordt verkocht, zal komen. En dan dreigt het afhankelijk te worden van de menselijke natuur en haar vermogen zich aan te passen en te vergeten. Eén nacht van terreur, een paar dagen van angst en weken van pijn gedurende 45 jaar zijn niet genoeg om de trend te keren. Als de volgende vakantie wordt afgebroken vanwege revalidatie bij de fysio, zijn er andere gepland. Andere restaurants, andere concerten en alles wat lijkt op de wereld daarvoor. Deze wereld die aan het oplossen is, wat men er ook van mag denken. Maar Leonardo en veel van zijn mensen willen daar blijven wonen. Alles komt goed. Zelfs als dat betekent dat je in een cognitieve dissonantie terechtkomt, waarbij je de terugslag en de realiteit die op dit moment overheerst negeert. Het zal degenen die zo weinig besef hebben van de nabijheid, de relevantie ervan, geen goed doen. Het wordt echter opgebouwd door schimmige personages die een vlotte overgang kunnen maken naar hun sinistere doelen. Soepel of bijna, op sommige plaatsen en momenten, een even ongrijpbare als perverse verschuiving, zoals het scenario dat zich al bijna drie jaar ontvouwt. Het is zeer waarschijnlijk dat Leonardo en veel van zijn medemensen niets beseffen, dat ze de betekenis van deze tekst niet eens begrijpen. Zo zullen zij, net als de anderen, smelten in de schande van een toekomst. Als dat het geval is, ja: dan komt alles goed. De illusie is totaal, het plan perfect.

Nicolas d’Asseiva

Léonard ne sait pas ce qui lui arrive. Ou plutôt, il n’est plus en mesure de le savoir objectivement. Avec la dose de médicaments qui circulent dans son corps, son cerveau peine à gérer l’environnement où il se trouve. Dans son cas, Léonard est pourtant là où il faut être. Dans un monde pas forcément idéal mais dans un système qui se doit d’être fonctionnel. Toutes ces appréciations, Léonard les fera peut-être plus tard. Pour le moment, il est pris de tremblements. C’est la deuxième fois. La précédente, c’était il y a deux jours. Heureusement, les infirmières présentes et un médecin ont rapidement identifié le problème : troubles convulsifs en réaction aux anti-inflammatoires.

La complication avec cette deuxième crise, c’est que les infirmières et les médecins ne sont pas là. Dans le 3^ème étage de l’hôpital où Léonard est alité, les couloirs sont déserts et le dernier passage d’une infirmière remonte à plus de 4 heures. Son retour, comme celui d’une collègue, reste aléatoire. Léonard a appuyé sur la sonnette, la lampe rouge s’est allumée dans le couloir, ce n’est pas la seule, mais personne ne vient. Exactement comme le jour d’avant, quand le mal remontait à la surface et qu’il fallait renouveler la prise d’anti-douleur. Léonard avait bien calculé que c’était pour 15h00. Il avait appuyé sur la sonnette et une infirmière était venue à… 16h40. Pour voir quelle était sa demande, sans être concrètement informée de son traitement. C’était presque une conversation de sourds qui s’était engagée entre le patient et la soignante. Finalement Léonard avait eu sa ration d’anti-douleur vers 18h00. De quoi bien ressentir cette souffrance lancinante dans son pied. Depuis, il prend des notes : les heures, les posologies, le nom des produits. Il fait ce qu’il n’est pas censé faire, il fait ce que des professionnels sont censés faire pour lui.

Au départ, il s’agissait d’une simple opération, une histoire de tendons, une journée dite ambulatoire. Mais des complications post-opératoires avec fièvre et douleurs ont ramené Léonard à l’hôpital. Dans la salle d’attente des urgences, lui et sa femme ont eu de quoi être inquiets. Au-delà de la tension latente, des personnes en souffrance, il y avait ce vieil homme. Il tenait à peine sur sa chaise, il souffrait le martyr. Il a fini par se coucher sur le sol. Personne ou presque ne s’en est préoccupé. Du côté du personnel hospitalier, le stress était tel que l’ancien est resté comme ça, sur le carrelage, pendant plus d’une demi-heure. Une bonne âme lui avait juste laissé sa veste en guise d’oreiller. Léonard a assisté à cette scène, se forçant à croire que tout allait bien se passer. Quand son tour est venu, après un temps qui lui a paru interminable, on l’a conduit dans un box. Sur le bord du lit où il était couché et sur le sol, des taches, des coulures inquiétantes ont attirés son attention. C’était du sang, à peine séché. Léonard a vaguement eu la vision d’un hôpital de campagne pendant une guerre du siècle dernier. Mais lui et sa femme ont voulu se rassurer. On est en Belgique, en Europe, en 2022. Tout va bien se passer. Depuis cette séquence et celles qui ont suivi, Léonard a de gros doutes sur la question.

Au présent, alors qu’il est parcouru de spasmes incontrôlables, tous ces tableaux se confondent. Avec la médication qu’on lui administre depuis 5 jours, il peine à réunir des pensées claires. Son corps qui ne répond plus et le fait que personne ne vienne décuplent son angoisse. Il se visualise quittant son lit mais il ne peut pas poser son pied par terre et il sait qu’il ne parviendrait même pas à attraper la paire de béquilles posée dans l’angle de la pièce. Léonard est au bord du vide, il se sent partir et dans cet univers aseptisé, il se voit mourir en silence. Il s’imagine qu’on retrouvera son corps déjà froid au matin, quand enfin une infirmière fera un passage par sa chambre. C’est un non-sens, on vient à l’hôpital pour être sauvé pas pour y mourir.

La peur gagne du terrain. Il repense à ce que lui a raconté un collègue de travail venu le visiter hier après-midi. Le récit de ces gens morts à l’hôpital à cause du manque d’effectifs, en France, en 2022. Ce vieillard décédé sur un brancard après plus de 20 heures d’attente aux urgences[note] ou cette cinquantenaire morte seule, dans ses excréments, dans son lit d’hôpital[note]. Son collègue a ajouté que c’était des cas relevés par les médias, qu’il devait y en avoir d’autres dont on n’a pas connaissance. Léonard ne savait rien de ces tragiques faits divers. Dans son état, c’eût été mieux.

Maintenant qu’il est au plus mal, tout s’enchaîne. Dans un désespoir total, il craque. En larmes, il réussit à mettre la main sur son téléphone. Il appelle sa femme au milieu de la nuit. Une demi-heure plus tard, elle est à ses côtés, elle fait de son mieux, elle ameute le maigre personnel hospitalier. L’équivalent d’un peu plus d’un étage en temps normal et qui doit de son mieux en gérer sept.

