Accueil Blog Page 31

Le Docteur Résimont écrit à l’Ordre des médecins

À l’occasion de la défense d’une de ses consœurs, le Docteur Cécile Andri, le Docteur Résimont a remis, à l’Ordre, une lettre ouverte. Kairos vous en offre, ici, la lecture.

« J’AI DEMANDÉ À LA LUNT »

Petite plongée intéressante dans le monde des philanthropes…

Veuillez noter que Kairos ne « bénéficie » pas des largesses de la Lunt 

😉

Alors si vous voulez soutenir une presse VRAIMENT LIBRE, venez le faire sur la page de notre Crowdfunding: https://coop.new.kairospresse.be

Le Covid-19 tuait les (très) vieux* Le vaccin s’occupe des jeunes…

* surtout avec comorbidité

Interview du Pr Herve Seligmann

Chercheur biomédical, Hervé Seligmann a travaillé cinq ans à l’IHU de Marseille dans l’équipe de Didier Raoult.

Le Covid-19 tuait les (très) vieux* Le vaccin s’occupe des jeunes…

* surtout avec comorbidité

Interview du Pr Herve Seligmann

Chercheur biomédical, Hervé Seligmann a travaillé cinq ans à l’IHU de Marseille dans l’équipe de Didier Raoult.

Het propagandakamp van Aviq

Persbericht van Grappe van 9 september 2022

Herhalingsvaccinatiecampagne Aviq – https://covid.aviq.be/fr/les-actualites

Naar aanleiding van de verklaringen van Aviq over de (her)inentingscampagne tegen de ernstige vormen van Covid-19 die de Waalse regering op 12 september heeft gelanceerd, en die ten onrechte een « communicatiecampagne » wordt genoemd maar meer lijkt op een « propagandacampagne », wenst Grappe krachtig te reageren.

De rol van de Aviq kan in geen geval worden teruggebracht tot de eenduidige en reductieve weergave van de vermeende « voordelen » van een veralgemeende repetitieve vaccinatie, en dit geldt des te meer nu de kennis van de oorzaken en gevolgen van deze vaccinatie officieel is opgesomd voor de periodes 2020 en 2021.

Hoewel het duidelijk is dat ieder individu het recht heeft zich al dan niet te laten vaccineren[note]Het is onaanvaardbaar dat al dan niet opzettelijk wordt voorbijgegaan aan de voorwaarden die tot deze keuze hebben geleid, namelijk volledige en welingelichte informatie over de voor- en nadelen van deze medische ingreep. Dit is vandaag de dag duidelijk nog steeds niet het geval en Aviq blijft deze realiteit blindelings en bevooroordeeld propageren.

Grappe heeft haar advocaten opgedragen Aviq aan te manen haar mededeling te rectificeren, rekening houdend met alle tot dusver beschikbare informatie ten gunste en ten nadele van deze vaccinatie

In die zin sluit Grappe zich aan bij de woorden van professor B. Rentier, viroloog en oud-rector van de ULiège, die opmerkt dat « het publiek tegenwoordig steeds beter geïnformeerd is over verschillende verdachte pathologieën (myo/pericarditis, trombose, enz.). Rentier, viroloog en voormalig directeur van de ULiège, die opmerkt dat « het publiek zich tegenwoordig steeds meer bewust is van verschillende verdachte pathologieën (myo-pericarditis, trombose, menstruatiestoornissen, enz.)  » en dat  » zelfs indien zij tijdelijk blijken te zijn[note], zijn de langetermijngevolgen ervan niet noodzakelijk bekend en moet er bij de beoordeling van de risico’s rekening mee worden gehouden. Pogingen om ze peremptorisch als nepnieuws af te doen, leiden onnodig en nutteloos tot verdeeldheid en voeden het wantrouwen. Het publiek heeft recht op volledige en welingelichte informatie, zonder paternalisme. Zij moet standaard behandeld worden als iemand die in staat is te begrijpen en een verstandige persoonlijke keuze te maken. […] We moeten gewoon alle waarnemingen met dezelfde belangstelling bekijken en niet die elimineren die ons doel verstoren. Dit geldt voor iedereen.  »

Grappe heeft daarom haar advocaten opgedragen de Aviq te verzoeken haar mededeling te rectificeren door rekening te houden met alle tot dusver beschikbare informatie vóór en tegen deze vaccinatie, met inbegrip van de resultaten met betrekking tot bijwerkingen, de herinnering aan het experimentele karakter van deze nieuwe generatie vaccins en het bestaan van alternatieve medische behandelingen voor vaccinatie.

Pierre Stein
President
Grappe asbl

  • Noot van de redactie: Aviq, een acroniem waarvan de betekenis zelf – Agentschap voor een Kwaliteitsleven – George Orwell’s 1984 waardig is, onthult de wurggreep van de staat op de intimiteit van de mensen, een staat die voortaan zou dicteren wat een « kwaliteitsleven » is, een propagandamiddel bij uitstek.

La campage de propagande de l’Aviq*

Communiqué de presse du Grappe du 9 septembre 2022

Campagne de revaccination de l’Aviq – https://covid.aviq.be/fr/les-actualites

Face aux affirmations relayées par l’Aviq relatives à la campagne de (re)vaccination contre les formes graves du Covid-19 lancée par le gouvernement wallon ce 12 septembre prochain, et abusivement nommée « campagne de communication » mais s’apparentant davantage à une « campagne de propagande », Grappe tient à réagir fermement.

Le rôle de l’Aviq ne peut en aucun cas se réduire à la reproduction univoque et réductrice des prétendus « bienfaits » d’une vaccination à répétition généralisée et ce d’autant plus aujourd’hui en connaissance des causes et conséquences de cette vaccination répertoriées officiellement durant les périodes 2020 et 2021.

S’il est clair que chaque individu a le droit de se faire ou non vacciner librement[note], il est inacceptable de passer sous silence volontairement ou non les conditions permettant de conduire à ce choix, à savoir une information complète et éclairée quant aux avantages et aux inconvénients liés à cet acte médical. Ce n’est manifestement toujours pas le cas actuellement et l’Aviq continue malgré tout à propager aveuglément et de manière partiale cette réalité.

Grappe a chargé ses avocats de mettre en demeure l’Aviq afin que celle-ci rectifie sa communication en tenant compte de la totalité des informations disponibles à ce jour en faveur et en défaveur de cette vaccination

Grappe rejoint en ce sens les propos du professeur B. Rentier, virologue et ex-recteur de l’ULiège, qui relève qu’aujourd’hui « le public est de plus en plus informé de diverses pathologies suspectes (myo/péricardites, thromboses, dérèglements menstruels, etc) » et que « si même elles se révèlent passagères[note], leurs répercussions à long terme ne sont – forcément – pas connues et leur prise en compte doit intervenir dans l’appréciation des risques. Tenter de les évacuer péremptoirement en les qualifiant de fake news est inutilement et fâcheusement clivant et alimente la méfiance. La population a droit à une information complète et documentée, sans paternalisme. Elle doit être traitée, par défaut, comme étant capable de comprendre et de poser un choix personnel avisé. […] Il faut juste considérer toutes les observations avec le même intérêt et ne pas éliminer celles qui dérangent notre propos. Ça vaut pour tout le monde. »

Grappe a donc chargé ses avocats de mettre en demeure l’Aviq afin que celle-ci rectifie sa communication en tenant compte de la totalité des informations disponibles à ce jour en faveur et en défaveur de cette vaccination en y incluant à la fois les résultats relatifs aux effets secondaires, au rappel de la nature expérimentale de ces vaccins de nouvelle génération ainsi qu’à l’existence de traitements médicaux alternatifs à la vaccination.

Pierre Stein
Président
Grappe asbl

  • NDLR Aviq, acronyme dont la signification elle-même – Agence pour une Vie de qualité -, digne de 1984 de George Orwell, révèle la mainmise étatique dans l’intimité des gens, État qui dicterait désormais ce qu’est une « vie de qualité », outil de propagande par excellence.

Ukraine, Russia, Syria… Understanding the world chessboard

In order to understand the purpose of the Ukrainian conflict, it is necessary to understand the political and economic stakes and above all, who is pulling the strings.

(Illus: Russian soldier distributing food in Aleppo, Syria. Image credit: Ministry of Defense of the Russian Federation )

Reporting on the war every day, as most journalists in the mainstream media do in search of headlines and thrills, brings no understanding of the real facts. A minority of political scientists, writers and investigators are providing very good analyses, which are relayed in the free media. To be informed is always possible, provided that you want it and that you relegate the soothing and soporific broadcasts of the television news, of BFMTV and of the rest of the PAF – French audio-visual landscape -, to its rightful place which is: the dustbin.

Unfortunately, the reality is quite different. The vast majority of people hypnotized and glued daily in front of their television screen, have become machines to swallow the propaganda. The Ukrainian flag is flying on the top left of the TV screens, the condescending artists are mobilizing, the crocodile tears are flowing, the town halls are sounding their sirens, and the Eiffel Tower has been adorned with blue and yellow colors, thanks to Anne Hidalgo. The same one that had the symbol of France extinguished, the day Aleppo was liberated. No comment…

Donations for Ukraine, online petitions, solicitations in stores, the humanitarian machinery has started the turbo and the injection. The European Union vibrates in unison!
How beautiful!

We would have liked and we still hope for the same intense fervor, the same surge of fraternity, the same communion for the massacres that continue in Yemen – 377,000 dead -, in Donbass – 15,000 dead -, in Syria – between 400,000 and 500,000 dead – and in Iraq – 500,000 dead -.

But nothing, not a single line or almost, no flags waving, no bobo artists pouring out their silly and syrupy compassions, no visiting BHL – our great war reporter, but in the studio -, no donations, no support, no fraternal impulse, nothing. Total nothingness. Worse, according to the television at the time of the invasion of Iraq by the USA and the international coalition, there were only «  surgical strikes « . What an ignominy!

The presence of Nazi battalions in Ukraine, totally endorsed by the Ukrainian president and his government, are minimized by the « big press », in a crass complacency. In the face of such ignominy, the tolerance of the press seems so surreal that it is hard to believe. And yet, the propagandist nightmare has turned on the reactors. From the moment the mainstream press reports on it, keep in mind that the truth is elsewhere and that it is questionable. Nobody reports that there are, more or less, 97 000 paramilitaries in the Ukrainian army![note].

THE SITUATION IN UKRAINE AND DONBASS

Ukraine has, since the 2014 coup, been under the thumb of U.S. operations, advancing the NATO military alliance that is very hostile to Russia. This vast country has become public enemy number one of the USA and its vassals. The Crimean peninsula with the Russian base in Sevastopol is in NATO’s sights.

The population of Crimea never wanted to be part of Ukraine. A referendum was held and an overwhelming majority of Crimeans voted to return to Russia, from which they had been separated by an autocratic decision of Khrushchev in 1954. Of course, Western propagandists have denounced this « Russian invasion », which is the most abject fantasy.

As for the Donbass region, consisting of the provinces of Donetsk and Lugansk, the inhabitants, dismayed by the 2014 coup and threats of losing their patriotic spirit to Russia, have proclaimed their independence. Since then, hell has broken loose, and successive bombings by the Ukrainian government since 2014 have killed over 15,000 people.

The Minsk Protocol signed on September 5, 2014 by representatives of Ukraine, Russia, the Donetsk People’s Republic (DNR) and the Lugansk People’s Republic (LNR) was intended to end the war in eastern Ukraine. The agreement was centered on an immediate ceasefire in the Donbass region, and to proceed with the withdrawal from Ukrainian territory of illegal armed formations and military equipment, as well as irregular fighters and mercenaries. Translate neo-Nazi battalions.

This agreement has never been respected by the successive Ukrainian presidents since the beginning and the Donbass region has been living in hell for 8 years. In addition to the fact that Russia could not accept that NATO missiles were pointed at Moscow from Ukraine, diplomacy was well and truly at a standstill. So President Putin made a very difficult decision, namely to solve the problem. You can blame it, you can praise it, you can criticize it, but the issues, as we will discover, are far from simple. There is a big difference between «  the one who makes war, and the one who creates the trap for war to be made « . Quote to ponder.

THREE MAIN TRENDS

First of all, it is necessary to understand that there are three main currents that direct the Earth:

  • A financial oligarchy with colonizing tendencies, the most powerful and the richest. It is composed of politicians, industrialists, financiers, and media bosses from the American Democratic clan, currently embodied by Joe Biden, current President of the USA, the City of London, the Canadian Prime Minister Justin Trudeau, the majority of EU countries including France, Japan, Australia, New Zealand and Israel.

    Their obedient and ultra-frightened henchmen such as Bill Gates, George Soros, and the GAFAMs – Google, Apple, Facebook, Amazon and Microsoft – ensure the propaganda, the infiltration of the states and the censorship.
  • A financial oligarchy with nationalist-populist tendencies, which has become over time a serious and dangerous challenger to the other faction, also composed of politicians, industrialists and financiers, found in the clan of American Republicans embodied by former US President Donald Trump, China’s Xi Jinping, and Russia’s Vladimir Putin.
  • And the rest of the countries that do not want to take sides between the two, leaning sometimes for one current, sometimes for the other, depending on alliances, investments and economic contracts.

The leaders of the United States, secure in their arrogance as an « indispensable nation, » have no respect for the other countries of the world. We must not forget that since its creation, the USA has been at war with one or more countries.

It is obvious that Russia represents a block that the US must constantly harass in order to make it bend. Since Kosovo and ex-Yugoslavia – where I remind you there were training camps for Jihadists to go and fight in Syria – the USA wants to bend, among others, Russia and make sure to have the total control over all the countries of the EU.

The current conflict through Ukraine is a major episode in the confrontation between the liberal faction – USA, EU – and the imperialist-populist faction – Russia, China –

Ukraine is far from being run by altruists. Indeed, who has heard of the Indigenous Peoples Act No. 38 passed on July 1, 2021? In essence, this law forbids Slavs – Russians and Hungarians – to speak their own language. In the end, Slavs are no longer protected in Ukraine and are considered as subhuman. This is the first racial law passed in Europe in 77 years.[note]
Hello BHL?

UKRAINE-SYRIA RELATIONSHIP

So what is the relationship between the situation in Ukraine and Syria? First, it is necessary to briefly understand how and why the war in Syria began. Since 2010, it appears that there are huge reserves of gas and oil in the waters off Greece, Turkey, Cyprus and Syria. Israel exploits the Syrian oil and gas reserves in the Golan Heights, which have been annexed to Syria since 1981.

According to reports in the Lebanese newspaper Al-Akhbar published in 2012, the Qataris had a plan, approved by the Obama administration, to build a Qatari gas pipeline to transport gas to Europe via the Syrian region of Homs.

This onshore pipeline would have started in Qatar, crossed Saudi Arabia, then Jordan, avoiding Iraq to arrive at Homs in Syria, from where it would have branched off in three directions: Latakia on the Syrian coast, Tripoli in northern Lebanon, and Turkey, in order to break the Russian gas monopoly in Europe and avoid a longer, more expensive and more dangerous sea freight.

President, Bashar al Assad disagreed and on December 25, 2013, he signed his first oil and gas exploration agreement with Russia in his territorial waters. President Bashar al-Assad has said no to US looting of his oil resources.

Syria is said to have the largest offshore oil reserves in the Mediterranean, with 2.5 billion barrels, the largest of any of its neighbors except Iraq.

Throughout ten years of deadly war, from 2010 to 2020, the governments of the United States, England, France, Turkey, etc., have supported, financed and armed multinational terrorist groups and organizations of multiple allegiances and various hats, as well as separatist militias at their command. They have deliberately carried out unilateral and tripartite military aggressions against the Syrian Arab Republic, occupied parts of its territory, committed murder and destruction, carried out displacement and demographic changes, plundered its natural and historical wealth including oil, gas, agricultural crops and antiquities, burned and destroyed everything they could not steal, imposed more and more unilateral coercive measures on the Syrian people.

You have never been informed by the media that on May 31, 2020, the Syrian Arab Republic sent a formal complaint to the UN Secretary General and the President of the Security Council against the governments of some member states, foremost among them the United States, the United Kingdom, France and Turkey. Purpose: « To put an end to hostile interference by foreign states in the internal affairs of the Syrian Arab Republic and to call on all member states to refrain from any practices aimed at undermining the independence and continuation of the political process. »

The plan, elaborated for more than 20 years, consisted in destabilizing Syria durably, starting with the overthrow of the Damascus regime. The West, which plays the same role behind the scenes as Israel, will insist heavily that Syria fall.

The West, and behind them the colonizing global financial oligarchy, have been trying by all means since 2011 to bring down the Syrian regime by multiplying provocations, civil war, threats, retaliatory measures and false flag attacks.

For now, and fortunately for the sake of all, the international coalition is being defeated in Syria. But, of course, the colonizing oligarchy faction is trying by all means to achieve its ends. To do this, Russia must be made to bend. And the access is called: Ukraine.

Since the end of 2013, Russia has been the enemy of the Western world, accused of all evils: of wanting to wage war all over the place, of being homophobic, racist and anti-democratic, and of multiplying alleged destabilization attempts of all kinds (cyber attacks, interference in the American elections in November 2016, etc.).

Why? Because it blocked the third world war, because it does not obey the colonizing bloc, because it is the champion of the national-populist clan, because it is the only one capable of physically resisting the colonizing financial oligarchy (militarily and economically thanks to its rapprochement with China, another power with national-populist tendencies), and therefore because it strongly opposes the accomplishment of the plan!

So that’s what Ukraine is for: to try to make Russia subservient to the colonizing financial oligarchy and to make it bend on the Syrian issue. This is what is negotiated under the table. If this is the case, we will soon know it, either by the opening of a new conflict in Syria, or by the impossibility of solving the Ukrainian conflict.

At the Geneva summit – June 2021- , President Joe Biden acknowledged his country’s defeat in Syria. He had pledged not to intervene in that country and had acknowledged that it was protected by Russia. Commitment not kept, as American forces are still omnipresent in Syria. Similarly, he had agreed to the commissioning of the Nord Stream 2 pipeline with a gas price slightly higher than that usually charged by Russia as war damages.

It should be noted that there is a resumption since the beginning of 2022 of serious events in Syria:

  • The attack on a prison run by Kurdish mercenaries in an area illegally occupied by the United States where jihadists were being held, in January 2022, would be the first step in the US recruitment plan.
  • The elimination of Daech’s caliph, Abu Ibrahim al-Hashimi al-Qurashi, by a U.S. commando on February 3, 2022, placed a more compliant leader in his place.
  • A meeting, chaired by former Syrian Council of Ministers President Riad Hijab and Muslim Brotherhood officials, resulted in a division of roles between various jihadist groups and US think tanks on February 5, 2022 in Qatar.
  • Hundreds of people gathered on Friday, February 11, 2022 in Suwaita, a large city in southern Syria, to demand better living conditions. Protesters gathered for the fifth day in a row in the city after authorities mistakenly withdrew 600,000 families from the subsidy program, reports the UK-based Syrian Observatory for Human Rights (SOHR), which has an extensive network of sources in Syria.
    We are witnessing more of a popular emotion in relation to living conditions rather than a revolutionary movement as there may have been in 2011. However, coregistration is always possible. It is important to understand that the economic situation in Syria is really catastrophic. Because of the American embargo, there is little or no electricity, no fuel for heating, bread is rationed, wages are miserable, when you are lucky enough to have one…
  • According to the SVR (Russian Foreign Intelligence Service) the CIA is in the process of renewing ties – since February 2022 – with the jihadists in northern Syria. It would recruit them to carry out sporadic attacks against the Syrian Arab Army.

CONCLUSION

In conclusion, the outcome of the Ukrainian and Syrian conflicts will, I hope, allow a redistribution of the cards. Until now, the majority of the planet was under unipolar domination, that of the colonizing financial oligarchy. The resistance of Russia and Syria allows us to glimpse the changeover to a multipolar world where the peoples, at last, will be able to prosper without the harmful influence of the US war-mongering caste.

Syria holds the key to the Middle East, and together with Russia, these two nations hold the keys to a brighter future for the sovereignty of the people.

 

Claude Janvier
Writer, essayist. Author of three books « coups de gueule ». Co-author with Jean-Loup Izambert of the books « Le virus et le président », and Covid-19: « Le bilan en 40 questions ». IS edition

Oekraïne, Rusland, Syrië… Inzicht in het wereldtoneel

Om het doel van het Oekraïnse conflict te begrijpen, moet men de politieke en economische belangen begrijpen en vooral weten wie er aan de touwtjes trekt.

(Afbeelding: Russische soldaat die voedsel uitdeelt in Aleppo, Syrië. Foto credit: Ministerie van Defensie van de Russische Federatie )

Elke dag verslag uitbrengen over de oorlog, zoals de meeste journalisten van de mainstream media doen op zoek naar krantenkoppen en sensatie, brengt geen inzicht in de werkelijke feiten. Een minderheid van politicologen, schrijvers en onderzoekers levert zeer goede analyses, waarover in de vrije media wordt bericht. Geïnformeerd worden is dus altijd mogelijk, op voorwaarde dat men het wil en dat men de rustgevende en slaapverwekkende uitzendingen van het journaal, de BFMTV en de rest van het PAF – het Franse audiovisuele landschap – naar de vuilnisbak verwijst, de plaats die het toekomt.

Helaas is de realiteit heel anders. De overgrote meerderheid van de mensen, die gehypnotiseerd zijn en dagelijks aan hun televisiescherm gekluisterd zitten, zijn machines geworden die propaganda slikken. De Oekraïense vlag wappert linksboven op de TV-schermen, neerbuigende artiesten mobiliseren zich, krokodillentranen vloeien, gemeentehuizen laten hun sirenes loeien, en de Eiffeltoren is in blauw en geel gehuld, dankzij Anne Hidalgo. Dezelfde die het symbool van Frankrijk liet doven op de dag dat Aleppo werd bevrijd. Geen commentaar…

Donaties voor Oekraïne, online petities, verzoeken in winkels, de humanitaire machinerie heeft de turbo en de injectie aangezet. De Europese Unie vibreert eendrachtig!
Hoe mooi!

Wij hadden gehoopt en hopen nog steeds op dezelfde intense vurigheid, dezelfde golf van broederschap, dezelfde verbondenheid voor de slachtpartijen die voortduren in Jemen – 377.000 doden -, in Donbass – 15.000 doden -, in Syrië – tussen 400.000 en 500.000 doden – en in Irak – 500.000 doden -.

Maar niets, geen enkele lijn, geen wapperende vlaggen, geen bobo-artiesten die hun onnozele en stroperige medeleven uitstorten, geen bezoek van BHL – onze grote oorlogsverslaggever, maar dan in de studio -, geen giften, geen steun, geen broederlijke uitstorting, niets. Totale nietsheid. Erger nog, volgens de televisieverslagen ten tijde van de invasie van Irak door de VS en de internationale coalitie waren er slechts «  chirurgische aanvallen « . Wat een schande!

De aanwezigheid van nazi-bataljons in Oekraïne, die volledig wordt onderschreven door de Oekraïense president en zijn regering, wordt door de « mainstream pers » in een botte zelfgenoegzaamheid gebagatelliseerd. De tolerantie van de pers tegenover een dergelijke schande lijkt zo onwerkelijk dat het moeilijk te geloven is. En toch, de propaganda nachtmerrie heeft de reactoren opgestookt. Vanaf het moment dat de mainstream-pers erover bericht, moet u er rekening mee houden dat de waarheid elders ligt en dat die twijfelachtig is. Niemand meldt dat er ongeveer 97.000 paramilitairen in het Oekraïense leger zijn![note].

DE SITUATIE IN OEKRAÏNE EN DONBASS

Oekraïne ligt sinds de staatsgreep van 2014 onder de duim van de Amerikaanse operaties, die het militaire bondgenootschap van de NAVO vooruithelpen, dat zeer vijandig staat tegenover Rusland. Dit uitgestrekte land is staatsvijand nummer één van de VS en zijn vazallen geworden. Het Krim-schiereiland met de Russische basis in Sevastopol is in het vizier van de NAVO.

De mensen van de Krim hebben nooit deel willen uitmaken van Oekraïne. Er werd een referendum gehouden en een overweldigende meerderheid van de Krimbewoners stemde voor terugkeer naar Rusland, waarvan zij door een autocratisch besluit van Chroesjtsjov in 1954 waren afgescheiden. Natuurlijk hebben westerse propagandisten deze « Russische invasie » afgedaan als de meest abjecte fantasie.

Wat de Donbass-regio betreft, die bestaat uit de provincies Donetsk en Lugansk, hebben de inwoners, ontzet door de staatsgreep van 2014 en door de dreiging hun patriottische geest tegenover Rusland te verliezen, hun onafhankelijkheid uitgeroepen. Sindsdien is de hel losgebroken en hebben de opeenvolgende bombardementen door de Oekraïense regering sinds 2014 meer dan 15.000 doden geëist.

Het op 5 september 2014 door vertegenwoordigers van Oekraïne, Rusland, de Volksrepubliek Donetsk (DNR) en de Volksrepubliek Lugansk (LNR) ondertekende Protocol van Minsk was bedoeld om een einde te maken aan de oorlog in Oost-Oekraïne. Het akkoord behelst een onmiddellijk staakt-het-vuren in de Donbass-regio en de terugtrekking van illegaal bewapende formaties en militair materieel, alsmede ongeregelde strijders en huurlingen van Oekraïens grondgebied. Vertaal neonazi bataljons.

Deze overeenkomst is sinds het begin nooit nageleefd door de opeenvolgende Oekraïense presidenten en de Donbass-regio leeft nu al 8 jaar in een hel. Afgezien van het feit dat Rusland niet kon aanvaarden dat NAVO-raketten vanuit Oekraïne op Moskou werden gericht, was de diplomatie goed en wel tot stilstand gekomen. President Poetin heeft daarom een zeer moeilijke beslissing genomen, namelijk om het probleem op te lossen. Je kunt het verwijten, je kunt het prijzen, je kunt het bekritiseren, maar zoals we zullen ontdekken, zijn de problemen verre van eenvoudig. Er is een groot verschil tussen «  degene die oorlog maakt, en degene die de val creëert om oorlog te maken « . Een citaat om over na te denken.

DRIE BELANGRIJKE TENDENSEN

Allereerst moet men begrijpen dat er drie hoofdstromen zijn die de Aarde besturen:

  • Een financiële oligarchie met koloniale neigingen, de machtigste en de rijkste. Het bestaat uit politici, industriëlen, financiers en mediabazen uit de Amerikaanse Democratische clan, momenteel belichaamd door Joe Biden, de huidige president van de VS, de City of London, de Canadese premier Justin Trudeau, de meerderheid van de EU-landen waaronder Frankrijk, Japan, Australië, Nieuw-Zeeland en Israël.

    Hun gehoorzame en uiterst bange handlangers zoals Bill Gates, George Soros, en GAFAM – Google, Apple, Facebook, Amazon en Microsoft – zorgen voor propaganda, staatscontrole en censuur.
  • Een financiële oligarchie met nationalistisch-populistische neigingen, die mettertijd een serieuze en gevaarlijke uitdager is geworden voor de andere factie, eveneens bestaande uit politici, industriëlen en financiers, te vinden in de clan van de Amerikaanse Republikeinen belichaamd door de voormalige Amerikaanse president Donald Trump, China’s Xi Jinping, en het Rusland van Vladimir Poetin.
  • En de rest van de landen die geen partij willen kiezen tussen de twee, leunen nu eens voor de ene stroming, dan weer voor de andere, afhankelijk van allianties, investeringen en economische contracten.

De leiders van de Verenigde Staten, veilig in hun arrogantie als « onmisbare natie », hebben geen respect voor de andere landen van de wereld. We mogen niet vergeten dat de VS sinds hun oprichting in oorlog zijn geweest met één of meer landen.

Het is duidelijk dat Rusland een blok is dat de VS voortdurend moet bestoken om het te doen buigen. Sinds Kosovo en voormalig Joegoslavië – waar naar ik me herinner trainingskampen waren voor Jihadisten om in Syrië te gaan vechten – wil de VS onder meer Rusland ombuigen en ervoor zorgen dat het totale controle heeft over alle EU-landen.

Het huidige conflict door Oekraïne is een belangrijke episode in de confrontatie tussen de liberale factie – VS, EU – en de imperialistisch-populistische factie – Rusland, China -.

Oekraïne wordt verre van door altruïsten bestuurd. Wie heeft er immers ooit gehoord van de Wet nr. 38 op de Inheemse Volkeren die op 1 juli 2021 is aangenomen? In wezen verbiedt deze wet de Slaven – Russen en Hongaren – om hun eigen taal te spreken. Uiteindelijk worden Slaven in Oekraïne niet langer beschermd en als onmensen beschouwd. Het is de eerste rassenwet die in 77 jaar in Europa is aangenomen.[note]
Hallo BHL?

RELATIE OEKRAÏNE-SYRIË

Wat is het verband tussen de situatie in Oekraïne en die in Syrië? Eerst moet kort worden begrepen hoe en waarom de oorlog in Syrië is begonnen. Sinds 2010 is gebleken dat er enorme gas- en oliereserves zijn in de wateren voor de kust van Griekenland, Turkije, Cyprus en Syrië. Israël exploiteert de Syrische olie- en gasreserves in de Golan Hoogvlakte, die sinds 1981 door Syrië is geannexeerd.

Volgens berichten in de Libanese krant Al-Akhbar uit 2012 hadden de Qatari’s een plan, goedgekeurd door de regering-Obama, om een Qatarese gaspijpleiding aan te leggen voor het vervoer van gas naar Europa via de Syrische regio Homs.

Deze pijpleiding zou zijn begonnen in Qatar, vervolgens door Saoedi-Arabië en Jordanië zijn gelopen, Irak hebben vermeden en zijn aangekomen in Homs in Syrië, vanwaar zij zich in drie richtingen zou hebben vertakt: Latakia aan de Syrische kust, Tripoli in Noord-Libanon, en Turkije, om het Russische gasmonopolie in Europa te doorbreken en een langer, duurder en gevaarlijker zeetransport te vermijden.

President Bashar al-Assad was het daar niet mee eens en op 25 december 2013 ondertekende hij zijn eerste olie- en gasexploratieovereenkomst met Rusland in zijn territoriale wateren. President Bashar al-Assad heeft nee gezegd tegen de Amerikaanse plundering van zijn olievoorraden.

Syrië heeft naar verluidt de grootste offshore-oliereserves in de Middellandse Zee, met 2,5 miljard vaten, de grootste van alle buurlanden behalve Irak.

Gedurende tien jaar moorddadige oorlogsvoering, van 2010 tot 2020, hebben de regeringen van de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Frankrijk, Turkije enz. multinationale terreurgroepen en organisaties van velerlei slag gesteund, gefinancierd en bewapend, evenals separatistische milities die onder hun bevel staan. Zij hebben doelbewust eenzijdige en driezijdige militaire agressies tegen de Arabische Republiek Syrië uitgevoerd, delen van haar grondgebied bezet, moorden en vernielingen gepleegd, ontheemding en demografische veranderingen teweeggebracht, haar natuurlijke en historische rijkdommen, waaronder olie, gas, landbouwgewassen en oudheden, geplunderd, alles wat zij niet konden stelen in brand gestoken en vernield, en het Syrische volk steeds meer eenzijdige dwangmaatregelen opgelegd.

U bent nooit door de media op de hoogte gebracht van het feit dat de Arabische Republiek Syrië op 31 mei 2020 bij de secretaris-generaal van de VN en de voorzitter van de Veiligheidsraad een formele klacht heeft ingediend tegen de regeringen van bepaalde lidstaten, met name de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Turkije. Doel: « Een einde maken aan de vijandige inmenging van buitenlandse staten in de binnenlandse aangelegenheden van de Arabische Republiek Syrië en alle lidstaten oproepen zich te onthouden van elke praktijk die tot doel heeft de onafhankelijkheid en de voortzetting van het politieke proces te ondermijnen.

Het plan, dat zich over 20 jaar uitstrekt, behelst de destabilisatie van Syrië op lange termijn, te beginnen met de omverwerping van het regime van Damascus. Het Westen, dat achter de schermen dezelfde rol speelt als Israël, zal er sterk op aandringen dat Syrië valt.

Het Westen, en daarachter de koloniserende mondiale financiële oligarchie, tracht sinds 2011 met alle middelen het Syrische regime ten val te brengen door middel van provocaties, burgeroorlog, dreigementen, vergeldingsmaatregelen en valse-vlagaanvallen.

Voorlopig, en gelukkig voor het welzijn van allen, wordt de internationale coalitie in Syrië verslagen. Maar natuurlijk probeert de koloniserende oligarchie met alle middelen haar zin te krijgen. Daartoe moet Rusland op de knieën worden gedwongen. En de toegang heet: Oekraïne.

Sinds eind 2013 is Rusland de vijand van de westerse wereld, beschuldigd van allerlei kwaad: van overal oorlog te willen voeren, van homofoob, racistisch en antidemocratisch te zijn, en van het vermenigvuldigen van vermeende destabilisatiepogingen van allerlei aard (cyberaanvallen, inmenging in de Amerikaanse verkiezingen van november 2016, enzovoort).

Waarom? Omdat het de derde wereldoorlog heeft geblokkeerd, omdat het niet gehoorzaamt aan het koloniserende blok, omdat het de kampioen is van de nationaal-populistische clan, omdat het de enige is die in staat is fysiek weerstand te bieden aan de koloniserende financiële oligarchie (militair en economisch dankzij zijn toenadering tot China, een andere mogendheid met nationaal-populistische tendensen), en dus omdat het zich sterk verzet tegen de verwezenlijking van het plan!

Dus dat is waar Oekraïne voor dient: om te proberen Rusland ondergeschikt te maken aan de koloniserende financiële oligarchie en het te laten buigen in de Syrische kwestie. Dit is wat er onder de tafel wordt onderhandeld. Als dit het geval is, zullen we daar spoedig achter komen, hetzij door de opening van een nieuw conflict in Syrië, hetzij door de onmogelijkheid om het conflict in Oekraïne op te lossen.

Op de top van Genève – juni 2021 – erkende president Joe Biden de nederlaag van zijn land in Syrië. Hij had toegezegd niet in het land in te grijpen en had erkend dat het door Rusland werd beschermd. De toezegging werd niet nagekomen, aangezien de Amerikaanse strijdkrachten nog steeds alomtegenwoordig zijn in Syrië. Evenzo had zij ingestemd met de ingebruikneming van de Nord Stream 2-pijpleiding met een gasprijs die iets hoger lag dan de prijs die Rusland gewoonlijk als oorlogsschadevergoeding aanrekent.

Er zij op gewezen dat de ernstige gebeurtenissen in Syrië sinds begin 2022 zijn hervat:

  • De aanval op een door Koerdische huurlingen gerunde gevangenis in een door de Verenigde Staten illegaal bezet gebied, waar jihadisten werden vastgehouden, in januari 2022, zou de eerste stap zijn in het rekruteringsplan van de VS.
  • De uitschakeling van de kalief van Daech, Abu Ibrahim al-Hashimi al-Qurashi, door een Amerikaans commando op 3 februari 2022, maakte het mogelijk een meer volgzame leider in zijn plaats te stellen.
  • Een bijeenkomst onder voorzitterschap van de voormalige voorzitter van de Syrische ministerraad Riad Hijab en functionarissen van de Moslimbroederschap in Qatar op 5 februari 2022 resulteerde in een rolverdeling tussen diverse jihadistische groeperingen en Amerikaanse denktanks.
  • Honderden mensen verzamelden zich op vrijdag 11 februari 2022 in Suwaita, een grote stad in het zuiden van Syrië, om betere levensomstandigheden te eisen. Demonstranten verzamelden zich voor de vijfde dag op rij in de stad nadat de autoriteiten per vergissing 600.000 gezinnen uit het subsidieprogramma hadden gehaald, meldt het in het Verenigd Koninkrijk gevestigde Syrische Observatorium voor de Mensenrechten (SOHR), dat beschikt over een uitgebreid netwerk van bronnen in Syrië.
    We zijn eerder getuige van een volksoproer over de levensomstandigheden dan van een revolutionaire beweging zoals die er in 2011 misschien was. Hoewel coregistratie altijd mogelijk is. Het is belangrijk te begrijpen dat de economische situatie in Syrië werkelijk catastrofaal is. Door het Amerikaanse embargo is er weinig of geen elektriciteit, geen brandstof voor verwarming, brood is gerantsoeneerd, salarissen zijn erbarmelijk, als je het geluk hebt er een te hebben…
  • Volgens de SVR (Russische buitenlandse inlichtingendienst) is de CIA sinds februari 2022 bezig de banden met de jihadisten in Noord-Syrië aan te halen. Naar verluidt rekruteert het hen voor het uitvoeren van sporadische aanvallen tegen het Syrische Arabische Leger.

CONCLUSIE

Tot slot hoop ik dat de uitkomst van de conflicten in Oekraïne en Syrië een herverdeling van de kaarten mogelijk zal maken. Tot nu toe stond het grootste deel van de planeet onder unipolaire overheersing, die van de koloniserende financiële oligarchie. Het verzet van Rusland en Syrië biedt een glimp van een verschuiving naar een multipolaire wereld waar mensen eindelijk kunnen gedijen zonder de schadelijke invloed van de oorlogszuchtige kaste van de VS.

Syrië heeft de sleutel tot het Midden-Oosten, en samen met Rusland hebben deze twee naties de sleutels in handen voor een betere toekomst voor de soevereiniteit van de volkeren.

 

Claude Janvier
Schrijver, essayist. Auteur van drie boeken « coups de gueule ». Co-auteur met Jean-Loup Izambert van de boeken « Le virus et le président », en Covid-19: « Le bilan en 40 questions ». IS uitgave

Kairos Weekly 9

Deze zomer wordt het Kairos ‘Weekblad’ geschreven, zodat wat we dit voorjaar in woord en beeld hebben gebracht in een nieuw formaat onder uw aandacht wordt gebracht. Omdat we de huidige gebeurtenissen snel vergeten, maar ons herinneren wat geweest is, helpt ons het heden te begrijpen en ons voor te bereiden op de toekomst, en er misschien zelfs aan deel te nemen.

We weten nu, althans voor degenen die nog twijfelden, dat Covid-19 en wat het is geworden sociale constructies zijn, bij uitstek politieke, die het collectieve bewustzijn – nou ja, het collectieve onderbewustzijn – hebben gevormd door voorstellingen op te zetten van een situatie die volledig losstaat van de werkelijkheid. Deze voorstellingen zijn voortdurend gevoed in een zichzelf bevestigende media-politieke lus, waarvan we ons nog steeds afvragen hoe die rond en rond kan blijven gaan zonder ons duizelig en ziek te maken.