Au matin, Léonard est bien vivant, laminé, hagard mais vivant. Il ne réalise pas encore le stress que cette nuit et les jours précédents ont généré en lui. En contrepartie, il se rend compte que quelque chose ne tourne pas rond dans cette structure. Il a eu l’occasion de discuter avec deux infirmières, souriantes, disponibles mais lessivées. Des jours et des nuits de 12h00, avec des moyens réduits et des patients qui, comme Léonard, espèrent au moins un minimum d’attention, créant des dissensions et des incompréhensions mutuelles. Il additionne le vieil homme couché sur le carrelage aux urgences, le sang séché, les couloirs vides la nuit et le personnel, dépassé.

Léonard ne va pas laisser passer ces défaillances sans réagir. Il en parle déjà autour de lui, c’est décidé, il va écrire un courrier à la direction de l’hôpital. S’adresser aux médecins responsables. Leur expliquer ce qu’il a vécu, leur faire comprendre qu’il y a beaucoup de choses à revoir. L’idée le motive et surtout, il en a besoin. Inconsciemment, c’est une façon d’exorciser, d’essayer d’assimiler le choc, ces moments où il s’est senti si vulnérable, si seul au monde. Mais c’est bien le seul effet positif qu’aura son courrier parce que le déclin du système ne concerne pas que l’hôpital où il est alité. Il est global, en Belgique comme dans d’autres pays d’Europe ou d’ailleurs, il est enclenché depuis des années. La période covidienne qui sévit depuis bientôt 3 ans n’a fait qu’accélérer et parachever cette œuvre funeste.

Mais Léonard ne le conçoit pas. Il vient d’avoir 45 ans et il découvre une partie du monde qui lui était étrangère. Combien d’autres le sont encore ? Le dérèglement climatique, la guerre en Ukraine ou les pénuries énergétiques sont limités à des titres qui passent sur l’écran de son smartphone, à une annonce par une voix à la radio ou au visionnage épisodique du journal télévisé. Lui qui a une situation professionnelle enviable, une jolie maison avec piscine, deux enfants aux études et plusieurs vacances sur l’année. Lui qui a suivi à la lettre les ordres du Gouvernement. Lui qui a multiplié les tests PCR, bénéficié de 3 injections, 3 vaccinations anti-covid. Lui qui ne rechignera pas à une 4^ème dose ni à d’autres si la situation le demande. Pour lui, comme pour sa femme et ses enfants. Tout va bien se passer.

Léonard est loin d’être un imbécile mais pour maintenir son existence agréable, conserver sa zone de confort, il a cautionné, sans même en saisir toutes les accointances, le principe d’un pass sanitaire. Faisant fi de ceux qui ne suivaient pas, qui étaient bloqués, brimés. Après tout, c’était leur choix. Il est allé au restaurant, aux concerts, en festival, en toute liberté. Sans prendre conscience qu’il a accepté de jouer un jeu qui s’est révélé toujours plus frelaté et ce n’est pas terminé. Un jeu discriminatoire qui a mis au ban de la société, celles et ceux qui ont refusé d’entrer dans la partie. Parmi lesquels, bon nombre de membres du secteur médical. Tous ces anonymes, « ces soignants » au sens large, que l’on a suspendus, avec parfois des drames humains considérables. Autant de manque d’effectifs. Autant de couloirs déserts la nuit, voire le jour, dans les hôpitaux. L’étage où se trouve Léonard n’échappe pas à cette règle néfaste.

Fait-il cette corrélation ? Rien n’est moins sûr. Il a levé un coin du voile mais rien ne laisse présager qu’il va insister pour découvrir l’envers du décor. Il est à l’image du personnage principal du Truman Show[note]. La différence, c’est qu’il n’est pas certain que Léonard aille jusqu’au bout, qu’il sorte de la réalité erronée qu’on lui vend. Et puis, il risque d’être tributaire de la nature humaine et sa capacité d’adaptation et d’oubli. Une nuit de terreur, quelques jours d’angoisse et des semaines de douleurs sur 45 ans d’existence ne sont pas suffisants pour inverser la tendance. Si les prochaines vacances sont avortées pour cause de rééducation chez le kiné, il y en a d’autres de prévues. D’autres restaurants, d’autres concerts et tout ce qui s’apparente au monde d’avant. Ce monde qui se dissout, quoi que l’on puisse en penser. Mais Léonard et beaucoup de ses semblables veulent continuer d’y vivre. Tout va bien se passer. Quitte à entrer en dissonance cognitive, à ignorer les retours de manivelle et cette réalité qui, pour le moment, reste prédominante. Elle ne fera pas de cadeaux à ceux qui ont si peu de notions de son imminence, de sa pertinence. Cependant, elle se construit par l’entremise de personnages de l’ombre qui réussiront peut-être en douceur la transition vers leurs sinistres objectifs. En douceur ou presque, par endroit et par moment, un glissement aussi intangible que pervers, à l’instar du scénario qui se déroule depuis bientôt 3 ans. Il est fort probable que Léonard et beaucoup de ses semblables ne se rendent compte de rien, qu’ils ne comprennent même pas le sens de ce texte. Ainsi, eux, comme les autres, seront fondus dans la disgrâce d’un futur. Dans cette hypothèse, alors oui : tout va bien se passer. L’illusion est totale, le plan parfait.

Nicolas d’Asseiva

Getuigenis

Ik ga van afspraak naar afspraak en de discussie neigt altijd naar dit onderwerp. Mijn cliënt van vanmorgen, alleenstaand, bejaard, maar hardwerkend, bewoont een charmant flatje in Schaarbeek.

Ze worstelt elke maand om haar rekeningen en haar huur van 520 euro inclusief gemeenschappelijke lasten te betalen.

Ze ontvangt me aangekleed en bedekt met een badjas. 16 graden in de flat, de winter wordt zwaar.

De laatste biedt me vriendelijk een koffie aan. Rond deze ruilen we. Na enkele minuten overhandigt ze me met een traan in haar ogen de factuur voor de aanbetaling op ons Belgisch-Franse vlaggenschip, dat op bestelling van Europa is verkocht. 400 euro borg, gevorderd voor haar elektriciteitsverbruik.

Deze studio is inderdaad zeer ruim en luxueus, we hebben het over 40 m² in een groene omgeving in de Brusselse regio. Deze persoon heeft een voorliefde voor luxe… Ze woont in de aanmatigende hoofdstad van Europa. Ze koos ervoor om haar huis te huren en niet om te colloceren!

Het heeft dubbele beglazing, een douche en een keuken. Ze heeft geluk, zou je kunnen zeggen.

Deze ironische paragraaf illustreert onze nieuwe wereld. Dat van de horige of slaafse arbeider.

Deze persoon vertelt me dat ze haar huis verkoopt en binnenkort moet verhuizen. Uit nieuwsgierigheid vraag ik naar de prijs voor zijn kleine maar comfortabele onderkomen. Ze vertelt me 180.000 euro voor 40m².

We kijken elkaar glimlachend aan. Het is duur, » zegt ze, « ik zou het nooit kunnen kopen. Ze zegt verder: « Weet je dat alles duur is, ik kweek tomaten, paprika’s en aardbeien op mijn terras, dat houdt me bezig en ik eet tenminste groenten en fruit zonder de bank te breken ». Ik kijk haar aan, mijn koffie in de hand, en zeg: « Gelukkig is de vriendelijkheid en uitwisseling die we net hadden gratis en dus onbetaalbaar.

Mijn laatste reflectie, zou je kunnen zeggen, is een grote hulp voor hem. Waarom belicht je dit alledaagse verhaal?

Deze situatie raakte me, de bescheidenheid en trots van deze dame van in de zestig raakte me. Geen spoor van zelfmedelijden of zuurheid. Ze merkt op dat de wereld op zijn kop loopt. De dame daarentegen gaat door en staat op het punt haar jas aan te trekken om op een paar kinderen van de plaatselijke basisschool te gaan passen.

Zij zou de pensioengerechtigde leeftijd bereiken, maar blijft werken ondanks de pijn in haar gewrichten. Zij zou oud genoeg zijn om zich fatsoenlijke huisvesting, verlichting en voedsel te kunnen veroorloven, maar zou aangewezen blijven op het « D »-systeem om rond te komen. Ze zou oud genoeg zijn om een huis te hebben, maar zal alleen aanspraak kunnen maken op het huren van andermans eigendom.

Sommigen voorspellen een toekomst waarin we niet langer eigenaren zullen zijn, maar gelukkig. Ik vraag me af
hoe kunnen ayatollahs van bezit dat nog steeds beweren. Doe wat ik zeg, niet wat ik doe
doen.
Waarom dit verhaal, daar kom ik op.

In België mag vooruitgang in 2022 niet betekenen dat men achterblijft.
warmte of voedsel.

Misschien herkent u zichzelf in deze onbekende persoon die in een paar regels wordt geportretteerd. Zo niet, dan nodig ik u uit uw ogen te openen, te kijken naar uw familieleden, uw buren, degenen die het minder goed hebben dan u. Je zult leed zien. In België in 2022 mag vooruitgang geen verwarming of voedsel betekenen.

Geef niet op, dit is niet de norm. En dat komt niet door de oorlog. De politieke leiders hebben de mogelijkheid om de prijzen te plafonneren (of gewoon tegen kostprijs te verkopen met een redelijke marge erbij), zo nodig bilateraal met de buurlanden te onderhandelen en de Belgen voorrang te geven boven anderen.

Wat is daarvoor nodig? Moed, besprenkeld met een beetje gezond verstand.

We moeten handelen, demonstreren en uitdagen op alle machtsniveaus. Doe het voor jezelf, voor je kinderen of voor hen die niet sterk genoeg zijn.

Ga niet akkoord met deze astronomische aanbetalingen die geen enkel verband meer hebben met de echte wereld. Betaal ze niet, beperk ze officieel tot een minimum. Met een inflatie van 10% is het beter om over een jaar 1000 euro te betalen dan nu. Het zijn uw aanbetalingen die uw leveranciers financieren en deze speculatie mogelijk maken. Wettelijk heb je het recht en de plicht om te weigeren.

Ik schrijf deze paar regels zonder te weten wat er van komt. Ik hoop op tienduizenden mensen voor het parlement, voor de gebouwen van de ministerraad, voor de woningen van de ministers. Ik wil dat zij de nood van een volk voelen, ‘s morgens bij de koffie, ‘s middags bij het champagnediner en ‘s avonds bij het verlangen naar een onverdiende rust.

Voelt u nog steeds de angst, vrees en stress om niet rond te kunnen komen? Waarom zouden zij een pauze krijgen?

Niet loslaten! Laat ze niet gaan.

Blijf niet alleen thuis, kom samen, stuur e-mails en brieven naar uw gekozen vertegenwoordigers. Ze moeten
voel de woede van onderaf die de hele samenleving in brand dreigt te zetten.

Jérôme Delforge

Témoignage

Je vais de rendez-vous en rendez-vous et la discussion tend toujours vers ce sujet. Ma cliente de ce matin, seule, âgée, mais travailleuse, occupe un charmant petit flat à Schaerbeek.

Elle se bat chaque mois pour honorer ses factures et payer son loyer de 520 euros charges communes comprises.

Elle me reçoit habillée et surcouverte d’un peignoir. 16 degrés dans l’appartement, l’hiver s’annonce rude.

Cette dernière me propose gentiment un café. Autour de celui-ci nous échangeons. Au bout de quelques minutes, la larme à l’œil, elle me tend sa facture d’acompte de notre fleuron belgo-français, bradé sur injonction de l’Europe. 400 euros d’acompte, réclamés pour sa consommation électrique.

Ce studio est, il est vrai très spacieux et luxueux, nous parlons de 40 m² dans un cadre verdoyant de la région Bruxelloise. Cette personne a des goûts de luxe… Elle habite dans la présomptueuse capitale de l’Europe, tout de même, ça se paye ! Elle a fait le choix de louer son logement et de ne pas colloquer !

Elle a un double vitrage, une douche et une cuisine. Elle a de la chance me direz-vous.

Ce paragraphe ironico-triste illustre notre Nouveau Monde. Celui du travailleur serf ou servile.

Cette personne m’annonce la vente de son bien, elle devra bientôt déménager. Par curiosité, je m’informe du prix demandé pour son logement, certes, de petite taille, mais confortable. Elle m’annonce 180.000 euros pour 40m².