Wie gelooft nog in hun waarheid van de dag die een paar weken later wordt tegengesproken? Terwijl zij ons bijvoorbeeld het reddingsvaccin beloofden, en deze injectie tot niets in staat blijkt te zijn, behalve het doden en ziek maken van degenen die voor het grootste deel werden geïnjecteerd, sterk aangemoedigd door de Staat om te ontsnappen aan de omstandigheden die de Staat zelf had ingesteld. Ze zien hun tegenstrijdigheden niet eens meer, badend in aporie, marionetten van een show die ze verwarren met de werkelijkheid: zo lezen we op de cover van Le Soir, die zijn naam goed draagt en ons in slaap blijft sussen, op woensdag 29 juni, in het hoofdartikel dat  » de nieuwe golf van besmetting was in volle gang » ,  » Dit virus is nu bekend. Met tests, vaccinatie, maskers, voorzichtigheid en gezond verstand weten we hoe we het kunnen afweren, ieder op ons eigen niveau, naar gelang onze mate van kwetsbaarheid.  »

Op dezelfde bladzijde lezen we echter ook « Covid riskeert de sportzomer te bederven « :  » De Italiaan Matteo Berrettini, finalist in 2021, heeft zich maandag moeten terugtrekken uit het toernooi van Wimbledon. Het probleem is covid. De Belgische renner Tim Declercq zal vrijdag niet aan de start van de Tour staan. Om dezelfde reden. Zal de zomer van sport verrot zijn met covid ? « 

Het is nu bekend dat het vaccin geen bescherming biedt tegen Covid, maar belangrijker is dat het de natuurlijke immuniteit vermindert en de gevaccineerden kwetsbaar maakt voor Covid, en dus ziek. Daardoor zijn er meer, maar ook omdat mensen zich testen om op vakantie te gaan, en PCR-tests zien Covid overal.

Zonder de obsessie van de media, zou alles in orde zijn. Hoe goed zou het al in maart 2020 zijn gegaan als de nieuwe wereldorde, via haar regeringsinstanties, geen inperking, uitgaansverboden en bevolkingsafscherming had doorgevoerd, waardoor meer doden waren gevallen dan een ziekte die door therapeutische vrijheid en erkenning van bestaande behandelingen als een kogel zou zijn overgegaan…. Eindelijk, het postkantoor voordat het geprivatiseerd werd! Dus hou je mond criminele media, en ga graven waar het pijn doet. Een bezoek aan de onlangs vernieuwde Kairos website kan u inspireren.

U zult met name de 5 afleveringen van Pierre Lecot zien[note]dat op briljante wijze aantoont, met « hun » cijfers, aangezien dit alleen de cijfers zijn die door de « erkende » agentschappen worden verstrekt, dat er geen sprake is geweest van geen Ook moet worden opgemerkt dat er in 2020 en 2021 een groot aantal sterfgevallen zal zijn, dat de ziekenhuizen nooit overvol zijn geweest en dat er niet meer patiënten zijn geweest dan in andere jaren. En tenslotte, de vierde en fundamentele aflevering van een serie die er negen zal tellen, die laat zien hoe de bijzondere codering van patiënten in ziekenhuizen is opgelegd door de WHO; ziekenhuizen die administratieve fabrieken zijn geworden die Covid-patiënten op papier genereren om het geld binnen te brengen dat essentieel is voor hun voortbestaan, terwijl regeringen al tientallen jaren hun dood programmeren.

Het was een echt systeem dat de pandemie illusie mogelijk maakte. Media-industrieën die een paar persagentschappen kopiëren, in handen van de rijksten, die zeggen wat gezegd moet worden; regeringen de doorgeefluiken van multinationals, bezet door politici die zich weinig gelegen laten liggen aan het algemeen belang, maar meer aan hun salaris en hun toekomst; stervende, kwetsbare en onderbezette ziekenhuizen, bureaucratische structuren geleid door managers in pak en stropdas, ingehuurd om de zorg rendabel te maken, die in Covid de kans zien om geld te verdienen.

Intussen graaien degenen die hun raketten trokken toen de USSR zijn kernkoppen dicht bij zijn grondgebied richtte, land in om dichter bij hun vijand te komen, waarbij zij ongetwijfeld een minderheid van Zweedse en Finse politici omkopen met een voordelige tegenprestatie. Hun Europese handlangers bereiden Europa’s energie- en voedseltekorten voor, terwijl de Amerikaanse schaliegasproducenten dik worden. Oorlog is altijd goed voor de rijken. Ondertussen kondigt het Franse ministerie van Waarheid aan dat het ministerie van « Energietransitie » de kolencentrales weer in gebruik zal nemen.

Voor ons, wezens van spraak, is de werkelijkheid alleen tastbaar door wat we erover zeggen. En die twee kunnen bij elkaar passen als je probeert de feiten samen te voegen en een vorm van waarheid te bouwen. Maar zij die het verhaal vertellen willen niet dat het overeenkomt met de werkelijkheid, als die werkelijkheid hen niet bevalt. Anne-Laure Bonnel leerde dit op de harde manier, toen zij uit Oekraïne terugkeerde met beelden die niet pasten in het verhaal van de massamedia. Uitspraak: veroordeeld en versierd met « extreem rechts ».

Extreem rechts zal ook worden beschuldigd van het in twijfel trekken van het vaccinverbod, van het noemen van de doden en bijwerkingen van hun schandalige promotie voor Big Pharma. Natuurlijk stellen de vakbonden, die geen tegenmacht meer zijn maar een aanhangsel van de werkgevers, de demonstraties die in België plaatsvonden gelijk aan extreem-rechts, alsof de tientallen demonstranten die optrokken fascisten waren.

[FGTB] Vakbonden zullen altijd nee zeggen tegen extreem-rechts, maar ja tegen regeringen.

Tegelijkertijd zullen de mediapapegaaien proberen met een laagje vernis te bedekken wat ze op een dag niet meer kunnen verbergen: zo lanceren ze een campagne om vrouwen bewust te maken van hart- en vaatziekten, terwijl ze de vierde dosis voorbereiden.

In hetzelfde conformisme, zullen zij een kanaal RTBF Oekraïne creëren.

Een luisteraar merkte op: « Ik heb nog nooit een RTBF Jemen, Syrië of Palestina gezien « . Een show, niets minder. Zo vloog Greta Thunberg naar het Glastonbury Festival om een beroep te doen op het publiek en hen te informeren over de afgrond die wij naderen. We zijn er al Greta, en de feitenkijkers die discussiëren over de waarheidsgetrouwheid van de foto genomen na het festival [Glaston] Zoals gewoonlijk verdrinken ze de vis: het feit dat plastic flessen van dit festival zijn verbannen en het nu een groen label heeft, betekent nog niet dat het schoner is. We hebben het afval van deze wereld verborgen en geëxporteerd. Het beste voorbeeld is de elektrische auto. Tegelijkertijd lanceert de Commissie het « pedo-trapping »-programma, waarin wordt voorgesteld een programma op te zetten om de privé-communicatie van 450 miljoen Europeanen te onderzoeken om na te gaan of deze legaal is in het kader van de onbetwistbare zaak van de bestrijding van pedofilie. De strijd tegen wat? Hoewel België, het gastland van de netwerken, ook gastheer is van de instellingen, willen zij ons doen geloven dat zij zullen strijden tegen… Toon!

De leiders zijn niet gek geworden, de tijden laten alleen zien wat ze al waren. Maar waar gaan we heen? De Belgische Kamer van volksvertegenwoordigers wordt dus verzocht zich uit te spreken over het wetsontwerp  » betreffende de verplichte vaccinatie van beroepsbeoefenaars in de gezondheidszorg tegen Covid-19 « Dit is het geval met de huidige minister van Volksgezondheid, Vandenbroucke, die ofwel in de gevangenis ofwel in een Ephad zou moeten zitten, hoewel dat vaak hetzelfde is. Het wetsvoorstel is reeds goedgekeurd door de Commissie volksgezondheid.

Zij die in een vorm van dagelijks ritueel rechtstreeks uit de machinehersenen van McKinsey werden bejubeld, zullen nu zonder waarschuwing worden ontslagen als zij weigeren zich te schikken. Stelt u zich voor: gedwongen worden een product in te spuiten waarvan de samenstelling onbekend is voor een ziekte waarvan de ernst is verzonnen, en die, als zij weigeren, zullen worden geschorst? Zijn jullie gek geworden om niet op te staan en in opstand te komen tegen deze geplande verkrachting? Tenslotte, op het balkon zitten met een biertje in de hand, met muziek op de achtergrond, blij dat je leeft, past bij degenen die beslissen, en het is gemakkelijker dan tegen hen in opstand te komen. Tenslotte zijn er gelukkig nog mensen voor wie moed en verzet iets betekenen.

« Ik heb 99 jaar « jeugd », niet geprikt en niet bang »

Het zal een lachertje worden, zelfs voor de weinige leden van het Europees Parlement die de vragen stellen die de Europese Commissie liever niet hoort.

Deze houten taal geeft ons de indruk dat wij tegen machines praten, dat wij geen mens meer voor ons hebben, maar een ding dat niet eens heeft geluisterd naar wat wij hebben gezegd.

Ondertussen stelt de staat zijn telecommarkt open en vult de schatkist. Wel, de Staat vult de schatkist… wel, hij neemt beslissingen die de schatkist van de telecombedrijven zullen vullen, laat ons niet misleiden: zij weten dat de jackpot hen wacht. En zoals gewoonlijk zijn zij het die beslissen en een nieuwe technologie invoeren, nutteloos natuurlijk, behalve voor hun project van totale digitalisering van ons leven en beheersing van de bevolking, met een uitweg uit de risico’s voor de natuur en onze gezondheid. Weg met het leven!

Tenslotte, als het op zaken doen aankomt, doet gezondheid er niet toe. Alexander De Croo kan zelfs praten met Chinese dissidenten van de Nieuwe Federale Staat China (NFSC), die uitdrukkelijk tegen de Covid-injectie zijn en waarvan de oprichter, Guo Wengui, zegt dat « de ramp met het vaccin op komst is ». Als het naar geld ruikt, zijn de vijanden van onze vijanden onze vrienden. En coherentie, met Alexander De Croo, of zijn trawanten, is variabele geometrie, dus onbestaande. De zoon . Herman kan mij naar aanleiding van een vraag op een persconferentie vertellen dat de Covid-injecties zich niet in de experimentele fase bevinden en zijn collega’s van Univercells, voorheen van GSK, voor zijn neus het tegendeel laten beweren bij de inhuldiging van een productielijn voor vaccins in de streek van Charleroi.

Luister deze vakantie eindelijk eens naar ons zonder ons te zien, met onze podcasts.

En vooral, lees ons laatste nummer, Kairos 55.

Om de originele video te zien: https://www.new.kairospresse.be/kairos-hebdo-n9/

Kairos Hebdo 9

Cet été, le Kairos « Hebdo » s’écrit, pour que ce que nous avions mis en mots et en images dès ce printemps dans un nouveau format, se rappelle à vous. Car on a vite fait d’oublier l’actualité, or se souvenir de ce qui a été permet de mieux saisir le présent et de se préparer à l’avenir, et même, peut-être, d’y participer.

Nous savons maintenant, en tout cas pour ceux qui doutaient encore, que le Covid-19 et ce qu’il est devenu sont des constructions sociales, éminemment politiques, qui ont façonné la conscience collective, – enfin l’inconscience collective -, en érigeant des représentations d’une situation totalement détachée du réel. Ces représentations ont été alimentées en permanence pour s’auto-confirmer dans une boucle politico-médiatique dont on se demande encore comment elle peut continuer à tourner en rond, sans donner le tournis et nous faire vomir.

Qui croit encore en leur vérité du jour contredite quelques semaines après? Alors, par exemple, qu’ils nous promettaient le vaccin sauveur, et que cette injection ne se révèle capable de rien, si ce n’est tuer et rendre malades ceux qui pour la plupart se sont fait piquer, vivement encouragés par l’État pour échapper aux conditions que ce même État avait lui-même mises en place. Ils ne perçoivent même plus leurs contradictions, baignés dans les apories, marionnettes d’un spectacle qu’ils confondent avec le réel : ainsi, en couverture du Soir, qui porte bien son nom et continue à nous endormir, ce mercredi 29 juin, on lisait dans l’édito, où l’on nous annonçait que « la nouvelle vague de contamination était bien lancée », « Ce virus, on le connaît maintenant. Avec les tests, la vaccination, les masques, la prudence et le bon sens, on sait comment le repousser, chacun à notre niveau, selon notre degré de vulnérabilité. »

Pourtant, sur la même page, on lisait aussi « Le Covid risque de pourrir l’été sportif » : « Finaliste en 2021, l’Italien Matteo Berrettini a dû déclarer forfait pour le tournoi de Wimbledon, lundi. En cause : le covid. Le coureur belge Tim Declercq, lui, ne sera pas au départ du Tour vendredi. Pour la même raison. L’été sportif sera-t-il pourri par le covid ? »

On sait maintenant que le vaccin ne protège pas du Covid, mais surtout réduit l’immunité naturelle et rend les vaccinés vulnérables au Covid, et les rend donc malades. S’il y en a plus, c’est aussi pour cette raison, mais aussi parce que les gens se testent pour partir en vacances, et que les tests PCR voient du Covid partout.

Sans l’obsession covidienne des médias, tout irait bien. Comme tout se serait bien passé dès mars 2020 si le nouvel ordre mondial, via ses officines gouvernementales, n’avait mis en place confinement, couvre-feu et masquage de la population, qui ont tué bien plus qu’une maladie que la liberté thérapeutique et la reconnaissance des traitements existants auraient fait passer comme une lettre à la poste… Enfin, la poste avant qu’on la privatise! Fermez-la donc médias criminels, et allez creuser là où ça fait mal. Parcourir le site de Kairos, qui vient de se refaire une beauté, pourra vous inspirer.

Vous y verrez notamment les 5 épisodes de Pierre Lecot[note], qui nous démontre brillamment, avec « leurs » chiffres, puisque ce ne sont que ceux fournis par les agences « reconnues », qu’il n’y a eu aucune hécatombe de morts en 2020 et 2021, que les hôpitaux n’ont jamais été saturés, qu’il n’y a pas eu plus de malades que les autres années. Et enfin, le quatrième épisode fondamental d’une série qui en verra neuf, qui montre comment les codifications particulière des malades en hôpital ont été imposés par l’OMS ; hôpitaux qui sont devenus des usines administratives générant des patients Covid sur papier pour faire rentrer de l’argent indispensable à leur survie, alors que depuis des décennies les gouvernements programmaient leur mort.

C’est un véritable système qui a permis à l’illusion pandémique de prendre. Des industries médiatiques copistes de quelques agences de presse, propriétés des plus grosses fortunes, disant ce qu’il faut dire ; des gouvernements courroies de transmissions des multinationales, occupés par des politiciens peu préoccupés du bien commun, mais plus de leur salaire et de leur avenir ; des hôpitaux moribonds, vulnérables et en sous-effectifs, structures bureaucratiques gérées par des managers en costume cravate, engagés pour rendre le soin rentable, voyant dans le Covid l’opportunité de faire rentrer de l’argent.

Pendant ce temps, ceux qui dégainaient leurs missiles quand l’URSS pointait ses ogives près de son territoire, grappillent des terres pour s’approcher de leur ennemi, soudoyant sans doute par quelques contreparties avantageuses une minorité de politiciens suédois et finlandais. Leurs sbires européens préparent les pénuries énergétiques et alimentaires de l’Europe, pendant que les producteurs de gaz de schiste américains s’engraissent. La guerre, ça a toujours du bon pour les plus nantis. Pendant ce temps, le Ministère de la vérité français nous annonce que le Ministère de la « Transition Énergétique », rouvrira des centrales à charbon.

Pour nous, êtres de parole, le réel n’est tangible que par ce qu’on en dit. Et les deux peuvent correspondre dès lors que l’on tente de regrouper les éléments factuels et de construire une forme de vérité. Mais ceux qui racontent l’histoire ne veulent pas qu’elle corresponde au réel, si ce réel ne les arrange pas. Anne-Laure Bonnel l’a appris à ses dépens, elle qui revenue d’Ukraine a ramené des images qui ne correspondaient pas au storytelling des médias de masse. Sentence : condamnée et accolée de l’écusson « extrême-droite ».

Extrême-droite dont seront aussi taxés ceux qui remettent en question l’injonction vaccinale, évoquent les morts et effets secondaires de leur promotion scandaleuse pour Big Pharma. Naturellement, les syndicats, qui ne sont plus un contre-pouvoir mais une annexe patronale, assimilent les manifestations qui ont eu lieu en Belgique à l’extrême-droite, comme si les dizaines de manifestants qui ont défilé étaient des fachos.

[FGTB] Les syndicats diront toujours non à l’extrême droite, mais oui aux gouvernements. 

Dans le même temps, les perroquets médiatiques tenteront d’entourer d’une couche de vernis ce qu’ils ne pourront un jour plus cacher : ainsi, on lance une campagne de sensibilisation contre les maladies cardiovasculaires chez les femmes, alors qu’ils nous préparent la quatrième dose.

Dans le même conformisme, ils créeront une chaîne RTBF Ukraine.

Un auditeur commentera justement « je n’ai jamais vu une RTBF Yemen, Syrie ou Palestine ». Du spectacle, rien que ça. Ainsi, Greta Thunberg se rendait en avion au festival de Glastonburry pour interpeller le public et l’informer du précipice que nous approchons. Nous y sommes déjà Greta, et les fact chekers qui discutent la véracité de la photo prise après le festival [Glaston] noient le poisson, comme d’habitude : ce n’est pas parce que les bouteilles en plastique ont été bannies de ce festival et que désormais il a le label vert, qu’il est plus propre. Nous avons caché et exporté les déchets de ce monde. Le meilleur exemple étant la voiture électrique. En même temps, la Commission lance le « pédopiégeage », qui propose qu’un programme décortique les communications privées de 450 millions d’européens pour s’assurer de leur légalité sous prétexte de la cause inattaquable de la lutte contre la pédophilie. La lutte contre quoi ? Alors que la Belgique, terre d’accueil des réseaux, héberge également les institutions, on voudrait nous faire croire qu’ils vont lutter contre… Spectacle!

Les dirigeants ne sont pas devenus fous, l’époque nous révèle seulement ce qu’ils étaient déjà. Mais où va-t-on ?! Ainsi, la Chambre des représentants belge est amenée à se prononcer sur le projet de loi « relatif à la vaccination obligatoire des professionnels des soins de santé contre la Covid-19 » porté par le ministre de la Santé actuel, j’ai nommé Vandenbroucke, celui qui devrait ou bien être en prison ou bien dans une Ephad, bien que ce soit souvent la même chose. Le projet de loi a d’ores et déjà été validé par la Commission santé.

Ceux qui étaient applaudis dans une forme de rituel quotidien sorti tout droit des cerveaux-machines de McKinsey seront désormais virés sans sommation s’ils refusent d’obtempérer. Rendez-vous compte : obligés à injecter un produit dont on ne connaît pas la composition pour une maladie dont la gravité a été montée de toutes pièces, qui s’ils refusent, seront suspendus ? Êtes-vous devenus fous pour ne pas vous lever et vous révolter face à ce viol programmé ? Enfin, sortir au balcon la bière à la main, avec la musique comme ambiance, content d’être vivant, ça arrange bien ceux qui décident, et c’est plus facile que de se révolter contre ces derniers. Enfin, heureusement, il y en a encore pour qui courage et résistance veut dire quelque chose.

« J’ai 99 années de « jeunesse », non piquée et pas effrayée »

Ce sera la langue de bois, même pour les rares députés qui posent les questions que la Commission européenne préférait ne pas entendre.

Cette langue de bois qui nous laisse cette impression de parler avec des machines, de ne plus avoir un être humain devant nous, mais une chose qui n’a même pas écouté ce que nous avons dit.

Pendant ce temps, l’État ouvre son marché télécom et remplit les caisses. Tiens, l’État remplit les caisses… enfin prend des décisions qui rempliront les caisses des télécoms, ne soyons pas dupes : ils savent que le jackpot les attend. Et comme à l’habitude, ce sont eux qui décident, mettant en place une nouvelle technologie, inutile certes, sauf pour leur projet de numérisation totale de nos vies et de contrôle des populations, exit les risques pour la nature et notre santé. Exit la vie!

Enfin, quand il s’agit de faire des affaires, la santé on s’en fout. Alexander De Croo est même capable de parler avec des dissidents chinois du New Federal State of China (NFSC), explicitement opposés à l’injection Covid et dont le fondateur, Guo Wengui, affirme que « le désastre du vaccin va arriver ». Quand ça sent l’argent, les ennemis de nos ennemis sont nos amis. Et la cohérence, chez Alexander De Croo, ou ses copains, c’est à géométrie variable, donc inexistant. Le fifils à Herman est capable de m’affirmer suite à une question en conférence de presse que les injections Covid ne sont pas en phase expérimentale et de laisser ses collègues d’Univercells anciens de chez GSK, dire le contraire devant lui lors de l’inauguration d’une ligne de production de vaccins dans le zoning de Charleroi.

Enfin, ces vacances, écoutez-nous sans nous voir, avec nos podcasts.

Et surtout, lisez notre dernier numéro, Kairos 55.

Pour voir la vidéo d’origine: https://www.new.kairospresse.be/kairos-hebdo-n9/

Ukraine, Russie, Syrie… Appréhender l’échiquier mondial

Afin de comprendre à quoi sert le conflit Ukrainien, il est nécessaire de comprendre les enjeux politiques, économiques et surtout, qui tire les ficelles.

(Illus.: soldat russe distribuant des vivres à Alep, Syrie. Crédit image: Ministère de la Défense de la Fédération de Russie)

Relater tous les jours la guerre, comme font la plupart des journalistes des médias mainstream en mal de gros titres et de sensations fortes, n’apporte aucune compréhension des véritables faits. Une minorité de politologues, d’écrivains et d’enquêteurs diffusent de très bonnes analyses, relayées dans les médias libres. S’informer est donc toujours possible, à condition de le vouloir et de reléguer les diffusions lénifiantes et soporifiques des journaux télévisés, de BFMTV et du reste du PAF – paysage audio visuel français-, à sa juste place qui est : la poubelle.

Malheureusement, la réalité est tout autre. La grande majorité des gens hypnotisés et scotchés quotidiennement devant leur écran de télévision, sont devenus des machines à gober la propagande. Le drapeau Ukrainien flotte en haut à gauche des écrans TV, les artistes condescendants se mobilisent, les larmes de crocodile coulent à flots, les mairies font retentir les sirènes, et la Tour Eiffel s’est vu parée des couleurs bleue et jaune, grâce à Anne Hidalgo. La même qui avait fait éteindre le symbole de la France, le jour où Alep a été libérée. Sans commentaires…

Dons pour l’Ukraine, pétitions en lignes, sollicitations dans les magasins, la machinerie humanitaire a enclenché le turbo et l’injection. L’Union européenne vibre à l’unisson !
Que c’est beau !

Nous aurions souhaité et nous espérons toujours la même ferveur intense, le même élan de fraternité, la même communion pour les massacres qui perdurent au Yémen – 377 000 morts -, au Donbass – 15 000 morts -, en Syrie – entre 400 000 et 500 000 morts – et en Irak – 500 000 morts -.

Mais rien, pas une ligne ou presque, pas de drapeaux qui s’agitent, pas d’artistes bobos déblatérant leurs compassions niaiseuses et sirupeuses, pas de BHL en visite, – notre grand reporter de guerre, mais en studio -, pas de dons, pas de soutien, pas d’élan fraternel, rien. Le néant total. Pire, à en croire la télévision à l’époque de l’invasion de l’Irak par les USA et la coalition internationale, il n’y aurait eu que des « frappes chirurgicales ». Quelle ignominie !

La présence des bataillons nazis présents en Ukraine, totalement adoubés par le président Ukrainien et son gouvernement, sont minimisés par la « grande presse », dans une complaisance crasse. Face à l’ignoble, la tolérance de la presse semble tellement surréaliste qu’on aurait du mal à y croire. Et pourtant, le cauchemar propagandiste à enclenché les réacteurs. À partir du moment où la presse mainstream en parle, gardez à l’esprit que la vérité est ailleurs et que c’est sujet à caution. Personne ne relate qu’il y a, peu ou prou, 97 000 paramilitaires dans l’armée Ukrainienne ![note]. 

LA SITUATION EN UKRAINE ET AU DONBASS 

L’Ukraine est, depuis le coup d’État de 2014, sous la coupe d’opérations étasuniennes, faisant avancer l’alliance militaire de l’OTAN qui est très hostile à la Russie. Ce vaste pays est devenu l’ennemi public n°1 des USA et de ses vassaux. La péninsule de Crimée avec la base Russe de Sébastopol est dans le viseur de l’OTAN.

La population de Crimée n’a jamais voulu faire partie de l’Ukraine. Un référendum fut organisé et une écrasante majorité de Criméens a voté pour le retour en Russie, dont ils avaient été séparés par une décision autocratique de Khrouchtchev en 1954. Bien entendu, les propagandistes occidentaux ont dénoncé cette « invasion russe », qui relève du fantasme le plus abject.

Quant à la région du Donbass, composée des provinces de Donetsk et Lougansk, les habitants, consternés par le coup d’État de 2014 et par les menaces de perdre leur esprit patriotique envers la Russie, ont proclamés leur indépendance. Depuis, l’enfer s’est abattu sur eux, et les bombardements successifs par le gouvernement Ukrainien depuis 2014 à fait plus de 15 000 morts.

Le protocole de Minsk signé le 5 septembre 2014 par les représentants de l’Ukraine, de la Russie, de la république populaire de Donetsk (DNR) et de la république populaire de Lougansk (LNR) était destiné à mettre fin à la guerre en Ukraine orientale. L’accord était centré sur un cessez-le-feu immédiat dans la région du Donbass, et de procéder au retrait du territoire ukrainien des formations armées et du matériel militaire illicites, ainsi que des combattants irréguliers et des mercenaires. Traduisez les bataillons néonazis.

Cet accord n’a jamais été respecté par les présidents successifs Ukrainien depuis le début et la région du Donbass vit l’enfer depuis 8 ans. Outre le fait que la Russie ne pouvait pas accepter que des missiles de l’OTAN soient braqués vers Moscou depuis l’Ukraine, la diplomatie était bel et bien au point mort. Le président Poutine a donc pris une décision très difficile, à savoir de régler le problème. On peut le blâmer, on peut l’encenser, on peut le critiquer, mais les enjeux, comme nous allons le découvrir, sont loin d’être simples. Il y a une grande différence entre « celui qui fait la guerre, et celui qui créé le piège pour que la guerre se fasse ». Citation à méditer.

TROIS GRANDS COURANTS 

Il est avant tout nécessaire de comprendre qu’il y a trois grands courants qui dirigent la Terre:

  • Une oligarchie financière à tendance colonisatrice, la plus puissante et la plus riche. Elle est composée de politiciens, industriels, financiers, et patrons de médias, se trouvant dans le clan des démocrates américains incarné en ce moment par Joe Biden, actuel président des USA, de la City de Londres, du 1er Ministre Canadien Justin Trudeau, de la majorité de pays de l’UE dont la France, du Japon, de l’Australie, de la Nouvelle-Zélande et d’Israël.

    Leurs valets obéissants et ultra-friqués tels que Bill Gates, George Soros, et les GAFAM – Google, Apple, Facebook, Amazon et Microsoft – s’assurent de la propagande, du noyautage des états et de la censure.
  • Une oligarchie financière à tendance nationaliste-populiste, devenue au fil du temps un challenger sérieux et dangereux pour l’autre faction, composé aussi de politiciens, d’industriels et de financiers, se trouvant dans le clan des républicains américains incarné par l’ancien président des USA Donald Trump, de la Chine de Xi Jinping, et de la Russie de Vladimir Poutine.
  • Et le reste des pays qui ne veulent pas prendre parti entre les deux, penchant tantôt pour un courant, tantôt pour l’autre, tout dépend des alliances, investissements et contrats économiques.

Les dirigeants des États-Unis, à l’abri dans leur arrogance en tant que « nation indispensable », n’ont pas de respect pour les autres pays du monde. Il ne faut pas oublier que depuis leur création, les USA sont en guerre contre un ou plusieurs pays.

Il est évident que la Russie représente un bloc que les USA doivent harceler constamment afin de la faire plier. Depuis le Kosovo et l’ex-Yougoslavie – ou je le rappelle il y avait des camps d’entrainements de Djihadistes pour aller combattre en Syrie – les USA veulent faire plier, entre autre, la Russie et s’assurer d’avoir la main mise totale sur tous les pays de l’UE.

Le conflit actuel par l’Ukraine interposée est un épisode majeur de l’affrontement entre la faction libérale – USA, UE – et la faction impérialiste-populiste – Russie, Chine –

L’Ukraine est bien loin d’être dirigée par des altruistes. En effet, qui a entendu parler de la loi n°38 sur les peuples autochtones votée le 1er juillet 2021 ? En substance, cette loi interdit aux slaves – Russes et Hongrois – de parler leur propre langue. En finalité, les slaves ne sont plus protégés en Ukraine et sont considérés comme des sous-hommes. C’est la première loi raciale votée en Europe depuis 77 ans.[note]
Allo BHL ? 

RELATION UKRAINE-SYRIE 

Quelle est donc la relation entre la situation en Ukraine et en Syrie ? Tout d’abord, il est nécessaire de comprendre brièvement comment et pourquoi la guerre en Syrie a commencé. Depuis 2010, il apparait qu’il existe des réserves énormes de gaz et de pétrole dans les eaux au large de la Grèce, de la Turquie, de Chypre et de la Syrie. Israël exploite les réserves de gaz et de pétrole syrien du plateau du Golan annexé depuis 1981 à la Syrie.

Selon des informations du journal libanais Al-Akhbar publiées en 2012, les Qataris avaient un plan, approuvé par l’administration Obama, pour construire un gazoduc Qatari pour transporter le gaz vers l’Europe via la région syrienne d’Homs.

Ce gazoduc terrestre aurait démarré au Qatar, traversé l’Arabie Saoudite, puis la Jordanie, en évitant l’Irak pour arriver à Homs en Syrie, d’où il aurait bifurqué dans trois directions : Lattaquié sur la côte syrienne, Tripoli au nord du Liban, et la Turquie, afin de casser le monopole gazier russe en Europe et d’éviter un fret maritime plus long, plus couteux et plus dangereux.

Le Président, Bachar el Assad n’a pas été d’accord et il a signé avec la Russie, le 25 décembre 2013, son premier accord de prospection pétrolière et gazière dans ses eaux territoriales. Le Président Bachar el Assad a dit non au pillage Étasuniens de ses ressources pétrolières.

La Syrie posséderait les plus grandes réserves de pétrole off-shore en Méditerranée, avec 2,5 milliards de barils, soit les plus importantes de tous les voisins à exception de l’Irak.

Tout au long de dix années de guerre meurtrière, de 2010 à 2020, les gouvernements des États-Unis, de l’Angleterre, de la France, de la Turquie etc, ont soutenu, financé et armé des groupes et organisations de terroristes multinationaux de multiples allégeances et de diverses casquettes, ainsi que des milices séparatistes à leurs ordres. Ils ont délibérément mené des agressions militaires unilatérales et tripartites contre la République arabe syrienne, occupé certaines parties de son territoire, commis des meurtres et des destructions, procédé à des déplacements et à des changements démographiques, pillé ses richesses naturelles et historiques dont le pétrole, le gaz, les cultures agricoles et les antiquités, brûlé et détruit tout ce qu’ils n’ont pu voler, imposé toujours plus de mesures coercitives unilatérales au peuple syrien.

Vous n’avez jamais été informé par les médias que le 31 mai 2020, la République arabe syrienne a adressé une plainte officielle au Secrétaire général des Nations Unies et au président du Conseil de sécurité contre les gouvernements de certains États membres, au premier rang desquels les États-Unis, le Royaume-Uni, la France et la Turquie. Objet : « Mettre un terme aux ingérences hostiles d’États étrangers dans les affaires intérieures de la République arabe syrienne et engager tous les États membres à s’abstenir de toute pratique visant à saper l’indépendance et la poursuite du processus politique. »

Le plan, élaboré depuis plus de 20 ans, consistait à déstabiliser durablement la Syrie en commençant par renverser -préalable impératif- le régime de Damas. Les Occidentaux, qui jouent en façade le rôle qu’Israël joue en coulisse, vont donc insister lourdement pour que la Syrie tombe.

Les Occidentaux de ce fait, et derrière eux l’oligarchie financière mondiale colonisatrice, tentent par tous les moyens, depuis 2011, de faire tomber le régime syrien en multipliant les provocations, la guerre civile, les menaces, les mesures de rétorsion et les attaques sous faux drapeau.

Pour l’instant, et heureusement pour le bien de tous, la coalition internationale est mise en échec en Syrie. Mais, bien entendu, la faction oligarchie colonisatrice essaye par tous les moyens d’arriver à ses fins. Pour cela, il faut faire plier la Russie. Et l’accès se nomme : l’Ukraine.

Depuis fin 2013, la Russie est l’ennemi du monde occidental, accusée de tous les maux : de vouloir faire la guerre un peu partout, d’être homophobe, raciste et anti-démocratique, et de multiplier de prétendues tentatives de déstabilisation en tous genres (cyberattaques, ingérence dans les élections américaines en novembre 2016, etc.).

Pourquoi ? Parce qu’elle a bloqué la troisième guerre mondiale, parce qu’elle n’obéit pas au bloc colonisateur, parce qu’elle est la championne du clan national-populiste, parce qu’elle est la seule capable de résister physiquement à l’oligarchie financière colinisatrice, (militairement et économiquement grâce à son rapprochement avec la Chine, autre puissance à tendance nationale-populiste ), et donc parce qu’elle contrarie fortement l’accomplissement du plan !

Voilà donc à quoi sert l’Ukraine : A tenter d’inféoder la Russie à l’oligarchie financière colonisatrice et à la faire plier sur le dossier syrien. Voilà ce qui se négocie en sous main. Si c’est bien le cas, on le saura vite, soit par l’ouverture d’un nouveau conflit en Syrie, soit par par une impossibilité de solutionner le conflit Ukrainien.

Au sommet de Genève – juin 2021- , le président Joe Biden avait reconnu la défaite de son pays en Syrie. Il s’était engagé à ne plus intervenir dans ce pays et avait reconnu que ce pays était protégé par la Russie. Engagement non tenu, car les forces américaines sont toujours omniprésentes en Syrie. Identiquement, il avait accepté la mise en service du gazoduc Nord Stream 2 avec un prix du gaz légèrement supérieur à celui pratiqué habituellement par la Russie à titre de dommages de guerre.

Il est à noter qu’il y a une reprise depuis le début d’année 2022 d’évènements graves en Syrie :

  • L’attaque d’une prison tenue par des mercenaires kurdes en zone illégalement occupée par les États-Unis où se trouvaient des djihadistes, en janvier 2022, serait la première étape du plan de recrutement US.
  • L’élimination du calife de Daech, Abu Ibrahim al-Hashimi al-Qurashi, par un commando US, le 3 février 2022, a permis de placer à sa succession un chef plus docile.
  • Une réunion, présidée par l’ancien président du Conseil des ministres syriens Riad Hijab et des responsables de la Confrérie des Frères musulmans, a donné lieu le 5 février 2022 au Qatar, à une répartition les rôles entre différents groupes jihadistes et des think tanks US.
  • Des centaines de personnes se sont rassemblées le vendredi 11 février 2022 à Soueïda, grande ville du sud de la Syrie, pour réclamer de meilleures conditions de vie. Les manifestants se sont rassemblés pour le cinquième jour d’affilée dans cette ville, après que les autorités aient retiré par erreur 600 000 familles inscrites au programme de subventions, rapporte l’Observatoire syrien des droits de l’Homme (OSDH), basé au Royaume-Uni et disposant d’un vaste réseau de sources en Syrie.
    Nous assistons plus à une émotion populaire par rapport aux conditions de vie plutôt qu’à un mouvement révolutionnaire comme il y a pu avoir en 2011. Quoique le noyautage est toujours possible. Il faut comprendre que la situation économique en Syrie est vraiment catastrophique. À cause de l’embargo américain, il y a peu ou pas d’électricité, pas de fuel pour le chauffage, le pain est rationné, les salaires y sont misérables, quand vous avez la chance d’en avoir un…
  • Selon le SVR (Service de renseignement extérieur russe) la CIA serait en train de renouer – depuis février 2022 – avec les djihadistes au Nord de la Syrie. Elle en recruterait pour mener des attaques sporadiques contre l’Armée arabe syrienne. 

CONCLUSION 

En conclusion, l’issue du conflit Ukrainien et du conflit Syrien permettra, je l’espère, une redistribution des cartes. Jusqu’à présent, la majorité de la planète était sous domination unipolaire, celle de l’oligarchie financière colonisatrice. La résistance de la Russie et de la Syrie permet d’entrevoir le basculement vers un monde multipolaire où les peuples, enfin, pourront prospérer sans l’influence néfaste de la caste de va-t-en-guerre étatsunienne.

La Syrie détient la clé du Moyen-Orient, et avec la Russie, ces deux nations détiennent les clés d’un avenir plus clément pour la souveraineté des peuples.

 

Claude Janvier
Écrivain, essayiste. Auteur de trois livres « coups de gueule ». Co-auteur avec Jean-Loup Izambert des livres «Le virus et le président», et Covid-19 : «Le bilan en 40 questions». IS édition

L’école sous influence: la pression des lobbies sur l’enseignement supérieur

Marion Feledziak, enseignante en Haute Ecole et docteure en Sciences, lance un appel à tous les enseignants qui, comme elle, doutent du système que servirait l’enseignement aujourd’hui. Comment, pourquoi et par qui certains diplômes voient-ils le jour ? Petit tour d’horizon.

L’école sous influence: la pression des lobbies sur l’enseignement supérieur

Marion Feledziak, enseignante en Haute Ecole et docteure en Sciences, lance un appel à tous les enseignants qui, comme elle, doutent du système que servirait l’enseignement aujourd’hui. Comment, pourquoi et par qui certains diplômes voient-ils le jour ? Petit tour d’horizon.

WAT IS TTIP? DAT WE NIET BEGREPEN: EEN VAN DE INSTRUMENTEN VAN DE MACHT

0

« De media verduisteren een aanzienlijk deel van wat een gebeurtenis begrijpelijk maakt. Maar nog crucialer is de plaats die aan dit of dat feit wordt gegeven: de timing, de lay-out, de toon, de herhaling, de elementen van contextualisering, de feiten en analyses die er betekenis aan geven (of er juist van beroven). De beperkingen zijn zo sterk, en zijn zo diep in het systeem verankerd, dat redactionele keuzes die anders zouden worden gemaakt, moeilijk voorstelbaar zijn.

N. Chomsky & H. Edwards p.21

– Ga je naar het evenement?
– Welke gebeurtenis?
– Nou, tegen het TTIP.
– Wat is TTIP?

Ik had er al met hen over gesproken. Maar hoe vaak hadden ze het niet gezien op TV, gehoord op de radio, gelezen in de kranten? Niet in de gebruikelijke vorm die de mainstream-pers voorstaat, die de feiten altijd presenteert in deze valse neutraliteit met twee « kampen »: de voorstanders en de tegenstanders. In deze enscenering worden tegenstanders altijd voorgesteld als individuen die lijken te hebben besloten zich te verzetten zonder echt de basis voor hun actie en de waarden achter hun keuzes uit te leggen. Ze zouden het betwisten, dat is hun recht…

« Men kan zeggen dat de weergave van de wereld door de media, zoals die dagelijks door journalisten wordt gefabriceerd, niet laat zien wat de werkelijkheid werkelijk is, maar wat de heersende en bezittende klasse gelooft dat zij is, wenst dat zij is of vreest dat zij zal worden.

Alain Accardo, « Journalistes précaires, journalistes au quotidien », éditions Agone, 2007, p.64 

Er zijn dus geen echte objectieve feiten achter de uitdaging. Geen realiteit van de sociale en gezondheidsvernietiging, de verstikking van ecosystemen, de loononderdrukking die deze verdragen met zich mee zullen brengen. De demonstranten zouden gewoon hun burgerlijke en politieke rechten uitoefenen, zoals de vrijheid van mening of de vrijheid van meningsuiting. Individuele keuze dan.