Nous nous regardons, un sourire en coin. « C’est cher me dit-elle, je ne pourrais jamais l’acheter. » Elle continue en me disant : « Vous savez tout est cher, je cultive des tomates, des poivrons et des fraises sur ma terrasse, cela m’occupe et au moins je mange des fruits et légumes sans me ruiner » Elle termine en me disant : « Tout me semble cher et inaccessible ». Je la regarde, mon café à la main, et lui dit : « Heureusement, la gentillesse et l’échange que nous venons d’avoir, cela reste gratuit et cela n’a dès lors pas de prix ».

Ma dernière réflexion, lui fait une belle jambe me direz-vous. Pourquoi vous mettre en lumière cette histoire du quotidien ?

Cette situation m’a touché, la pudeur et la fierté de cette dame d’une soixantaine d’années m’ont touché. Aucune once d’apitoiement ou d’aigreur. Elle fait le constat d’un monde qui marche sur la tête. De son côté, cette madame continue malgré tout d’avancer et s’apprête à mettre son manteau pour aller garder des enfants à l’école primaire du coin.

Elle serait en âge d’être pensionnée, mais continue à travailler malgré la douleur dans ses articulations. Elle serait en âge de pouvoir se loger, s’éclairer et se nourrir décemment, mais devra continuer à jouer du système « D » pour arriver à boucler son budget. Elle serait en âge d’avoir un chez elle, mais ne pourra que prétendre à louer le bien d’un autre.

Certains nous prédisent un avenir où nous ne serons plus propriétaires, mais heureux. Je me demande
toujours comment des ayatollahs de la possession peuvent prétendre cela. Fais ce je dis, pas ce que je
fais.
Pourquoi cette histoire, j’y viens.

En Belgique, en 2022, le progrès ne devrait pas signifier se
chauffer ou se nourrir.

Peut-être vous reconnaîtrez-vous en cette inconnue dépeinte en quelques lignes. Dans le cas contraire, je vous invite à ouvrir les yeux, à regarder vos proches, vos voisins, ceux qui sont moins bien lotis que vous. Vous y verrez de la détresse. En Belgique, en 2022, le progrès ne devrait pas signifier se chauffer ou se nourrir.

Ne vous résignez pas, cela n’est pas la norme. Et cela n’est pas dû à la guerre. Les dirigeants politiques ont la possibilité de plafonner les prix (ou tout simplement de les vendre au prix coûtant moyennant l’ajout d’une marge raisonnable), de négocier bilatéralement des accords avec les pays limitrophes si besoin et de privilégier les Belges avant les autres.

Que manque-t-il pour que cela soit fait ? Du courage, saupoudré d’un peu de bon sens.

Nous devons agir, manifester, interpeller à tous les niveaux de pouvoir. Faites-le pour vous, pour vos enfants ou pour ceux qui n’en ont pas la force.

N’acceptez pas de payer ces acomptes astronomiques qui n’ont plus aucune corrélation avec le monde réel. Ne les payez pas, réduisez les officiellement au minimum. Avec une inflation à 10%, il vaut mieux payer 1000euros dans un an que maintenant. Ce sont vos acomptes qui financent vos fournisseurs et qui permettent à cette spéculation de perdurer. Légalement, vous avez le droit et le devoir de refuser.

Je pose ces quelques lignes sans savoir ce qui en découlera. J’espère des dizaines de milliers de personnes devant le parlement, devant les bâtiments d’un conseil des ministres, devant les résidences des ministres. Je veux qu’ils sentent la détresse d’un peuple, le matin en prenant leur café, le midi en dînant au champagne ainsi que le soir lorsqu’ils aspirent à un repos non mérité.

La peur, l’angoisse, le stress de ne pas pouvoir boucler vos fins de mois ne vous quittent pas ? Pourquoi auraient-ils droit au répit ?

Ne lâchez-rien ! Ne les lâchez pas.

Ne restez pas seul chez vous, regroupez-vous, adressez des mails, des courriers à vos élus. Ils doivent
sentir la colère venant d’en bas qui menace d’incendier toute la société.

Jérôme Delforge

We worden vergiftigd door een president die er meer aan gelegen is ons land in een oorlog te storten dan de kaart van verzoening te spelen in het Russisch-Oekraïense conflict.[note]

We worden vergiftigd door een recordtekort en staatsschuld, door toenemende onzekerheid en ellende, terwijl de heersende kaste haar zakken blijft vullen. De grote bazen van de CAC 40 blijven elk jaar 200 miljard aan fiscale giften ontvangen. – Overheidssubsidies, belastingkredieten en belastingvrijstellingen -.[note]

We worden vergiftigd door corrupte politici die niet zullen aftreden en waarschijnlijk nooit naar behoren zullen worden berecht. Of het nu gaat om Alexis Kohler, secretaris-generaal van het Élysée-paleis, tegen wie een onderzoek loopt wegens « illegale belangenvermenging », Eric Dupond-Moretti, minister van Justitie, eveneens beschuldigd van « illegale belangenvermenging », of Édouard Philippe, die binnenkort op 24 oktober 2022 voor het Hof van Justitie van de Republiek zal worden gedaagd, is er nog een integere politicus in ons land?

We worden vergiftigd door de « Groene Khmers », die voorstander zijn van windturbines die niet alleen weinig energie produceren, maar waarvan de wieken, staanders en batterijen niet recycleerbaar zijn. Als alle windmolenparken die Frankrijk ontsieren klaar zijn, zullen windmolens slechts 13% van onze elektriciteitsbehoefte produceren. Miljarden euro’s voor niets geïnvesteerd, maar niet voor iedereen verloren. Welkom in de sombere wereld van de hebzucht.[note]

We worden vergiftigd door anaerobe vergistingsinstallaties die gas en elektriciteit moeten produceren. Behalve dat de productie van dit gas uit dierlijke uitwerpselen en plantenafval 90% afval oplevert. Dit afval, « digestaat » genoemd, wordt over de velden verspreid en vernietigt de regenwormen die essentieel zijn voor het voortbestaan van de landbouwgrond. Geur, lawaai en grondwaterverontreiniging, om er maar een paar te noemen. Er zijn al 1.075 methaniseringsinstallaties in Frankrijk die, let wel, 0,6% van de elektriciteit en 0,5% van het aardgas produceren. Het is als een droom.[note]

We worden vergiftigd door de mainstream media. Al enkele dagen verschijnt het elektriciteitsweer:

– Eco Watt Red, zet alles uit en trek coltruien aan.

– Eco Watt Orange, afwisselend een trui en een onderbroek,

– Eco Watt Vert, consumeer, maar met mate.

De Linky-meter sluit uw elektriciteit op afstand af. Lach, je zult bevriezen. De centrale van Fessenheim is onder valse voorwendselen gesloten, omdat alles binnen werkt. Nog een stap naar de door onze machthebbers gewenste slavernij.

We worden elke dag vergiftigd door chemisch voedsel, waar kleurstoffen, witte suikers, goedkope oliën, antibiotica, hormonen, pesticiden en fungiciden hoogtij vieren. Grote voedselbedrijven zijn alleen geïnteresseerd in het maken van winst ten koste van uw gezondheid en die van uw huisdieren. Kijk eens naar de samenstelling van honden- en kattenvoer. Opwekkend. Een voorbeeld: katten zijn carnivoren, maar hun brokken bevatten groenten, vezels en dierlijke bijproducten zoals hoorns en hoeven die zijn verpulverd.

We worden vergiftigd door een corrupte allopathische geneeskunde waarin een grote meerderheid van de beoefenaars de eed van Hippocrates is vergeten. Denk eraan: « Ben je ziek? Heb je koorts? Blijf thuis. Neem wat Doliprane en als je stikt, bel 15″. Aan de andere kant, laat je inenten met vloeistoffen die frauduleus vaccins worden genoemd en nog steeds in fase 3 klinische proeven zitten. [note]

We worden vergiftigd door Oekraïense kippen die Frankrijk binnenstromen. Yuriy Kiousuk, een Oekraïense oligarch en specialist in junkfood, exporteert sinds 2022 zijn met hormonen behandelde kippen naar de EU en Frankrijk. Omdat hij Oekraïner is – en Oekraïne moet worden gesteund – heeft de Europese Commissie besloten zijn productie toe te laten zonder tarieven of controle op de naleving van de fytosanitaire voorschriften van de EU. Het is bekend dat vogelgriep niet bestaat in Oekraïne… Hallo, hallo, Franse boeren? Het is tijd om wakker te worden![note]

We worden vergiftigd door een steeds lakser en ordelijker rechtssysteem. Media artikel 442 : « Olivier Bailly, voormalig eerste vice-president van de rechtbank van Dijon en kinderrechter van 2003 tot 2008, had op libertaire websites voorgesteld om tussen oktober 2019 en juni 2020 zijn 12-jarige dochter te verkrachten. Veroordeeld op 11 maart 2022 tot twee jaar gevangenisstraf, waarvan één jaar vast, is hij op 28 juli 2021 van de magistratuur geschrapt, maar tegen deze beslissing is beroep ingesteld bij de Raad van State. Zijn straf werd in hoger beroep verlaagd op 29 september 2022. De rechtbank achtte hem schuldig aan « het aanzetten tot corruptie van een minderjarige zonder effect », maar sprak hem vrij van « het aanzetten tot verkrachting en aanranding van een minderjarige zonder effect », waardoor zijn straf werd verminderd tot twee jaar voorwaardelijk. De rechters waren mild voor een van hun eigen mensen, aangezien artikel 227-2 van het Wetboek van Strafrecht bepaalt dat « De daad van het aanmoedigen of proberen aan te moedigen van de corruptie van een minderjarige wordt bestraft met vijf jaar gevangenisstraf en een boete van 75.000 euro.[note]

We worden vergiftigd door talloze leiders van de republiek. Vire, hoofdstad van de Andouille, maar dan letterlijk en figuurlijk. Want als je stikt, ga je naar de eerste hulp van zijn ziekenhuis. En dan riskeer je te sterven van de kou. Een van zijn kamers bleek inderdaad 15°C te zijn. De directie weigert de verwarming aan te zetten sinds de schokkende uitspraken van de regeringskliek over het dragen van coltruien. Gedwee, hebzuchtig en dom, dat is het credo van een flink aantal kleine leiders, die zich meer zorgen maken over de grootte van hun bankrekening dan over het welzijn van hun medemens. Wat doen de verzorgers en vakbonden in dit ziekenhuis behalve het aan de kaak stellen van « slechte arbeidsomstandigheden »? Niets.[note]

We worden vergiftigd door een altijd aanwezige covidistische dictatuur. In een recent artikel in 20 minutes van 21 september 2022 staat dat tussen 12 en 18 september 2022 1.132.300 PCR- en antigeentests zijn gevalideerd, wat neerkomt op maar liefst 56.615.000 euro in de zakken van de testfabrikanten. Te sterk!

Jean Lassalle, voormalig parlementslid, kondigt in een video die viraal is gegaan de kleur aan: « Nu wordt alles in het werk gesteld om alle fundamenten van onze beschavingen te saboteren en te vernietigen. En dan deze vaccins, ik kreeg niet de Covid, ik kreeg het Johnson vaccin dat me bijna doodde, dat mijn hart misvormde, ik had 4 operaties sinds 3 januari van dit jaar. « De kers op de taart is dat het staatshoofd, de ministers en de meeste parlementsleden niet zijn ingeënt. Bekijk zijn korte video[note]

We worden vergiftigd door wetteloosheid als gevolg van laksheid bij politie, justitie en overheid. Volgens Alain Chouet ¨[note], voormalig hoofd van de crisisinlichtingendienst van het DGSE, zijn er maar liefst 1514 wetteloze wijken, verspreid over 859 gemeenten en met 4 miljoen inwoners. Deze wijken worden zelf beheerd. De politie, veiligheidstroepen, reddingsdiensten, medische en sociale diensten komen nooit binnen. Frankrijk, een rechtsstaat? Echt?

Wij zijn een minderheid die nee zegt. Sluit je aan bij het verzet en de burgerlijke ongehoorzaamheid. Tenzij je credo is om langzaam te sterven, geatomiseerd en vergiftigd, heb je de macht om nee te zeggen. Laten we uit de EU stappen, laten we ons ontdoen van het juk van Brussel, dat ondergeschikt is aan de VS, laten we onze soevereiniteit terugnemen en ons land weer op orde brengen.

Claude Janvier

Schrijver, essayist. https://www.is-edition.com/

Nous sommes empoisonnés par un Président plus préoccupé de plonger notre pays dans la guerre plutôt que de jouer la carte de l’apaisement dans le conflit russo-ukrainien.[note]

Nous sommes empoisonnés par un déficit et une dette publique record, par une précarité et par une misère grandissante, pendant que la caste dirigeante continue à s’en mettre plein les poches. Les grands patrons du CAC 40, continuent de recevoir chaque année 200 milliards de cadeaux fiscaux. – Subventions publiques, crédit d’impôts, et exonérations fiscales -.[note]

Nous sommes empoisonnés par des politiciens corrompus qui ne démissionnent pas et qui ne seront probablement jamais jugés correctement. Qu’il s’agisse d’Alexis Kohler, secrétaire général de l’Élysée, mis en examen pour « prises illégales d’intérêts », d’Eric Dupond-Moretti, garde des Sceaux, accusé lui aussi de « prises illégales d’intérêts », et d’Édouard Philippe bientôt convoqué le 24 octobre 2022 devant la Cour de justice de la République, reste-t-il un politicien intègre dans notre pays ?