GEEN WAARHEID?

Maar achter de valse neutraliteit toont de behandeling van het protest door de media alleen al aan dat de propagandakanalen gehoorzaam de dominante ideologie volgen en dat, achter de schijn van onpartijdigheid, de media hun eigen mening hebben en de werkelijkheid construeren die past bij de kaste van de welgestelden en zorgt voor de bestendiging van de dominante orde.

DRIE VOORBEELDEN

1. De keuze van hen die zich uitspreken.

De ochtend van de demonstratie van 20 september tegen CETA en TTIP, gepland voor de avond in Brussel,

De openbare radiozender van de RTBF, La Première, nodigt Cecilia Malmström, Europees commissaris voor Handel, uit. Wat is daar mis mee, vraag je je misschien af? In 15 minuten, zelfs als de journalist de angsten van de sociale bewegingen weergeeft, vereist een onderwerp als dit tijd en goed voorbereide argumenten, met cijfers, om de leugens en pogingen om de woordvoerders van de multinationals gerust te stellen, te ontzenuwen. Hem uitnodigen op de ochtend van 20 september, enkele uren voor een demonstratie, is hem een platform geven, een pleidooi, om de Atlanticistische propaganda de vrije loop te laten, die de toehoorder eens te meer de indruk kan geven dat er geen objectieve feiten zijn, dat de Europese Commissie en de regering van de Verenigde Staten alleen het welzijn van de burgers willen. Degenen die zich ertegen verzetten kunnen dat dus doen, aardig en zonder geweld, maar uiteindelijk zijn zij niet erg geloofwaardig, niet meer verdediger van het algemeen belang dan Cecilia … dat is de indruk die het kan geven.

« Een echte democratie die het volk bij de actie betrekt, is een bedreiging die overwonnen moet worden ».

Noam Chomsky [note]

Laatstgenoemde, destijds warm aanbevolen door Jean-Claude Juncker (JCJ) – Commissievoorzitter en fervent verdediger van vrije markten en belastingparadijzen – voor haar toetreding tot de post van Commissaris[note]In de radiogolven van de openbare radio zei hij: « Het verdrag met Canada [CETA] is perfect uitvoerbaar, de lidstaten zullen er binnenkort over stemmen hoop ik, het Europees Parlement ook ». Voor het TTIP, zal zij toevoegen « Er zal een verdrag komen, zo niet voor Obama, dan een natuurlijke pauze voor de volgende regering ».. Normaal, nee, wanneer haar rol hoofdzakelijk bestaat uit het ratificeren van haar verdragen: « Ons doel moet zijn de onderhandelingen af te ronden op basis van wederzijdse en wederkerige voordelen « JCJ zal aan zijn nieuwe rekruut uitleggen[note].

Gedurende het interview op La PremièreZij zal de luisteraars ervan proberen te overtuigen dat een meerderheid van de Europeanen voorstander is van CETA en TTIP: « In de meeste landen [de l’UE], is er een meerderheid van steun  » (…)  » Ik heb vorige week een brief ontvangen van 12 staten die mij hun steun toezegden en zeiden: « Stop de onderhandelingen alstublieft niet, dit is een zeer, zeer belangrijke overeenkomst ».. En in deze landen is er ook zeer sterke steun van de bevolking. » Arme Europeanen die de kansen van CETA en TTIP niet zien. Deze laatsten zullen dus overtuigd moeten worden, en de RTBF zal daarvoor zijn uiterste best doen door Vincent Reuter (gedelegeerd bestuurder van de Union Wallonne des Entreprises, 14.10), Didier Reynders (20.10), Marianne Dony (voorzitster van het Instituut voor Europese Studies en professor aan de ULB, blijkbaar een fervent liefhebber van de Unie en de verdragen, 21.10) uit te nodigen.

Malmström voegde daaraan toe:  » In geen geval kunnen de lidstaten worden gedwongen hun openbare diensten te privatiseren, er zal geen sprake zijn van een verlaging van de normen; wij hebben geprobeerd al deze angsten uit te leggen, te onderstrepen en mee te nemen in de onderhandelingen »;« Het verdrag met Canada is in het belang van Europa, ook van Wallonië; in Wallonië hebben we net veel banen verloren ( …) daarom moeten we Belgische bedrijven nog een kans geven… »

Ze zal niet zeggen dat Canadezen ons adviseren om niet hetzelfde te doen als zij, en ons waarschuwen[note]Dit was in een tijd dat Canada 22 jaar geleden een vrijhandelsverdrag met de Verenigde Staten en Mexico ondertekende, met de eindeloze drogredenen van economische groei, het scheppen van werkgelegenheid en welvaart voor allen die deze verdragen zouden brengen. Caterpillar, bijvoorbeeld, dat locomotieven produceerde in Ontario, dwong zijn werknemers tot een loonsverlaging van 50% onder dreiging met sluiting van de fabriek; zij weigerden en het bedrijf verhuisde, zoals vele anderen, naar de VS waar de arbeidsnormen « soepeler » zijn. Een paar jaar later verplaatste Caterpillar de productie opnieuw naar Mexico, waar de lonen nog lager zijn[note]. In Canada zijn alleen al in de laatste vijf jaar 350.000 banen in de verwerkende industrie verdwenen. Met CETA en TTIP hebben we een kans op eindeloze concurrentie tussen Europese landen, en het is duidelijk wie daarvan zal profiteren.

De harmonisatie waar de voorstanders van TTIP en CETA het over hebben, is dus een « evenwichtsoefening »: een onevenwichtige balans in het voordeel van sommigen. Zoals een van haar fanatiekelingen, mevrouw Dony, het op La Première in fantastisch tegenstrijdige bewoordingen formuleerde: « Er is een evenwicht in de handel van goederen tot stand gebracht, er zijn overal winnaars en verliezers. En dus als een staat besluit om te zeggen, « omdat mijn volk, mijn boeren een beetje een sukkel zijn wil ik het niet accepteren », maar dan kun je helemaal geen vrijhandelsovereenkomst sluiten». Zoals we weten leidt vrijhandel tot onevenwichtige harmonisatie van onderaf, waardoor de normen voor voedselveiligheid, gezondheid en milieu worden verlaagd. Geen evenwicht dus, als we dit begrip definiëren als « Eenjuiste verhouding, een gelukkige verhouding tussen tegengestelde elementen of een juiste verdeling van de delen van een geheel; de daaruit voortvloeiende toestand van stabiliteit of harmonie ». (Le Petit Robert)

En in het geval dat een regering optreedt om haar burgers te beschermen, kan een speciaal tribunaal (arbitragecommissie voor de beslechting van geschillen), met particuliere advocaten, die enorme sommen geld betalen, tussenbeide komen6. Dergelijke gevallen hebben zich reeds voorgedaan en zijn veelbelovend voor de resultaten van deze praktijk, zodra zij in de Europese ruimte algemeen wordt toegepast: « In 2012 werd de Slowaakse regering veroordeeld tot het betalen van 22 miljoen euro schadevergoeding aan de Nederlandse verzekeraar Achméa. Waarom zo’n veroordeling? De Slowaakse regering had namelijk, in een poging om iedereen toegang te geven tot de gezondheidszorg, van de verzekeringsmaatschappijen die in deze sector actief zijn, geëist dat zij hun prijzen zouden verlagen« [note].

« Het radicale ‘nee’ tegen de globalisering is onhoudbaar in een wereld waarin de consument elke dag stappen onderneemt om bedrijven over de grens te brengen » (…) « De markt blijft de meest efficiënte manier om het economische leven te organiseren, niet in de laatste plaats omdat alle andere hun grenzen hebben laten zien ». De markt blijft de meest efficiënte manier om het economische leven te organiseren, vooral omdat alle andere hun grenzen hebben laten zien ».

Béatrice Delvaux, hoofdredacteur van Le Soir, 2 december 1999[note]

In 1999 « werden de demonstranten in Seattle door de media afgeschilderd als ‘professionele opruiers’ (US News & World Report), ‘onherstelbaar verbitterd’ (Philadelphia Inquirer), slechts ‘gekant tegen de internationale handel’ (ABC-News) en ‘veel gedoe om niets’ (CNN). En de eisen van de demonstranten werden nauwelijks gemeld ».

N. Chomsky & H. Edwards, p.101 

Op de ochtend van 21 oktober, was de gast op Morning First zal niettemin proberen ons te overtuigen: « Daarom zeggen de staten, om hun prerogatieven, hun soevereiniteit en hun regelgevingscapaciteit veilig te stellen, tegen zichzelf « wij gaan een beroep doen op arbitragetribunalen om een oplossing te vinden door middel van compensatie ». (…) Staten kiezen voor arbitrage om hen te beschermen ».. Phew! We waren bang.

En aangezien sommige informatie een « 360°-strategie » vereist, worden ook de andere media erbij betrokken. Op 22 september, slechts twee dagen na de demonstratie, gaf Le Soir, wellicht om verdere twijfels te voorkomen, carte blanche aan Hans Maertens, directeur van VOKA (Vlaamse ondernemersorganisatie), die vertelde dat« Wallonië en Brussel met CETA als winnaars uit de bus kunnen komen« .

2. Focus op de – zeer korte termijn – gevolgen van het protest

Zoals gewoonlijk wordt op deze ochtend van stakingen en betogingen in de dagbladen de nadruk gelegd op de « verkeersstoringen » die het gevolg zijn van de « mobilisatie ». Nauwelijks verbergen zij hun verlangen om aan te tonen dat « mobilisatie » demobiliseert – « gebruikers » minder mobiel maakt, zij « vergeten » dat wat de eersten bewegen heel weinig te maken heeft met die onaantastbare vrijheid om zich in hun auto te verplaatsen en dat dit van weinig belang is vergeleken met hun eisen: Wat maakt het voor de ING-ambtenaar of de Caterpillar-arbeider uit om twee uur in hun auto te zitten als degenen die schuld hebben aan hun tijdelijke immobiliteit nu juist degenen zijn die zich mobiliseren om hun baan niet te verliezen (afgezien van alle noodzakelijke vragen over de onvoorwaardelijke verdediging van banen, die hier niet aan de orde is)?

Er zou een echte unie kunnen komen, die van de arbeidersklasse en een deel van de middenklasse, maar de media verdelen, waardoor de een tegen de ander wordt opgezet. Hun redacties sturen journalisten, een soort speciale afgezanten van het asfalt, naar overvolle plaatsen om ons live te vertellen over de toestand van het verkeer, waarvan we meer dan kunnen vermoeden dat het traag zal zijn als een direct gevolg van de staking. Franz Olivier Giesbert, directeur van de krant Le Point in Frankrijk, geeft op BFMTV een perfecte illustratie van de stakingen tegen de arbeidswetgeving: « Kijk naar het totale gebrek aan respect, de Euro komt eraan, het is een moment van nationale gemeenschap « maar nee, het is niet serieus, we gaan staken! En dan die vreselijke overstromingen, al die werknemers die alleen maar denken aan naar huis gaan, in welke staat ze het huis zullen aantreffen, en daar, staking… het is een gebrek aan respect». Identieke reacties van de media op de blokkades van de raffinaderijen, waarbij micro-trotters, zuiver selectieve propagandamiddelen, de toon meer dan bepaalden.[note]

3. Zwijgen over massaal protest

Deze gerichtheid op ons kleine individuele belang heeft in feite maar één functie: ons ervan te weerhouden te geloven dat wij, de massa’s, de macht hebben om dingen te veranderen, om de loop van de geschiedenis te veranderen, om ons te verenigen voorbij bepaalde verschillende theoretische standpunten. Het onderwerp moet als onderwerp worden gelaten, in de liberale illusie dat het de enige meester is over wat het doet en dat het, zelfs na de ondertekening van het TTIP, nog steeds zal kunnen « kiezen ». Zei Karel De Gucht niet toen hij commissaris voor Handel was:  » De keuze zou aan de Europeanen kunnen worden overgelaten, door middel van duidelijke etiketteringsregelingen. Laten we [le poulet lavé à l’eau de javel] niet demoniseren. Ik vertrouw de consumenten. Bijvoorbeeld, als ik een kip koop, zou ik natuurlijk een Bresse kip nemen« [note]. Het is natuurlijk gemakkelijker wanneer je 12.000 euro per maand verdient (of 30.000 met een installatiebonus van 50.000 euro voor Jean-Claude Juncker) dan wanneer je een werkloze moeder bent die moet « kiezen » tussen een Bresse-kip en het betalen van haar verwarming… voor die prijs is bleekwater gemakkelijker door te komen…

In dit opzicht klinkt de slogan van de manifestatie tegen TTIP/CETA op het Schumanplein, waarbij de organisatoren riepen: « Vergeet niet dat u ook een kans hebt om dingen te veranderen, u hebt een verantwoordelijkheid als consument », een beetje hol. Want het is juist deze illusie van een subject dat meester is over zijn keuzes, een burgerlijke ideologie als er ooit een was, die vrij zou kunnen kiezen tussen Bresse en bleekwater, die volledig en op gewelddadige wijze voorbijgaat aan de klassenverhoudingen en de onmogelijkheid – materieel maar ook in termen van kennis – voor sommigen, en velen, om de keuze te maken om te kiezen!

De tegengestelde massa moet niet te veel getoond worden… Enkele dagen na meerdere demonstraties tegen TTIP/CETA in Duitsland, schreven wij aan RTBF: « Ik zou graag van u vernemen waarom u in uw avondnieuws van zaterdag 17 geen melding hebt gemaakt van de honderdduizenden kijkers die in Duitsland tegen het TTIP/CETA hebben gedemonstreerd? Is het niet belangrijk genoeg om erover te praten en uit te leggen waarom de demonstranten zo boos waren?

Zij zullen antwoorden: « Omdat het nieuws vaak erg druk is, moeten nieuwsredacteuren voortdurend keuzes maken. Het is onmogelijk om over alles te praten in dertig minuten nieuws. Daarom werkt de redactie van de RTBF met zogenaamde 360°-informatie, d.w.z. informatie die over de verschillende media wordt verspreid. Een onderwerp kan dus wel op radio en net, maar niet op televisie worden behandeld, of omgekeerd « .

Maar wat is precies ‘nieuws’? Wie maakt het? Hoe wordt het gevormd, zo niet door de keuze van de onderwerpen die de media besluit bloot te leggen? De actualiteit bestaat dus niet vóór de keuze van de informatie: zij bestaat door deze keuze, want wij blijven uiteindelijk wezens die niet de gave van de alomtegenwoordigheid bezitten[note] en die al bij al zeer beperkt zijn in het verkrijgen van informatie die buiten ons directe analysebereik ligt.

HET « ONOVERBRUGBARE » MENTALE CONFLICT VAN JOURNALISTEN

0

Sommigen zeggen Renard Gascon, anderen zeggen Normand,
Bijna uitgehongerd, leeft op de top van een liaan
Rijpe druiven blijkbaar,
En bedekt met een rossige huid.

De galand zou er graag een maaltijd van gemaakt hebben;
Maar omdat hij er niet bij kon:
« Ze zijn te groen, » zegt hij, « en goed voor padden. »

Deed hij niet beter dan klagen?

De Vos en de Druiven, Boek III, 11
Jean de La Fontaine

Vervreemding bevat in zichzelf de onmogelijkheid om publiekelijk te zeggen dat men vervreemd is, juist door het feit dat vervreemd zijn niet betekent dat men weet dat men het is, of dat men alles doet om het te vergeten[note]. Bepaalde attitudes en gedragingen, bepaald door een jarenlange beroepspraktijk, gevormd door een omgeving, die ook de materiële bestaansvoorwaarden rechtvaardigen – « openen » is zeker ontslagen worden – kunnen niet worden veranderd; dit zou immers een volledige herstructurering van iemands leven, werk, relaties en zijn-in-de-wereld-zijn impliceren. Is het dan niet bij voorbaat tot mislukken gedoemd om zelfingenomen journalisten te laten zeggen wat zij « niet » mogen zeggen? Zoals Herbert Marcuse het uitdrukte, « Het begrip vervreemding wordt problematisch wanneer individuen zich vereenzelvigen met het hun opgelegde bestaan en daarin vervulling en bevrediging vinden. Deze identificatie is geen illusie maar een realiteit. Toch is deze werkelijkheid zelf slechts een volgend stadium van vervreemding; zij is volkomen objectief geworden; het vervreemde subject wordt opgeslokt door zijn vervreemd bestaan. Er is nu maar één dimensie, het is overal en in alle vormen« [note].

Dit stadium van vervreemding is echter het eindstadium, het stadium waarin de twijfel niet meer bestaat, of bijna niet meer, en men moet bedenken dat de goedgeplaatste journalisten op de redacties al eerder verschillende stadia hebben doorlopen; als denken zoals zij nu denken het behoud van hun status waarborgt, dan is dat soms ten koste gegaan van een zeker geestelijk onevenwicht en psychische spanningen. Zij ervoeren – en ervoeren zeker nog bij sommige gelegenheden, maar geleidelijk aan steeds minder – wat de beroemde sociaal psycholoog, Leon Festinger, in de jaren vijftig ontdekte en theoretiseerde: cognitieve dissonantie.

JOURNALISTEN EN COGNITIEVE DISSONANTIE

In 1957 hield Leon Festinger zich bezig met een bepaalde vraag: als het psychologisch optimum wordt bereikt wanneer cognities[note] met elkaar in overeenstemming zijn, wat gebeurt er dan wanneer dat niet het geval is? In het laatste geval spreekt de onderzoeker van cognitieve dissonantie, die optreedt « wanneer een nieuwe cognitie in tegenspraak is met cognities die reeds verankerd zijn in het mentale universum van het subject« [note]. Met andere woorden, « cognitieve dissonantie » doet zich voor wanneer verschillende attitudes van de proefpersoon niet met elkaar stroken of wanneer een van zijn of haar gedragingen niet strookt met een attitude. Het typische voorbeeld is het geval van roken, waarbij het individu zowel cognities ervaart die dit gedrag ondersteunen als andere die het afkeuren. Cognitieve dissonantie heeft tot gevolg dat er een toestand van spanning ontstaat die het getroffen subject zal trachten te verminderen, zoals een dorstig persoon tracht te drinken.

Voor het grootste deel is onderzoek naar cognitieve dissonantie uitgevoerd in het « gedwongen onderwerpingsparadigma »: « waarbij de experimentator een individu ertoe brengt zich te onderwerpen aan een eis die tegen zijn attitudinale of motivationele opvattingen ingaat (het individu voert uit vrije wil een handeling uit die tegen zijn attitudinale of motivationele opvattingen ingaat). Wat in dit geval bijzonder interessant is, is dat de proefpersoon « uit vrije wil » iets doet wat hij niet wil doen.

In een van hun beroemde experimenten (Festinger en Carlsmith, 1959) werd studenten gevraagd een uur lang een uiterst saaie en betekenisloze taak uit te voeren (zoals het een kwartslag draaien van knijpers, zonder te stoppen). Na afloop werd de proefpersoon die de taak had volbracht verzocht om, bij afwezigheid van een medewerker, deze tegen betaling op een uiterst positieve manier te presenteren en het belang en de verdiensten ervan aan een andere leerling op te hemelen. Deze proefpersonen, aan wie werkelijk werd gevraagd te liegen, werden verdeeld in drie groepen: een groep die hiervoor een grote vergoeding kreeg (20 dollar), een andere groep die een kleine vergoeding kreeg (1 dollar), en de laatste groep die de stap niet hoefde te zetten om een andere student over het experiment te vertellen. Daarna werd de proefpersonen gevraagd zelf een vragenlijst te beantwoorden om hun werkelijke houding ten opzichte van de eerste saaie taak die zij hadden uitgevoerd, te beoordelen.