Nous sommes empoisonnés par des écolos de pacotille, les « Khmers Verts », favorisant les éoliennes qui, non seulement produisent peu d’énergie, mais dont les pales, les montants et les batteries sont non recyclables. Quand tous les parcs éoliens défigurant la France seront achevés, les éoliennes ne produiront que 13 % de nos besoins en électricité. Des milliards d’euros investis pour rien, mais pas perdus pour tout le monde. Bienvenue dans le monde glauque de la cupidité.[note]

Nous sommes empoisonnés par des usines de méthanisation censées produire du gaz et de l’électricité. Sauf que la production de ce gaz à partir d’excréments d’animaux et de déchets végétaux rejette 90 % de déchets. Ces déchets, appelés « Digestat » sont étalés dans les champs, détruisant les vers de terre indispensables à la survie des terres arables. Pollution olfactive, sonore, des nappes phréatiques et j’en passe. Déjà 1075 méthaniseurs en France qui produisent, tenez vous bien, 0,6 % d’électricité et 0,5 % de gaz naturel. On croit rêver.[note]

Nous sommes empoisonnés par des médias mainstream aux ordres. Depuis plusieurs jours, la météo de l’électricité fait son apparition :

– Eco Watt Rouge, éteignez tout et mettez des cols roulés.

– Eco Watt Orange, alternez entre les pulls et les sous-pulls,

– Eco Watt Vert, consommez, mais avec modération.

Le compteur Linky va vous couper l’électricité à distance. Souriez, vous allez geler. La centrale Fessenheim est fermée sous des prétextes fallacieux, car tout fonctionne à l’intérieur. Un pas de plus vers l’esclavage voulu par nos gouvernants.

Nous sommes empoisonnés tous les jours par de la nourriture chimique, où règne en maître les colorants, les sucres blancs, les huiles bas de gamme, les antibiotiques, les hormones, les pesticides et les fongicides. Les grandes firmes agroalimentaires ne cherchent qu’à engranger des bénéfices au détriment de votre santé et aussi de celle de vos animaux de compagnie. Jetez un œil sur la composition des croquettes et des pâtées pour chiens et chats. Édifiant. Un exemple : les chats sont des carnivores, mais leurs croquettes contiennent des légumes, des fibres et des sous-produits animaux tel que des cornes et des sabots qui ont été pulvérisés.

Nous sommes empoisonnés par une médecine allopathique corrompue dont une grande majorité de praticiens ont oublié le serment d’Hippocrate. Rappelez-vous : « Vous êtes malades ? Vous avez de la fièvre ? Restez chez vous. Prenez du Doliprane et si vous vous étouffez faites le 15 ». En revanche, faites vous inoculer des liquides appelés frauduleusement vaccins toujours en essais cliniques phase 3. [note]

Nous sommes empoisonnés par des poulets ukrainiens, – et oui, il ne manquait plus que ça -, déferlants en France. Yuriy Kiousuk, un oligarque ukrainien, spécialiste de la malbouffe, exporte depuis 2022 ses poulets aux hormones vers l’UE et la France. Au motif qu’il est Ukrainien – et qu’il faut soutenir l’Ukraine – la Commission européenne a décidé de laisser entrer sa production sans droits de douane ni vérification de la conformité de ses poulets avec les règlements phytosanitaires européens. C’est bien connu, la grippe aviaire n’existe pas en Ukraine… Allô, allô, les éleveurs français ? Il est temps de vous réveiller ![note]

Nous sommes empoisonnés par une justice de plus en plus laxiste et aux ordres. Article du média 442 : « Olivier Bailly, ancien Premier vice-président du tribunal judiciaire de Dijon, juge des enfants de 2003 à 2008, avait proposé de violer sa fille de 12 ans sur des sites libertins entre octobre 2019 et juin 2020. Condamné le 11 mars 2022 à deux ans de prison, dont un ferme, il a été radié de la magistrature le 28 juillet 2021, mais cette décision fait l’objet d’un recours devant le Conseil d’État. Sa peine a été allégée en appel, le 29 septembre 2022. Le tribunal l’a reconnu coupable d’ « instigation à la corruption de mineur non suivie d’effet », mais l’a relaxé pour les faits d’ « instigation à commettre un viol et une agression sexuelle sur mineur non suivie d’effet » ce qui ramène sa peine à deux ans avec sursis. Les juges ont été cléments envers un des leurs, car l’article 227-2 du Code pénal prévoit que « Le fait de favoriser ou de tenter de favoriser la corruption d’un mineur est puni de cinq ans d’emprisonnement et de 75 000 euros d’amende. ».[note]

Nous sommes empoisonnés par d’innombrables chefaillons de la république. Vire, capitale de l’Andouille, mais au propre comme au figuré. Car, si vous vous étouffez, direction les urgences de son hôpital. Et là, vous risquez en plus de mourir à cause du froid. En effet, il a été relevé 15° C dans une de ses chambres. La direction refuse d’allumer le chauffage depuis les déclarations fracassantes de la clique gouvernementale à propos du port des pulls cols roulés. Dociles, cupides et stupides, tel est le credo d’un bon nombre de petits chefs, plus soucieux de la taille de leur compte en banque que du bien-être de leur prochain. Que font les soignants et les syndicats de cet hôpital à part dénoncer les « mauvaises conditions de travail  » ? Rien.[note]

Nous sommes empoisonnés par une dictature covidiste toujours omniprésente. Un article récent paru dans 20 minutes en date du 21 septembre 2022 fait état qu’entre le 12 et le 18 septembre 2022, 1.132.300 tests PCR et antigéniques ont été validés, ce qui représente la bagatelle de 56 615 000 Euros engrangés dans les poches des fabricants de tests. Trop fort !

Jean Lassalle, ancien député, dans une vidéo devenue virale, annonce la couleur :  » Maintenant, tout est fait pour saboter et détruire tous les fondements de nos civilisations. Et puis ces vaccins, moi, je n’ai pas eu le Covid, j’ai eu le vaccin Johnson qui a failli me tuer, qui m’a déformé le cœur, j’ai eu 4 opérations depuis le 3 janvier de cette année.  » Cerise sur le gâteau, il déclare que le chef de l’État, les ministres et la majorité des parlementaires n’auraient pas été vaccinés. Voir sa courte vidéo[note]

Nous sommes empoisonnés par des zones de non-droit dues au laxisme de la police, de la justice et du gouvernement. D’après Alain Chouet ¨[note] , ancien chef du service de renseignement de crise à la DGSE, nous avons la bagatelle de 1514 quartiers de non-droit, répartis sur 859 communes et regroupant 4 millions d’habitants. Ces quartiers s’autogèrent. La police, les forces de sécurité, les secours, les services médicaux et sociaux n’y entrent jamais. La France, État de droit ? Vraiment ?

Nous sommes une minorité à dire non. Rejoignez la résistance et la désobéissance civile. À moins que votre credo ne soit de mourir à petits feux, atomisés et empoisonnés, vous avez le pouvoir de dire non. Sortons de l’UE, sortons du joug de Bruxelles inféodée aux USA, reprenons notre souveraineté et remettons de l’ordre dans notre pays.

Claude Janvier

Écrivain, essayiste. https://www.is-edition.com/

Er verschijnen schokkende beelden op onze schermen: kinderen, soms heel jong, verkleed als politieagent, die schieten op valse doelen en gevechtstechnieken oefenen, allemaal in het kader van een school. Nee, je droomt niet, het is de Prox’ Raid Aventure vereniging die achter deze propaganda zit.

De vereniging Prox’raid Aventure organiseert al 25 jaar burger- en sportdagen in tal van steden, met name in zogenaamde « gevoelige » wijken.

De oprichter, Bruno Pomart, is een ambitieus man: voormalig Raid-politieman, burgemeester van Belflou en gast op talrijke televisieplatforms zoals TPMP, RMC, BFMTV, waar hij als deskundige wordt uitgenodigd. Maar achter dit alles zit Prox’Raid Aventure?

Prox’Raid Aventure organiseert meer dan 70 preventiedagen in heel Frankrijk. Het programma omvat workshops handboeien, zelfverdediging, schieten en eerste hulp. Het doel is om « de bevolking, vooral jongeren, te verzoenen » met de politie om de stereotypen van de politie, die in Amerikaanse en Franse politieseries te zien zijn, te doorbreken. De vereniging stelt op haar website: « Het klimaat in bepaalde wijken in Frankrijk neigt naar spanning. De relatie tussen de politie en een deel van de bevolking, met name jongeren, wordt regelmatig geschaad door een gebrek aan wederzijds begrip. Een deel van de bevolking beschouwt de politie dus zelden als bescherming. Elk politieoptreden wordt beschouwd als een agressie en een inbraak in hun buurt. Dit misverstand versterkt alleen maar het groeiende onbegrip tussen beide partijen.

Het lijkt erop dat als sommige buurten de politie niet als bescherming zien, dit gewoon te wijten is aan een gebrek aan cultuur onder jongeren… Verrassend dan.

Deze propaganda sluipt in de schoolbanken

Maar het project stopt niet bij vrijwilligersactiviteiten in geïsoleerde wijken, het begint op te duiken in scholen onder de naam « sport- en burgerschapsdag » zonder de ouders vooraf uit te leggen waar het om gaat.

Bijvoorbeeld op 27 september in een basisschool in Saint-Denis. Toen de kinderen die avond thuiskwamen, legden ze aan hun ouders uit dat ze verkleed waren als mini CRS, uitgerust met nepwapens en getraind, soms zonder dat er een leraar aanwezig was, om « goede politiemannen » te worden. Je kunt de schok begrijpen van deze ouders die geconfronteerd worden met deze georganiseerde propaganda, deze indoctrinatie van kinderen tot staatsgeweld. Dat deze laatsten, en vooral de leraren, onder het mom van « nationaal onderwijs » niet alleen medeplichtig zijn aan dit soort dagen, maar ze zelfs aanmoedigen, is gewoonweg beschamend.

In een verklaring gericht aan de burgemeester van de stad, de onderwijsinspecteur en de prefect hebben de ouders van deze kinderen hun verontwaardiging geuit, met name over het feit dat « politieagenten de naam, de leeftijd en zelfs het adres van sommige kinderen op hun mobiele telefoon hebben gevraagd en genoteerd. Ouders trekken de legitimiteit en het doel van deze volstrekt illegale gegevensverzameling in twijfel.

Je hoeft maar naar de Facebook-pagina van de vereniging te gaan om te beseffen dat dit soort operaties in een schoolomgeving (wat het meest schrijnende deel van het verhaal is) heel gewoon is voor deze « gulle vrijwilligers »[note].

Laten we niet vergeten dat we in 2022 aan de ene kant een tekort hadden aan leraren (meer dan 4000 posten zijn nog vacant) en dat we het budget voor ziekenhuizen verlaagden, terwijl we aan de andere kant het aantal politie- en wetshandhavers ongerekend aanwierven en onze budgetten voor bewapening, defensie, enz. verhoogden. In het licht van deze gegevens kan men alleen maar vraagtekens zetten bij de legitimiteit van het bezoeken van scholen om jongeren aan te moedigen het beroep van militair of politieagent te overwegen. De ouders maken bezwaar:  » Als er middelen beschikbaar zijn, laat die dan gebruikt worden om afwezige leerkrachten te vervangen, om ons ondersteuningsnetwerk weer op poten te zetten (de 4 leerkrachten van onze Réseaux d’Aides Spécialisées aux Élèves en Difficulté zijn dit jaar verdwenen), om vaste leerkrachten aan te werven en geen contractuelen bij de Pôle emploi. En voor de stad, om voldoende activiteitenbegeleiders voor onze kinderen aan te nemen, om geen brood te rantsoeneren in de kantine, om het onderhoudspersoneel van scholen niet uit te besteden aan de particuliere sector. Als de gemeentepolitie tijd heeft, zouden wij graag zien dat zij het verkeer en het parkeren voor de school verbetert voor de veiligheid van onze kinderen. « .