Uit de resultaten blijkt dat de studenten met de laagste lonen (die « een hoger salaris hebben ») de meeste kans maken om betaald te worden. (b.v., « de mensen die de minste rechtvaardiging vinden voor hun discours waarin de ervaring als aantrekkelijk wordt voorgesteld« ,) zijn degenen die hun houding tegenover de saaie taak het meest zullen veranderen: « door de taak uiteindelijk nogal interessant te vinden, hebben zij hun houding gewoon op hun gedrag afgestemd ». Dit kan als volgt worden samengevat:

– generatieve cognitie (C)
= « Ik zeg dat de taak interessant is ».

– inconsistente cognitie (A)
= « Ik weet dat de taak vervelend en saai is

– C impliceert niet A, dus het produceren van dissonantie

– Vermindering = « Ik vind de taak interessant

Wanneer proefpersonen goed betaald worden (20 euro), zijn onverenigbare cognities (« Ik vond deze taak erg saai »/ »Ik moest aan iemand uitleggen dat de taak erg leuk was ».) creëren minder dissonantie omdat de proefpersonen een externe rechtvaardiging vinden voor hun gedrag (de relatief grote som geld), aangezien de beloning op de een of andere manier hun toespraak rechtvaardigt. Terwijl zij, wanneer zij 1 dollar betaald krijgen, een vorm van verplichting voelden om in te stemmen met wat zij de andere studenten hadden verteld, aangezien er voor hen geen rechtvaardiging was om het tegendeel te zeggen van wat zij dachten.

Deze resultaten zijn fantastisch om te verklaren hoe we in staat zijn onze ideeën te veranderen. Maar wat heeft dit gemeen met massa-journalistiek? Een journalist die van meet af aan overtuigd is van het belang van zijn of haar beroep, van het zoeken naar de waarheid (attitudes) en die zich dagelijks zal laten leiden door gedragingen die de schep Dit betekent dat de media niet in staat zullen zijn de informatie te verstrekken die zij nodig hebben (b.v. het gebruik van de media om de achtergrond te analyseren, sensatiezucht en emotie in plaats van het ontcijferen van de feiten; het achterhouden van belangrijke informatie, het stellen van oninteressante vragen, enz.[note] de spanning van cognitieve dissonantie ervaren. Zoals een journaliste die werd ontslagen omdat zij haar werk probeerde te doen, verklaarde:« De ideologische bewerking die nodig was om de omvang van de misdaad te verhullen, werd steeds moeilijker en vereiste sterk verdeelde personen met een zeer bijzonder zenuwstelsel« [note].

« Wanneer een systeem een dergelijke mate van bedrog bereikt, worden de spanningspunten tussen het personeel dat belast is met het dagelijks onderhoud ervan extreem groot. Sommigen storten in, sluiten zich af in stilte of schaamte. Anderen houden vol. Dit zijn over het algemeen de meest lege, de meest valse, diegenen die door een persoonlijke neurose in overeenstemming zijn gebracht met een regime van veralgemeende mystificatie.

Aude Lancelin, p. 113

De persoon die het slachtoffer is van deze vorm van symbolisch geweld heeft drie mogelijkheden: ofwel vertrekt hij (en hoe eerder hoe beter), waarbij hij voorrang geeft aan zijn attitudes boven het hem opgelegde gedrag, maar de keuze om salaris te weigeren is moeilijk, des te meer in de huidige context; ofwel verkeert hij in een toestand van permanente spanning, waardoor stress, depressie, lijden, soms zelfs zelfmoord. Of, als laatste mogelijkheid, hij verandert van houding, trekt zich niets meer aan van dit zoeken naar de waarheid, weigert in te zien dat hij wordt geïnstrumentaliseerd en aanvaardt, als laatste redmiddel, (als hij dat al niet eerder had gedaan) de wereld zoals hij is, en beschouwt haar, net als zichzelf, als niet in staat tot verandering. Deze laatste strategie kan op ten minste twee manieren worden gevolgd (zie de punten 2 en 3 hieronder).

Het « echte leven » zijn dan de persgroepen die niet worden ondervraagd, wier invloed op de redacties niet wordt bestudeerd. De journalistiek die al deze stadia van geaccepteerde onderwerping heeft doorlopen, meent nu dat zij, zoals een elektron, vrij is en nooit verhinderd wordt te zeggen wat zij wil: maar zij vergeet dat zij tijdens dit proces van deconsciëntie heeft geoordeeld wat zij wel en niet mag zeggen om haar status en haar plaats te behouden; zij heeft de verboden, de aanvaardbare dingen en de niet te overschrijden grenzen geïnternaliseerd, en zij ervaart dit helemaal niet als censuur.

« Intellectuele politie is software geënt op het hoofd.

Serge Halimi, De nieuwe waakhonden, p.70

Ze hebben geen probleem om te werken voor een media met een multi-miljonair eigenaar. Ze zijn niet eens meer in dissonantie, ze weigeren het en slagen er waarschijnlijk in, zoals de dealers op de autoshow die toegeven dat auto’s CO2 uitstoten in de atmosfeer – en dus vervuilen – maar weigeren te zeggen dat ze vervuilen.[note] Men vraagt zich af« hoe de voorlichter zich heeft kunnen voorstellen dat een industrieel een invloedmiddel zou kopen en tegelijkertijd zou afzien van het beïnvloeden van de richting ervan? [note] Abnegatie van de rijken? Het zal moeilijk te geloven zijn…

Het individu dat de dissonantie vermindert door een daad van cognitieve rationalisatie rechtvaardigt aldus zijn of haar onderdanig gedrag en gaat het zien als een daad van vrijheid. Dit is een normaal psychologisch mechanisme, een soort noodzaak om het evenwicht te bewaren. Maar in het geval van massa-journalistiek is de vraag « wie dient zij? » de vraag die moet worden gesteld.

DE DISSIDENTEN

Terwijl de getuigenissen van journalisten die walgen van de praktijken van hun redactielokalen zich vermenigvuldigen, en de onderbuik van de kaarten zichtbaar wordt, en de werkelijke plannen van de dominante media illustreert, blijven de meeste journalisten in de redactionele hoofdkwartieren die nog op post zijn zichzelf rechtvaardigen, om in wat voor ons de essentie van journalistiek is stroomopwaarts alleen afwijkingen, ongelukken, die het geheel niet bezoedelen.

« Echte keuzevrijheid houdt ook in dat men kan kiezen uit opties die niet uitsluitend worden aangeboden door een oligarchie die als hoofddoel heeft kijkers te verkopen aan adverteerders.

N. Chomsky en H. Edwards, p.37

Sommige journalisten die zijn vertrokken of ontslagen, laten echter zien wat er zich achter de schermen afspeelt. Dit is het geval met Vinciane Jacquet, correspondente in Caïro van de krant Le Soir, dat weigerde de zaak van de verdwijning van het Egyptair-vliegtuig van Parijs naar Caïro te behandelen, zoals gevraagd door de redactie, namelijk « om het « verdriet van de families » te benadrukken en te spreken over (het in twijfel trekken van) de veiligheid van de Egyptische luchtvaartmaatschappij », en die werd ontslagen, niet langer zijnde « operationeel‘:

« In deze tijd waarin journalisten ervan worden beschuldigd te liegen, te versterken, te verdoezelen, kortom, hen niet te vertrouwen, heb ik besloten nee te zeggen, en niet toe te geven aan sensatiezucht ten koste van de nieuwsjournalistiek en haar ethiek. En dit alles, als ik het zo mag zeggen, voor een schijntje. Ik heb er geen spijt van, ik ben er zelfs trots op. Dit soort verzoeken van hen, om aan te dringen op « opwinding » in plaats van op feiten, was niet ongehoord, maar betrof minder ernstige zaken en daarom « liet ik het gaan ». Het is belangrijk dat wij journalisten, freelancers of niet, weten hoe we nee moeten zeggen en niet vergeten dat onze woorden, onze angels, verwoestende gevolgen kunnen hebben voor individuen. Het is van essentieel belang dat wij degenen zijn die het verloren vertrouwen van de lezers herstellen. De redacties zullen daar blijkbaar weinig of niets aan doen. Lang leve de nieuwsjournalistiek.  »

Meer recentelijk heeft een andere « ontslagen » Aude Lancelin, ditmaal in Frankrijk en door L’Obs, zich afgevraagd wanneer de krant waarvan zij adjunct-directeur was,« besloot zelfmoord te plegen door niet langer over de werkelijkheid te berichten?« [note].

Op de avond van de Waalse afwijzing van CETA kondigde een journalist van het Luxemburgse RTL-TVI aan, zonder het zelf te beseffen, dat hij eigenlijk zijn werk niet deed: « In werkelijkheid kent niemand de details van deze overeenkomst. De adviezen zijn hoofdzakelijk gebaseerd op bezorgdheid over de vermeende gevolgen van de mondialisering« (RTL-TVI, 24 oktober). Als de journalist de twijfel van het volk wil afdoen als onwetendheid, de gebruikelijke minachting van de media voor het volk, zegt hij in feite dat de journalisten hem niet hebben geholpen om « de details van deze overeenkomst » echt te begrijpen.

WAT BETEKENT DIT VOOR DE VRIJE PERS?

Als we zien dat een van de strategieën van cognitieve rationalisering (zie punt 3 in het kader) erin bestaat zijn gedrag/cognitie te rechtvaardigen door er ander(e) gedrag(en)/cognitie(s) aan toe te voegen, kunnen we daaruit afleiden dat het creëren van een alternatief medium een poging kan zijn om zijn gedrag en attitudes in evenwicht te brengen. Als ik mij te zeer beperkt voel in een kapitalistische pers die in handen is van rijke families, kan ik deze spanning verminderen door mij in te laten met een onafhankelijke media. Dit is een manier om dissonantie te verminderen.

Werken in vrije media is echter moeilijk te combineren met een betaalde baan in kapitalistische media, want als je in de ene werkt, moet je doen alsof de andere niet bestaat, en omgekeerd. Maar wanneer het inkomen van de één afhangt van dat van de ander, laat het zich raden dat het in de redactiekamer van de dominante media is dat we onze strijd zullen moeten vergeten, terwijl wanneer we onze strijd voor een vrije pers eenmaal weer hebben opgenomen, we onszelf er voortdurend aan zullen moeten herinneren wie ons voedt… Uiteindelijk zullen wij dus geen vrije media meer kunnen maken, omdat wij niet meer alles kunnen zeggen. Zoals Serge Halimi zegt:« Naar de media gaan [de masse] is zwijgen over de media of over hen alleen zeggen wat ze willen horen », en als deze analyse werkt voor degene die in de media komt spreken, is ze des te relevanter voor degene die er werkt.

Amusement « houdt het publiek weg van de politiek en genereert apathie op dit gebied die het meest nuttig is voor het behoud van de status quo ».

Chomsky en Edwards, p.95

De vrije pers is dus geen « alternatief », zij bestaat niet naast het « andere » en vindt haar grondslag in de ontoereikendheid van het « andere », waarvan zij de werking onvermijdelijk moet ontmantelen en verklaren wat zij is.[note] Het subject dat zich bezighoudt met een « alternatieve » pers en tegelijkertijd werkzaam is in een kapitalistisch mediacircuit zal zich met deze nogal schizofrene situatie verzoenen, terwijl het ervoor waakt de structuur van de massamedia en alles wat deze op zijn of haar werk veroorzaakt aan de kaak te stellen. Dit is de prijs voor het behouden van zijn baan. Altijd ten koste van de waarheid, soms ten koste van de psychologische gezondheid van de journalist.

Is kritiek op de massamedia niet essentieel? Wij denken van wel. Wat overblijft is zich te scharen achter degenen die meer voordelen, in termen van vrijheid en authenticiteit, zien in het aan de kaak stellen van de abjecte praktijken van de massamedia, dan zich te blijven onderwerpen, twijfel te zaaien bij anderen die, eenmaal collectief georganiseerd, in staat zullen zijn een ommekeer in het denken teweeg te brengen.

DE JOURNALIST IN COGNITIEVE DISSONANTIE

Houding: « Ik geloof in vrijheid van informatie en daar wil ik aan werken. Gedrag: « werken in een medium waarvan je weet dat het onderhevig is aan de belangen van de machtigen en daar in je werk dagelijks de gevolgen van ondervinden ».

Soorten strategieën voor dissonantiereductie :

1. Gedrags-/cognitieve verandering en naleving van attitudes. Bijvoorbeeld: het verlaten van de redactie waar je werkt.

2. Het rechtvaardigen van een gedrag/cognitie door de tegenstrijdige cognitie aan te passen. Bijvoorbeeld: « Ik kan soms in alle ‘vrijheid’ een artikel schrijven ».

3. Rechtvaardig je gedrag/cognitie door nieuwe cognities toe te voegen. Bijvoorbeeld: « Ik ga me inzetten voor Journalisten zonder Grenzen of een alternatieve krant beginnen ».

DE « VRIJHEID » OM NIET TE KIEZEN

0

« De greep van de elite op de media en de marginalisering van andersdenkenden vloeien zo natuurlijk voort uit de werking van deze filters[note] dat mediamensen, die vaak integer en te goeder trouw werken, zichzelf ervan kunnen overtuigen dat zij « objectief » informatie selecteren en interpreteren op basis van strikt professionele waarden. Zij zijn inderdaad vaak objectief, maar binnen de grenzen die door de werking van deze filters worden opgelegd..

Noam Chomsky en Edward Herman, The Manufacture of Consent[note].

Naar aanleiding van de carte blanche « Burgerjournalistiek bestaat niet »[note] hebben wij, samen met andere vrije media, een antwoord voorgesteld aan het dagblad (zie blz. 10-11). Wij meenden het recht te hebben om datgene aan de kaak te stellen wat wij als sluipwegen beschouwden en als een afspiegeling van de standpunten van de intelligentsia, louter conformistische opvattingen die de realiteit van de vrije journalistiek en haar ware bestaansreden uit de weg gingen.

DE « FACTOREN » VAN WEIGERING

De brief werd op 6 oktober naar de redacteur van de afdeling debatten gestuurd. Op de 7e, gaf ze ons antwoord:

« Goedemorgen, meneer,

Dank u voor uw voorstel. Wegens verschillende factoren (waaronder wat reeds in onze columns is gezegd en wat in voorbereiding is voor onze column en de rest van het tijdschrift) zullen wij niet in staat zijn uw tekst te publiceren.

Heb een fijn weekend,

Monique Baus  »

Het antwoord komt, het antwoord dat we verwachtten, maar dat we paradoxaal genoeg niet verwachtten (wat ons ook zou moeten doen nadenken over de zin van onze tussenkomsten, over wat we werkelijk zijn en willen[note]). Wij kunnen ons niet uitdrukken, wij kunnen niet antwoorden waar André Linard, voormalig directeur van de CDJ, de ruimte heeft om in een paar regels de reden van onze strijd aan te vallen. Ons recht op weerwoord, door een collectief van vrije media (Zin TV, Kairos, Krasniy, Radio Panik…) wordt, zonder « uitleg », geweigerd. Bam! Het vonnis is geveld. Geen grote verrassing dus, hoewel er altijd een gevoel van onrechtvaardigheid is vermengd met een vorm van verrassing die een beetje geveinsd is, een beetje echt… Het is inderdaad altijd zo groot, sterk, gewelddadig.

Maar het is ook leerzaam, omdat het laat zien hoe de media onze perceptie van de wereld vormen en dat we, om die wereld te veranderen, de journalistiek die onze gedachten bepaalt, zullen moeten afbreken.

DE ROEP OM GRATIS, NIET ZO GRATIS

Ik besluit mevrouw Baus te bellen, hoofd van de « debatten » afdeling bij La Libre.

« Ik heb een aantal vakken te vullen met een aantal teksten ».

Hoofd van de « Debat Service » van La Libre.

Kairos. Hallo, mevrouw Baus?

Mevrouw Baus? – Ja.

Alexandre Penasse, hoofdredacteur van het tijdschrift Kairos. Ik heb zojuist vernomen dat de publicatie van de carte blanche is geweigerd en ik zou, indien mogelijk, graag een verklaring krijgen?

– Welnu, de uitleg stond in de e-mail: er moet een keuze worden gemaakt, ik heb minder ruimte dan de voorgestelde teksten en in de keuze… hier is het!

Maar we kunnen u iets korter aanbieden voor volgende week .

– Nee, het gaat niet om de lengte, het gaat echt om de keuze. Als je volgende week terug wilt komen, maar dat kan ik niet garanderen…

Wacht, een vraag van… Ik begrijp het niet, hij is…

– Van de lengte…

Is het te lang ?

– Nee, helemaal niet.

Dan begrijp ik het niet .

– Nee, het is geen kwestie van lengte, het is een kwestie van keuze, eh… Ik heb, ik heb een bepaald aantal vakken te vullen met een bepaald aantal teksten: ik heb meer teksten dan vakken, en er zijn bepaalde teksten die niet passen, en dat is degene die we besloten dat…

Het heeft niets te maken met de inhoud van het artikel, ik ben er zeker van…

– Geen twijfel mogelijk…

« Waarschijnlijk » wat, dat het er niets mee te maken heeft?

– Ja.

Stoort de tekst je helemaal niet?

– Maar je wilt… Ik hoor wat je zegt, maar het heeft geen zin om zulke insinuaties te maken over de telefoon. Dat zal de tekst er niet door krijgen, begrijp je.

Dit zijn geen insinuaties, maar ik denk dat dit het probleem is. In ieder geval zullen wij uw weigering overal uitzenden, dat is duidelijk.

« Is deze concentratie van media in de handen van hen die reeds de rijkdom concentreren, zo verstoken van gevolgen voor de informatie als men zegt? »

S. Halimi, p.56

– Maar dit is geen weigering! Je kunt niet alles publiceren in een krant waar er… krijgen we veertig sms’jes…

Dus je zegt tegen mij « kijk, het komt niet voor vrijdag, maandag of dinsdag, maar we publiceren het op een andere dag, het is nog steeds relevant… », maar vertel me dat niet

– Nee, nee, ah nee, nee, nee, het is niet actueel omdat het een reactie is op iets dat de week ervoor geschreven is, en dus nee
Het blijft niet actueel (sic). Dat is niet waar.

Maar het onderwerp is nog steeds… Linard’s carte blanche, het staat op uw site, de persoon kan dat heel goed vinden en de meeste mensen die ons antwoord zullen zien, zullen de oorspronkelijke carte blanche opnieuw gaan bekijken. Ik begrijp het niet.

– Nou, luister, ik heb je niets anders te vertellen. Ik zorg voor de papieren pagina’s, dus ik zorg niet voor de website. Wat al dan niet op de site wordt gepubliceerd, is niet mijn verantwoordelijkheid. En ik zeg je, ik heb tien worpen per week en ik kan niet alles publiceren wat ik krijg. Er moeten keuzes gemaakt worden. Je moet elke week keuzes maken en gaandeweg opruimen, ik kan de stapel teksten die ik hier op mijn bureau heb niet laten aanzwellen tot 150 in de wacht…

– Ben jij degene die alleen beslist?

– Nee, niet in mijn eentje.

Dus het is gewoon een technisch probleem?

– Kom op. (ze blaast), oké. Wel, ja, het is gewoon een technisch probleem…

« DIT IS HET ECHTE LEVEN

Hierna belden we Jean-François Dumont[note]Hij is al 26 jaar journalist, adjunct-hoofdredacteur van het weekblad Le Vif/L’ExpressHij heeft 20 jaar journalistiek gedoceerd aan de UCL en doceert aan de IHECS (voor de Master in Media Education) en aan de Universiteit van Burundi. Hij is lid van de Raad voor de Journalistieke Ethiek (CDJ) en de Hogere Raad voor Media-educatie (CSEM). Het personage is dus goed ingeburgerd in het milieu.