Counter Attack schrijft een zeer interessante analyse in zijn artikel[note]:

 » Dit soort manoeuvres heeft een naam: counter-insurgency. Het is een militaire doctrine die erop gericht is de steun van de bevolking te verwerven in een gewapend conflict. Het gaat erom, parallel met repressieve acties propaganda-acties te voeren, om de steun van de inwoners te verwerven en aldus de tegenstanders te isoleren. Deze in Frankrijk ontwikkelde doctrine werd gebruikt tijdens de koloniale oorlogen en vervolgens geëxporteerd naar vele autoritaire regimes. Achter het « vrijetijds »-aspect is het geen sinecure om de bevolking van jongs af aan te laten wennen aan politie- en militaire praktijken. Het jeugdsecretariaat valt nu onder het ministerie van de strijdkrachten. Macron militariseert en indoctrineert de jeugd in een gedwongen mars. Jongeren moeten toekomstige agenten zijn, kanonnenvoer of bazenvoer. Geen andere perspectieven. Geen verschil met een extreem-rechtse regering. Geen. Maar als Marine Le Pen zulke cursussen organiseert, zijn veel meer mensen geschokt. « 

Anaïs C.

Des images chocs commencent à affluer sur nos écrans: des enfants parfois très jeunes, habillés en policiers, qui tirent sur de fausses cibles et s’entraînent aux techniques de combats, et ce dans le cadre scolaire. Non vous ne rêvez pas, c’est l’association Prox’ Raid Aventure qui est à l’origine de cette propagande.

Depuis 25 ans, l’association Prox’raid Aventure organise des journées citoyennes et sportives dans de nombreuses villes et plus particulièrement dans les quartiers dits “sensibles”.

Son fondateur, Bruno Pomart est un homme ambitieux: ancien policier du Raid, maire de Belflou et invité sur de nombreux plateaux télévisés tel que TPMP, RMC, BFMTV, où il est invité comme expert. Pourtant, derrière, il y a Prox’Raid Aventure?

Prox’Raid Aventure, c’est plus de 70 journées de prévention organisées à travers la France, au programme: ateliers de menottage, d’autodéfense, de tirs, de secourisme… Le but “réconcilier la population et principalement les jeunes” avec les forces de l’ordre afin de casser les stéréotypes sur la police que l’on peut voir dans les séries policières américaines et françaises. L’association déclare sur son site internet: “le climat dans certains quartiers en France tend à se crisper. Les rapports entre les forces de l’ordre et une partie de la population, plus particulièrement les jeunes, sont régulièrement mis à mal par une méconnaissance réciproque. Ainsi une frange de la population considère rarement la police comme une protection. Chaque intervention de police est considérée comme une agression et une intrusion dans leur quartier. Cette méconnaissance ne fait qu’amplifier l’incompréhension grandissante entre les deux parties.”

À croire que si certains quartiers ne voient pas la police comme une protection c’est simplement dû à un manque de culture des jeunes… Étonnant donc.

Cette propagande se glisse dans les bancs de l’école

Seulement le projet ne s’arrête pas à des activités bénévoles dans des quartiers isolés, voilà qu’il commence à apparaître dans les écoles sous le nom de “journée sportive et citoyenneté » sans expliquer préalablement aux parents de quoi il s’agit.

Par exemple, le 27 septembre dernier dans une école élémentaire de Saint-Denis. Lorsque les enfants sont rentrés chez eux ce soir-là , ils ont expliqué à leurs parents qu’on les a habillés en mini CRS, équipés de fausses armes et qu’on les a entraînés parfois sans la présence d’un professeur à devenir “de bons policiers”. Comprenez donc le choc de ces parents face à cette propagande organisée, à cet endoctrinement des enfants aux violences d’État. Que ce dernier, et avant tout les professeurs, sous couvert « d’éducation nationale » soient non seulement complice de ce genre de journées, mais les encouragent, est tout simplement honteux.

Dans un communiqué adressé au maire de la ville, à l’inspecteur d’éducation et au préfet, les parents de ces enfants témoignent de leur indignation, notamment du fait que “des policiers ont demandé et noté sur leur portable le nom, l’âge, voire l’adresse de certains enfants.” Les parents s’interrogent sur la légitimité et l’objet de ce recueil parfaitement illégal de données .

Il suffit d’aller sur le Facebook de l’association pour se rendre compte que ce genre d’opérations dans le cadre scolaire (c’est bien le cadre qui est le plus affligeant dans l’histoire) est tout à fait monnaie courante pour ces “généreux bénévoles”[note].

Rappelons qu’en 2022 si d’une part on manquait de professeurs ( plus de 4000 postes restent à l’heure actuelle encore vacants) et on réduisait le budget dans les hôpitaux, d’autre part on recrutait sans compter dans la police et les forces de l’ordre, augmentant de plus en plus nos budgets pour l’armement, la défense, etc. Au vu de ces données, on ne peut que se questionner sur la légitimité à se rendre dans les écoles encourager les jeunes à se pencher sur le métier de militaire et de policier. Les parents s’insurgent à ce sujet: « S’il y a des moyens disponibles, qu’ils servent à remplacer les enseignants absents, à remettre en place notre réseau d’aide (les 4 enseignants de notre Réseaux d’Aides Spécialisées aux Élèves en Difficulté ont disparu cette année), à recruter des enseignants titulaires et non des contractuels à Pôle emploi. Et pour la Ville, à embaucher suffisamment d’animateurs et animatrices pour nos enfants, à ne pas rationner le pain à la cantine, à ne pas externaliser au privé le personnel d’entretien des écoles. Si la police municipale a du temps disponible, nous l’accueillerons avec plaisir pour améliorer la circulation et le stationnement devant l’école pour la sécurité de nos enfants ».

Contre attaque écrit une analyse des plus intéressantes dans son article[note]:

« Ce genre de manœuvres porte un nom : la contre-insurrection. C’est une doctrine militaire visant à obtenir le soutien de la population dans le cadre d’un conflit armé. Il s’agit de mener des actions de propagande en parallèle des actions de répression, pour obtenir l’adhésion des habitants et donc isoler les opposants. Cette doctrine, élaborée en France, a été utilisée lors des guerres coloniales puis exportée dans de nombreux régimes autoritaires. Derrière l’aspect «loisir», habituer dès le plus jeune âge la population aux pratiques policières et militaires n’a rien d’anodin. À présent le Secrétariat à la Jeunesse est mis sous tutelle du ministère des Armées. Macron militarise et endoctrine la jeunesse à marche forcée. Les jeunes doivent être des futurs flics, de la chair à canon ou de la chair à patron. Pas d’autres perspectives. Aucune différence avec un gouvernement d’extrême droite. Aucune. Mais si Marine Le Pen organise de tels stages, beaucoup plus de monde se scandalise. »

Anaïs C.