Oorspronkelijk was het voor het beroemde AJP Gala, het Gala waar de experts van het vak[note] bijeenkomen. Wij willen zien wat daar gebeurt, wat daar gezegd wordt, wie de handlangers zijn van degenen die geacht worden het beroep van journalist te beschermen, en wie hen en de studenten ontmoeten tijdens hun « rondreis door Wallonië en Brussel » , in de lokalen van IPM, Belga, Rossel, RTL-TVI[note]…

De discussie met Jean-François Dumont begint met het belang voor ons bij Kairos van vrije burgerjournalistiek en de moeilijkheid, zo niet de onmogelijkheid, om er ons brood mee te verdienen. De dissonanten en tegenstellingen zijn interessant, evenals de manier waarop hij, naar het voorbeeld van André Linard, de alternatieve journalistiek voorstelt en presenteert: een soort organisatie in de marge van de mainstream media die de massapers van wat inhoud zou voorzien en soms een beetje zou beïnvloeden met een geheugensteuntje, maar niet te diep, voorzichtig en altijd aan de oppervlakte, zonder ooit, o nee, ooit, de media-industrie en het grote geld dat hen bezit ter discussie te stellen: « Dit is het echte leven. Hoewel dit te betreuren is« …


Jean-François Dumont (…) Sommige dingen worden flexibeler, maar het is waar dat we nog niet zover zijn dat we kunnen zeggen dat een vrijwilliger als beroepsbeoefenaar kan worden erkend, en dat zou een zeer sterk signaal zijn voor werkgevers door te zeggen  » Weet je, het maakt niet uit, als je je mensen niet betaalt, worden ze nog steeds erkend als journalisten in ons land.  » (…) We willen ons niet laten aanpraten of de boodschap doorgeven dat journalistiek een activiteit is die niet noodzakelijk loont. Het is een beroep, het is een baan, het betaalt.

Kairos: Ja, maar de realiteit is dat wanneer je een alternatieve, vrije, dissidente pers hebt, je je bijna niet kunt veroorloven (…)

– Wij willen de waarde van een professionele dienst niet devalueren of demonetiseren (…)

– Nog één ding: wat is erger, vrijwilligerswerk doen zonder geld te krijgen uit reclame of betaald worden door reclame?

– Wow… wat betekent dat? Bedoelt u dat als het mediabedrijf door reclame wordt betaald, journalisten sell-outs zijn voor adverteerders? We gaan hier eens een symposium over houden als je wilt. (lacht)

We houden een conferentie wanneer je maar wilt… Accardo, Chomsky, Halimi hebben hier al veel over geschreven.

– Ja, ik weet het, maar we blijven ook niet in het rijk der fabelen; ook al zijn er soms zwavelachtige banden tussen nieuws en reclame, we zijn helemaal niet… Ik weet niet of je ooit in een echte redactiekamer hebt gewerkt?

Nee, maar we kunnen je stagiaires naar echte nieuwsredacties sturen. Ik werk op een echte redactie, dat is onze krant.

– Ik zeg « echte redactieleden » van een pers die leeft van reclame. Ik werk al 26 jaar in deze nieuwsredacties, en ik wist nooit welke adverteerder de volgende dag op mijn pagina’s zou staan.
En geen van mijn collega’s wist het. En ik had geen instructies om te zeggen, « We zeggen niets slechts over zo-en-zo » . Maar er zijn uitzonderingen, die ik bereid ben te erkennen en die ik ook heb meegemaakt.

« Het zijn de voorkeuren van de adverteerders die de welvaart en zelfs het voortbestaan van een medium bepalen.

Chomsky en Edward, p.47

– Hoe dan ook , we merken dat er dingen zijn die niet in de pers staan, maar goed

– Maar natuurlijk, natuurlijk.

En die Kairos wordt niet erg gewaardeerd door de massamedia, die ons niet doorvertellen; daar zitten we niet op te wachten, want we bestaan omdat zij hun werk niet doen, maar toch worden we grotendeels vermeden .

– Aan de andere kant, voor communicatiemensen, ben je verrassend discreet. Ik heb Kairos vorig jaar ontmoet op de beurs van Namen.

Wij zijn niet verrassend discreet, we hebben alleen niet de netwerken van anderen .

– Heb je ooit een exemplaar van Kairos naar de traditionele redacties gestuurd, om gelezen te worden, om opgepikt te worden, om over gesproken te worden?

Om een Kairos naar La Libre of Le Soir of La DH te sturen, is dat wat je bedoelt? *

– Ja, natuurlijk, voor mensen die met de media te maken hebben.

Nou, ik wed met je dat we het versturen en dat er geen reactie komt.

– Niet onmiddellijk, maar natuurlijk toen Bernard Hennebert of anderen inbraken in de redactiekantoren, wel, hier was iemand die zover kwam dat hij volledige pagina’s over hem had. Je moet niet klagen dat je nooit geciteerd wordt als je nooit uit je hol komt.

« Hoe kon de informatieprofessional zich voorstellen dat een industrieel een invloedmiddel zou kopen en tegelijkertijd zou afzien van het beïnvloeden van de richting ervan?

Serge Halimi, p. 69

– Oh nee, ik klaag niet over niet geciteerd worden, ik zeg je dat als ik een dossier maak over de banden tussen de massamedia en de grootste Belgische fortuinen[note]Ik denk niet dat Le Soir en de heer Marchant en mevrouw Delvaux tegen zichzelf zeggen: « Hier, we zullen het doorgeven ». Laten we niet naïef zijn, eerlijk gezegd, we moeten stoppen.

– Nee, inderdaad, vooral als je ook mensen van de familie Hurbain en bedrijf noemt.

« Onder de dubbele druk van kapitalistische concentratie en commerciële concurrentie die conformisme en domheid in de hand werkt, is de journalistiek bijna overal hol en eerbiedig geworden.

S. Halimi, p. 29

Ah, de familie Hurbain, België’s nummer één fortuin?

– We weten hoe de media werken, natuurlijk is er een soort van…

toen ik bij La Libre Belgique was, heb ik niet geleerd wat er bij hen gebeurde door Le Soir te lezen en ik heb niet geleerd wat er bij IPM gebeurde door Le Soir te lezen. En dat is het echte leven, ook al is het betreurenswaardig. En daarom is het interessant dat er alternatieve media zijn. Maar tegelijkertijd zijn er alternatieve media die werk doen dat uiteindelijk infiltreert en verhalen en informatie doorgeeft aan niet-alternatieve media.

« Uit opiniepeilingen blijkt regelmatig dat het publiek – hoewel het luistert en kijkt naar wat er wordt aangeboden – meer nieuws zou willen,
documentaires en andere informatie, minder seks en geweld en een ander soort amusement. Het lijkt onwaarschijnlijk dat burgers zich werkelijk zouden bekommeren om de vraag waarom hun inkomens stagneren of zelfs dalen terwijl zij steeds harder werken; waarom de medische zorg waartoe zij toegang hebben even duur als slecht is; of waarom zij zich niet bewust zijn van wat er in hun naam over de hele wereld kan worden gepleegd. Als zij zo weinig over dergelijke zaken weten, verklaart het propagandamodel waarom: degenen die de soevereiniteit over de media uitoefenen, hebben besloten zich niet met dergelijke kwesties bezig te houden.

Chomsky en Edwards, p.96

IS ER IETS DAT WE VOOR HEN KUNNEN DOEN?

Het is duidelijk dat de waakhonden van de dominante orde, die zelfingenomen journalisten die alles in het werk stellen om ons te doen geloven dat zij vrij zijn, terwijl zij vrij zijn binnen het kader dat hun is gegeven en dat zij zichzelf toestaan te geven, dat van het « echte leven », aanvoelen dat de wind begint te draaien. Steeds meer burgers keren zich af van media die ondergeschikt zijn aan het grootkapitaal en die hen in de eerste plaats zien als consumenten en in de tweede plaats als lezers die hen moeten vertellen wat belangrijk is.

Ze zeggen dat ze een agora aanbieden. Ja, maar met een toegangsprijs!

* ACTIE VAN DE MAAND: Neem contact op met La Libre, La Dernière Heure, Le Soir, stuur hen uw Kairos, het adres van de site… u zult verbaasd zijn te zien wat wij hier zeggen bevestigd…

Lang leve de mollen!

0

Normaal zou deze pagina gevuld moeten zijn met getuigenissen van stagiaires of nieuwkomers bij de reguliere media. Het systeem wilde anders: angst, de angst voor onzekerheid, de angst voor conformistische afwijzing… Ja, beste lezers, we zijn in een vrij land![note]

« Het doel van de media is het publiek aan te trekken, niet voor zichzelf maar naar koopkracht »

N. Chomsky & H. Edwards, p.50

Het was ergens in België op een zaterdag in oktober. Ik had een stand voor Kairos, met mijn familie. Terwijl ik naar de andere stands ga, ontmoet ik een meisje dat mij in de loop van het gesprek vertelt dat zij veel vriendinnen heeft die lesgeven op « grote » redacties en dat hun verbazing over wat daar gebeurt, wat van hen gevraagd wordt te doen, evenredig is met hun afkeer. Het is net op tijd: ik doe een artikel over dit onderwerp in het volgende nummer! We wisselden e-mailadressen uit en zodra ik thuis was, schreef ik hem.

Drie dagen later, geen antwoord. Ongeduldig, ik verhoog.


Goedenavond. …………………….,

Ik mag dan onderdrukkend zijn, maar heb je ooit mijn voorstel met enkele van je vrienden kunnen bespreken?

Zij zijn misschien geïnteresseerd, en u misschien ook: https://www. arretsurimages.net/articles/2016-05-20/EgyptAir-Le-Soirvire-een-journalist-en-vuur-Facebook-id8784

Ik kijk ernaar uit je te lezen, Alexandre


Hallo Alexandre,

Ja, ik heb contact opgenomen met de twee vrienden die ik in gedachten had. Ik legde hen het project uit en stuurde hen uw e-mail.

Ik hoop dat ze contact met je opnemen. Zij aarzelen echter een beetje, omdat zij vrezen voor hun baan, die zij met moeite hebben kunnen vinden. Ik zie ze binnenkort, ik zal het er nog eens met ze over hebben. Dank u voor het zeer interessante en tot nadenken stemmende artikel.

Nog een prettige dag,

……………………………


Dank je.

Ja, ik begrijp hun angst. Ze moeten kunnen spreken zonder herkend te worden. Hoe dan ook, als zij weigeren, laat hen dan alles wat zij dagelijks meemaken in deze opstellen vastleggen, het zal hen op een dag zeker van pas komen.

Zeg hen dat wat ze me ook vertellen, ik niets zal publiceren zonder hun toestemming.

Tot ziens,

Alexandre


Eerste weigering. Maar hoe kunnen wij hen ook niet begrijpen? Dit besef van wat zich van binnen afspeelt, gecombineerd met de onmogelijkheid dit in het openbaar te zeggen, zal echter leiden tot oplossingen die, afgezien van afvalligheid (zie in dit dossier het artikel« Het ‘onoplosbare’ mentale conflict van journalisten« ), niets opzienbarends te bieden hebben wat betreft het vooruitzicht een kritische geest te kunnen uitoefenen. Als zij ervoor kiezen te blijven, zullen de compromissen snel compromissen worden, des te gemakkelijker omdat de materiële bepalende factoren van het bestaan (waarin schuld en de noodzakelijke aflossing daarvan een prominente plaats innemen) hen daartoe zullen dwingen.

« De mediasubsidies komen uit de zak van de belastingbetaler, zodat deze uiteindelijk betaalt om geïndoctrineerd te worden in de belangen van machtige belangengroepen, zoals degenen die profiteren van wapencontracten en andere sponsors van staatsterrorisme.

N. Chomsky & H. Edwards, p.60

Zij kunnen de conformistische journalisten worden die wij vandaag bekritiseren, blind voor de realiteit en hun status verdedigend ten koste van alles, zo niet hun integriteit. Maar misschien ook niet? Zij zijn nog niet de journalisten die een knieval maken voor de macht, voor glitter en voor politici. En daarom is onze aandacht voor de voortplantingsmechanismen relevanter dan ooit. Wij kunnen ons dus niet tevreden stellen met het aanklagen van een zwakheid bij de ander, een lafheid die hem zou verhinderen van baan te veranderen, te schreeuwen, onderwerping te weigeren. Want als wij proberen de mechanismen van vervreemding en overheersing van subjecten, met name die van de media, aan het licht te brengen, mogen wij niet in de gemakkelijke val trappen om degenen die het slachtoffer zijn volledig verantwoordelijk te stellen. Zelfs als wij willen en moeten blijven geloven dat er altijd een marge van verantwoordelijkheid en dus een mogelijkheid tot individuele verandering bestaat, blijft het een feit dat het subject grotendeels bepaald wordt door zijn positie in de sociale structuur en dat hem volledig verantwoordelijk stellen voor de effecten van deze mechanismen, waarvan wij de doeltreffendheid en verraderlijkheid kennen, tegelijkertijd zou betekenen dat men ontkent dat een doeltreffend mechanisme doeltreffende effecten kan hebben. Het is alsof het onderwerp geacht werd buiten invloed te zijn. Zoals Bourdieu het formuleerde, « als je sociologie studeert, leer je dat mannen en vrouwen hun verantwoordelijkheden hebben, maar dat hun mogelijkheden en onmogelijkheden grotendeels bepaald worden door de structuur waarin zij geplaatst zijn en door de plaats die zij in die structuur innemen « .[note]

« Door alleen « beslissers » te ontmoeten, door zich te ontwikkelen tot een maatschappij van rechtbanken en geld, door zich om te vormen tot een propagandamachine van het marktdenken, is de journalistiek opgesloten geraakt in een klasse en een kaste ».

S. Halimi, p.145

Er zijn dingen die « onmogelijk » zijn voor ons, voor hen, op dit moment. Deze « onmogelijkheden » kunnen worden omgezet in mogelijkheden, en een van de sleutels is, met zekerheid, dat wij allen deze mechanismen aan de kaak stellen. Dus moet je risico’s nemen, alleen als je de moed hebt. Als we samen de informatie controleren en iedereen bemiddelen die alleen handelt…

Dus lang leve de mollen! Hoe meer we zijn, hoe sterker we zullen zijn. Kom en vertel ons wat er daarbinnen gebeurt. Kairos biedt je een hol van expressie!

Belangrijkste werken die in dit dossier worden geciteerd:

Alain Accardo, Journalistes précaires, journalistes au quotidien, Éditions Agone, 2007

Pierre Bourdieu, Sur la télévision, Éditions Raisons d’Agir, 1996

Noam Chomsky & Edward Herman, The Manufacture of Consent, Media Propaganda in Democracy, Éditions Agone, 2008.

Serge Halimi, Les nouveaux chiens de garde, Éditions Raisons d’Agir, 2005

Bestand geproduceerd door Alexandre Penasse

Efficacité de la vaccination?

Série: Covid-19: fabrique de la panique et braquage des comptes publics : épisode 7

Efficacité de la vaccination?

Série: Covid-19: fabrique de la panique et braquage des comptes publics : épisode 7

Conférences des « Amis de Kairos »: l’enseignement

« Les Humanités peuvent-elles aider l’humanité à affronter les dangers objectifs et subjectifs auxquels elle est confrontée ? »

Jean-Marc Cuvelier : professeur de français.

Conférences sur plusieurs thèmes, organisées pour fêter 1 an d’existence de l’association « Les Amis De Kairos ».

Après seulement un an de fondation des Amis de Kairos, le succès est bien là: plusieurs antennes créées en Belgique, plus de 170 participants pour fêter les un an, un mise en réseau en cours, des projets de nouvelles antennes… C’est là concrétiser ce qui était dans nos intentions dès la fondation du journal: ne pas se contenter de partager des idées, mais passer à l’action, créer du lien, agir.

Conférences des « Amis de Kairos »: l’enseignement

« Les Humanités peuvent-elles aider l’humanité à affronter les dangers objectifs et subjectifs auxquels elle est confrontée ? »

Jean-Marc Cuvelier : professeur de français.

Conférences sur plusieurs thèmes, organisées pour fêter 1 an d’existence de l’association « Les Amis De Kairos ».

Après seulement un an de fondation des Amis de Kairos, le succès est bien là: plusieurs antennes créées en Belgique, plus de 170 participants pour fêter les un an, un mise en réseau en cours, des projets de nouvelles antennes… C’est là concrétiser ce qui était dans nos intentions dès la fondation du journal: ne pas se contenter de partager des idées, mais passer à l’action, créer du lien, agir.

Overdreven sterfte als voorwendsel voor leugens

Le Soir

Toen het Belgische dagblad Le Soir op de bladzijden 2-3 (na de voorpagina het duurst qua reclame) een artikel publiceerde met als kop op de omslag: « Covid verhoogt sterfte in Europa « , hebben wij contact opgenomen met Christophe De Brouwer. Als voormalig voorzitter van de School voor Volksgezondheid van de Vrije Universiteit Brusselanalyseert hij al meer dan twee jaar de cijfers van Covid en de leugens in de media en de politiek over de interpretatie ervan. Zijn conclusies zijn duidelijk: dit artikel van Xavier Counasse is echt nepnieuws, zoals de mainstream kranten het zelf graag noemen. Wij voegen daaraan toe dat dit soort artikelen niet alleen angst en vrees zaait, maar ook letterlijk de dood zaait.

Vorige week presenteerde een krant ons een echt probleem op de voorpagina. Maar het doel is bereikt: het verhogen van de angst. Laten we het onderzoeken en proberen te begrijpen.

Le Soir
De auteur stelt dat voor alle waargenomen oorzaken, de oversterfte voor 2022 midden juli in België (in feite op 20 juni), reeds 1.534 doden zou bedragen in vergelijking met de "verwachte", die volgens hem het gemiddelde dagelijkse sterftecijfer is van de niet-covide jaren 2017-2019. Deze "oversterfte " is toe te schrijven aan covid ("Niet alle landen verantwoorden hun "covid"-sterfte op dezelfde manier (...) er is een andere methode waarvoor alle EU-landen een vergelijkbare boekhouding hebben: de berekening van de oversterfte").
Le Soir

Er zijn twee beweringen in deze bewering die we moeten bekijken – we zullen niet naar andere landen kijken behalve naar ons eigen; België. Zoals de auteur van dit artikel terecht opmerkt, vergelijkt men, wanneer men een land met een ander land vergelijkt, meestal appelen met peren. Er is al werk te doen in België…

Eerste moeilijkheid

Tenzij we de polynoom[note] kunnen vinden die het best past bij de curve die door dit gemiddelde over 3 jaar (2017-2018-2019) wordt getrokken, blijven we met grote onzekerheden zitten. De berekening van een « verwachting » (wat zou moeten worden waargenomen in een « normale » situatie) op basis van slechts drie jaar introduceert een grote mate van variabiliteit in de vergelijking, zoals de onderstaande grafiek laat zien. Dus waar hebben we het over?

(Merk op dat het misbruik van taal is om te suggereren dat alle EU-landen zijn methode gebruiken om een « verwachting » te berekenen: natuurlijk niet, deze taak is toevertrouwd aan competente mensen op dit gebied die verschillende methoden gebruiken).

Statbel

Tweede moeilijkheid

Laten we deze gegevens verder onderzoeken en ze in perspectief plaatsen met de drie covide jaren, vergeleken met het gemiddelde van de drie niet-covide jaren van 2017 tot 2019 (weergegeven door de « 0% »-balk), zoals de auteur van het artikel suggereert.

Le Soir

De auteur van het artikel legt uit dat vanaf 20 juni 2022 de 1.534 doden die gevonden zijn in overmaat (eigenlijk 1.534,7, wat ik heb afgerond naar 1.535), 2,8% meer doden zijn dan er hadden moeten zijn…

Statbel

NB: a) Gegevens over sterfte aan alle oorzaken in statbel zijn momenteel beschikbaar tot 14 augustus 2022. b) De 0% staaf is het gemiddelde van de drie jaren 2017-2018-2019 uitgedrukt in %.

Als we naar de bovenstaande grafiek kijken, worden verschillende dingen duidelijk:

1. Het jaar 2021 ligt onder het verwachte niveau. Dit zogenaamde « covide » jaar presteert beter op het gebied van de totale sterfte (alle oorzaken) dan het gemiddelde van 3 niet-covide jaren. In dat geval veronderstel ik dat de auteur van dit artikel ons op basis van zijn logica zal uitleggen dat covid vanaf 20 juni 2021 1.291 doden zal hebben bespaard voor het jaar 2021 (of blijft hij preuts zoals sciensano met zijn  » ondetecteerbaar  » omdat de journalist ten onrechte beweert dat « de [l’année 2022] is vergelijkbaar met de oversterfte die in het jaar 2021 is waargenomen »???)

2. Op basis van het gemiddelde van de drie jaren 2017 tot 2019 zien we in 2022 vanaf maart een gestage toename van het totale sterftecijfer en in april een begin van overschrijding van het voorgestelde gemiddelde (weergegeven door de 0%-balk). In geen enkel geval kan in de vorm van de curve een correlatie worden waargenomen met de pieken van de oorspronkelijke omicron, dan omicron-BA2, dan omicron-BA5. In tegenstelling tot 2020, waar een deel van de toename redelijkerwijs kan worden toegeschreven aan covid, is het in dit geval op basis van deze gegevens niet mogelijk de waargenomen toename van de totale sterfte toe te schrijven aan omicron in vergelijking met het gemiddelde van de drie niet-covid jaren.

Laten we dit verder onderzoeken aan de hand van de ruwe gegevens en die vergelijken met de sterfgevallen die door Sciensano aan Covid worden toegeschreven. Laten we het doen voor de jaren 2021 en 2022. Hier vertegenwoordigt de « 0 »-balk het gemiddelde van de drie jaren 2017-2018-2019.

Verbazingwekkend, is het niet? Het jaar 2021 vertoont voor de beschouwde periode een lagere totale sterfte dan het gemiddelde van de drie niet aan coviden toegeschreven jaren 2017-2018 en 2019, en toch is het volgens Sciensano het jaar met een aanzienlijk hogere aan coviden toegeschreven sterfte dan 2022.

Dit heeft twee duidelijke gevolgen:

1. De overmatige sterfte aan alle oorzaken kan op geen enkele manier worden gebruikt om de sterfte aan runderen te schatten: NEE, het is niet een andere methode om te berekenen  » hun dode covid ». .

2. Sterfte toegeschreven aan covid lijdt aan excessen en niet een beetje. (zie « Grafiek 54, punt 3 Sterftecijfer »[note])

Kortom, de auteur van het propaganda-artikel heeft het helemaal mis. En dat is een understatement.

Derde moeilijkheid

Laten we de verwachtingen onderzoeken: is het betrouwbaar?

Op 14 juni 2021 besloot Sciensano zijn verwachtingen te wijzigen. Een van de redenen is: « Sommige gevallen van oversterfte, vooral vanaf 2021, zullen nu worden waar genomen terwijl ze voorheen niet werden waargenomen. Met andere woorden, door de « verwachte » te wijzigen in de richting van de afname, zal Sciensano, op een zeer kunstmatige en vrijwillige manier, grote reeksen van waargenomen sterfte (realiteit) als oversterfte kunnen bestempelen. Dit is wat ik noemde in mijn « Grafieken 89[note], ab nihilo, ad nihilum, per vanitatis.

Laten we hier eens naar kijken:

De verandering is niet gering, maar stelt een daling voor van 11 sterfgevallen per dag tegen 14 juni 2021. Het gevolg voor 2022 is duidelijk zichtbaar: heel 2022 wordt, volgens de verwachting van Sciensano, een jaar met een te hoog sterftecijfer. Dat is genoeg om iedereen ongerust te maken, bravo!

Als Sciensano zijn oude verwachtingen had behouden, zou dit vulling (Ik kan er geen ander woord voor bedenken) niet zou hebben plaatsgevonden en realistischer perioden van « oversterfte » zouden zijn afgebakend (in april bijvoorbeeld), zodat echte vragen over de volksgezondheid hadden kunnen worden gesteld en, zo nodig, gerichte maatregelen hadden kunnen worden genomen.

Het modelleren van « verwachtingen » is naar mijn mening te gevoelig voor de meest uiteenlopende manipulaties om een betrouwbaar model te zijn. Dit is helaas een goed voorbeeld.

Vierde moeilijkheid

Maar wat dan te doen? In de volksgezondheid worden methoden die gebruik maken van een « verwachting » indirecte methoden genoemd, juist omdat zij gebruik maken van een model (de verwachting). Maar er zijn zogenaamde « directe » methoden, waarbij gegevens gewoon met elkaar worden vergeleken, of ze nu « gestandaardiseerd » (het beste)[note] zijn of niet.

Statbel biedt in zijn algemene presentatie[note] tal van directe vergelijkingstabellen van 2017 tot 2022. Aangezien de gegevens onbewerkt zijn (niet gestandaardiseerd), ziet u een bijna onmerkbare trend van toenemend aantal sterfgevallen van jaar tot jaar (behalve voor het jaar 2020, dat bijzonder is). En dat is normaal, op1 januari 2017 hadden we 11.322.088 inwoners in België en op1 januari 2022, 11.584.008. Maar we zijn ook ouder geworden: de gemiddelde leeftijd in 2017 is 41,52 jaar en in 2021 zal dat 41,98 jaar zijn. De stijging van de levensverwachting compenseert dit zeer gedeeltelijk. Het is dus normaal dat we elk jaar een beetje meer sterven, hoewel het nauwelijks merkbaar is.

Laten we in dit verband eens kijken naar de sterfte per leeftijdsgroep (gegevens van Statbel). Ik stel ze elke week voor in mijn « Grafieken »[note], maar ze zijn de moeite waard om te bekijken in de context van dit werk.

Deze 6 grafieken, per leeftijdsgroep, vergelijken 4 jaren, van 2019 tot 2022. We kunnen veel leren van hun onderzoek.

Maar in het kader van dit document zullen wij ons beperken tot het volgende:

  • De toename van het sterftecijfer die in 2022 kan worden waargenomen, betreft alleen de leeftijdsgroep 85+.
  • Over een reële stijging van het sterftecijfer in de leeftijdsgroep van 75-84 jaar wordt slechts in geringe mate gesproken.
  • Voor de andere leeftijdsgroepen is er helemaal niets.

Wat kan dit verklaren? Er zij op gewezen dat 85-plussers vooral een zeer kwetsbare bevolkingsgroep vormen, die over het algemeen aan polypathologieën lijdt. De hypothese van een dodelijke covid lijkt onwaarschijnlijk, aangezien dit de meest gevaccineerde populatie van het land is, met inbegrip van een tweede booster, zo niet om te suggereren dat het gentherapievaccin voor deze leeftijdsgroep van weinig nut is. En het is waar dat de door Sciensano voorgestelde gegevens, naar gelang van de vaccinatiestatus, betreffende ziekenhuisopnames, ICU en sterfgevallen in ziekenhuizen, een overwegend lage werkzaamheid van het vaccin laten zien voor personen van 65 jaar en ouder, soms zelfs een negatieve « werkzaamheid » – een verhoogd risico – (door Sciensano bescheiden genoemd van  » relatieve risicovermindering [suite au vaccin] niet detecteerbaar « ). Ik behandel dit, week na week, in mijn ‘Grafieken'[note].

Een andere hypothetische oorzaak voor deze waarneming zou in de aard van het vaccin voor gentherapie zelf liggen en de leeftijdsgroep van 85+ heeft inderdaad zoveel van dit experimentele vaccin voor gentherapie gekregen. Dat het vaccin voor gentherapie wordt beschouwd als een cofactor van de dood bij hoogbejaarden lijkt mij een hypothese die aandacht verdient. En vanuit dit oogpunt zou het interessant zijn om het aantal sterfgevallen binnen 24 en 60 dagen na de injectie te kennen. De Britten hadden ons deze gegevens aangeboden, dus waarom zouden wij niet?

Maar het feit dat we momenteel een stijging van het sterftecijfer in de leeftijdscategorie 85+ vaststellen, betekent uiteraard niet dat we kunnen zeggen dat dit volgens sommigen duidelijk de schuld is van covid, of voor anderen duidelijk de schuld van het gentherapievaccin.

Nee, zo werkt het niet. De oorzaak is hoogstwaarschijnlijk multifactorieel: het is leeftijd en andere intercurrente infecties en de neiging tot diabetes en hypertensie en verminderde immuuncapaciteit en zwaarlijvigheid/alcoholisme/roken en polypathologie en vaccin-gen therapie, en covid… In welke verhouding? Dit moet uiteraard het voorwerp zijn van rigoureus onderzoek.

Conclusie

Het artikel in deze krant, dat op de voorpagina is geplaatst – neemt u mij niet kwalijk – en dat het voorwendsel voor deze analyse vormde, blijkt een valse constructie te zijn, een vervalsing, geladen met angst en vrees. We hebben dit echt niet nodig op dit moment, boven op al het andere[note]. Gebaseerd op cijfers die van hun werkelijke betekenis zijn afgeleid, is de intellectuele constructie die wordt voorgesteld van « A tot Z » verkeerd. Het is eigenlijk verbazingwekkend dat een mainstream krant, die vroeger werd gelezen om de kwaliteit van de informatie die zij verschafte, om de schijn van een tegenmacht, nu zulke onzin kan uitkramen. Maar uiteindelijk, is dat zo verrassend? De mainstream-pers van vandaag heeft zijn rol als waakhond, criticus van het gezag, laat staan als « vierde macht » en hoeder van de vrijheid van meningsuiting al lang geleden opgegeven. Het is een compromisloze propagandist van het verhaal geworden, een verhaal dat parallel loopt met de werkelijkheid waarin wij leven, en dat onze « elites » (in de zin van Maffesoli: « zij die de macht hebben om te zeggen en de macht hebben om te doen ») ons voorschotelen. Beiden zijn medeverantwoordelijk voor deze maatschappelijke afstand, deze afgrond die groeit tussen de « elite » en het volk en die onzekere tijden aankondigt. Triest en gevaarlijk.

Christophe de Brouwer

Erehoogleraar en voormalig voorzitter van de School voor Volksgezondheid van de Vrije Universiteit Brussel.

Les excès de mortalité, prétexte à mensonges

Le Soir

Alors que le quotidien belge Le Soir publiait un article en pages 2-3 (les plus chères en terme publicitaire après la première page) avec une accroche en couverture: « Le Covid augmente encore la mortalité en Europe », nous avons pris contact avec Christophe De Brouwer. Ancien président de l’École de Santé publique de l’Université libre de Bruxelles, il analyse depuis plus de deux ans les chiffres Covid et les mensonges médiatiques et politiques sur leur interprétation. Ses conclusions sont sans appel : cet article de Xavier Counasse est une véritable fake news, comme les journaux mainstreams eux-mêmes aiment les appeler. Nous ajoutons qu’en plus de propager peurs et angoisses, ce genre d’article sème littéralement la mort.

La semaine dernière, un quotidien mainstream, en première page, nous a présenté une véritable cornichonnerie. Mais le but est atteint : augmenter l’anxiété. Examinons et essayons de comprendre.

Le Soir
L’auteur affirme que pour toutes causes observées, l’excès de mortalité pour 2022 à la mi-juillet en Belgique (en fait au 20 juin), serait déjà de 1.534 décès par rapport à l’ « attendu » que représente, selon lui, la moyenne de décès quotidien des années hors covid 2017-2019. Cet « excès de mortalité » serait imputable au covid (« Tous les pays ne comptabilisent pas leurs morts « covid » de la même manière (…) il existe une autre méthode pour laquelle tous les pays de l’Union ont une comptabilité similaire : le calcul de la surmortalité »).
Le Soir

Il y a deux affirmations dans cet assertion que nous devons examiner – nous ne nous occuperons pas des autres pays, sinon le nôtre; la Belgique. Comme le dit correctement l’auteur de cet article, en comparant un pays à l’autre, on compare le plus souvent des pommes et des poires. Déjà sur la Belgique, il y a du travail…

Première difficulté

Sauf à trouver le polynôme[note] qui s’adapte au mieux à la courbe dessinée par cette moyenne sur 3 années (2017-2018-2019), on se retrouve avec des incertitudes importantes. Calculer un « attendu » (ce que l’on devrait observer dans une situation dite ‘normale’) en se basant sur seulement trois années introduit une grande variabilité dans la comparaison, comme le graphique ci-dessous nous le démontre. Alors de quoi parle-t-on ?

(Notons que c’est un abus de langage de faire croire que tous les pays de l’Union utilisent sa méthode pour calculer un « attendu » : bien sûr que non, cette tâche est confiée à des personnes compétentes dans ce domaine qui utilisent diverses méthodes.)

Statbel

Deuxième difficulté

Continuons d’explorer ces données et mettons-les en perspective avec les trois années covid, comparées à la moyenne des 3 années non covid de 2017 à 2019 (représentée par la barre « 0 % »), comme l’auteur de l’article nous le propose.

Le Soir

L’auteur de l’article nous explique qu’au 20 juin 2022, les 1.534 décès trouvés en excès (en fait 1.534,7, que j’ai arrondi à 1.535), représentent 2,8 % décès en plus que ce que l’on aurait dû avoir …

Statbel

NB : a) Les données de mortalité toutes causes statbel sont actuellement disponibles jusqu’au 14 août 2022. b) La barre 0 % représente la moyenne des trois années 2017-2018-2019 exprimée en %.

En examinant le graphique ci-dessus, plusieurs choses sautent aux yeux :

1. L’année 2021 est en dessous de l’attendu. Cette année soi-disant « covid » se comporte mieux, sur le plan de la mortalité générale (toutes causes), que la moyenne de 3 années non-covid. Dans ce cas, je suppose que l’auteur de cet article, sur base de sa logique, nous expliquera que le covid aura sauvé 1.291 décès au 20 juin 2021 pour l’année 2021 (ou bien restera-t-il pudique comme sciensano avec ses « non détectable » puisque le journaliste affirme faussement que « [l’année 2022] est similaire à la surmortalité observée durant l’année 2021 » ???)

2. Sur base de la moyenne des trois années 2017 à 2019, nous observons une augmentation régulière de la mortalité générale en 2022 à partir de mars, pour, en avril, commencer à développer un excès par rapport à la moyenne proposée (représentée par la barre 0 %). En aucun cas nous ne pouvons déceler dans la forme de la courbe une corrélation avec les pics de l’omicron original, puis omicron-BA2, puis omicron-BA5. Contrairement à 2020, où une partie de l’augmentation peut être raisonnablement attribuée au covid, dans ce cas-ci, il n’est pas possible sur base de ces données de rattacher à omicron l’augmentation observée de mortalité générale par rapport à la moyenne des trois années hors covid.

Explorons cela encore un peu plus en utilisant les données brutes et comparons-les avec les décès attribués au covid par sciensano. Faisons-le pour les années 2021 et 2022. Ici, la barre « 0 » représente la moyenne des trois années 2017-2018-2019.

Étonnant, non ? L’année 2021, pour la période considérée, montre une mortalité générale plus basse que la moyenne des trois années hors covid que sont 2017-2018 et 2019, et pourtant, c’est l’année dont la mortalité attribuée au covid, selon Sciensano, est nettement plus importante que celle de 2022.

Ceci a deux conséquences évidentes :

1. L’excès de mortalité toutes causes ne peut absolument pas servir à estimer une mortalité attribuée au covid : NON, ce n’est pas une autre méthode pour calculer « leurs morts covid ».

2. La mortalité attribuée au covid souffre d’excès et pas un peu. (cf « Graphiques 54, point 3 Mortalité »[note])

Bref, l’auteur de l’article de propagande a tout faux. Et c’est peu de le dire.

Troisième difficulté

Explorons les attendus : est-ce fiable ?

Le 14 juin 2021, Sciensano a décidé de modifier ses attendus. Une des raisons invoquées est : « Quelques épisodes de surmortalité, principalement à partir de 2021, seront désormais observés alors qu’ils n’avaient pas été détectés auparavant. ». En d’autres termes, en modifiant les « attendus » vers la diminution, Sciensano, de façon très artificielle et volontaire, va pouvoir déclarer de larges séquences de mortalité observée (réalité) en surmortalité. C’est ce que j’ai appelé dans mes « Graphiques 89 »[note] , ab nihilo, ad nihilum, per vanitatis.

Examinons cela :

La modification n’est pas petite, elle propose, au 14 juin 2021, une diminution de 11 décès par jour. La conséquence pour 2022 est clairement visible : toute l’année 2022, à peu de choses près, est, selon l’attendu de Sciensano, en surmortalité. Voilà de quoi remonter d’un bon cran l’anxiété de chacun, bravo!

Si Sciensano avait gardé ses anciens attendus, cette farce (je ne trouve pas d’autres mots pour qualifier cela) n’aurait pas eu lieu et des périodes de « surmortalité » plus réalistes auraient été délimitées (en avril par exemple), permettant un réel questionnement de santé publique et le cas échéant une action correctement ciblée.

Décidément, la modélisation des « attendus » est très, trop selon moi, sensible aux manipulations les plus diverses pour être un modèle fiable. Ceci est malheureusement un bon exemple.

Quatrième difficulté

Mais alors que faire ? En Santé publique, les méthodes utilisant un « attendu » sont appelées des méthodes indirectes, précisément parce qu’elles utilisent une modélisation (l’attendu). Mais il existe des méthodes dites « directes », qui comparent simplement les données les unes aux autres, qu’elles soient « standardisées » (le mieux)[note] ou non.

Statbel, dans sa présentation générale[note], propose de nombreux tableaux de comparaison directe de 2017 à 2022. Comme les données sont brutes (ne sont pas standardisées), vous constaterez une tendance quasi imperceptible à l’augmentation des décès d’année en année (sauf l’année 2020 qui est particulière). Et c’est normal, au 1er janvier 2017, nous étions en Belgique 11.322.088 habitants et au 1er janvier 2022, 11.584.008. Mais nous avons également vieilli : l’âge moyen en 2017 est de 41,52 ans et en 2021, de 41,98 ans. L’augmentation de l’espérance de vie compense très partiellement cela. Il est donc normal que l’on meurt un peu plus d’année en année, bien que ce soit peu perceptible.

Ceci étant compris, examinons la mortalité par tranche d’âge (données statbel). Je les présente chaque semaine dans mes « Graphiques »[note], mais cela vaut la peine de s’y pencher dans le cadre de ce travail-ci.

Ces 6 graphiques, par tranche d’âge, comparent 4 années, de 2019 à 2022. Leur examen nous apprend bien de choses.

Mais, dans le cadre de la question traitée ici, nous nous contenterons de relever ceci:

  • L’augmentation de mortalité que l’on peut observer en 2022, concerne uniquement la tranche d’âge des 85 ans et plus.
  • Parler d’une vraie augmentation de mortalité pour la tranche d’âge des 75-84 ans est limite.
  • Concernant les autres tranches d’âge, il n’y a strictement rien.

Qu’est-ce qui peut expliquer cela ? Notons que les 85 ans et plus sont avant tout une population très fragile, souffrant généralement de polypathologies. L’hypothèse du covid meurtrier apparaît peu probable, car c’est la population la plus vaccinée du pays, en ce compris par un deuxième booster, sinon à penser que le vaccin-thérapie génique ne sert à pas grand-chose pour cette tranche d’âge. Et c’est vrai que les données proposées par Sciensano, selon le statut vaccinal, concernant les hospitalisations, l’USI et les décès hospitaliers montrent une efficacité vaccinale largement en berne pour les 65 ans et plus, parfois même une « efficacité » négative -un risque accru- (pudiquement dénommé par Sciensano de « réduction relative du risque [suite au vaccin] non détectable »). J’aborde cela, semaine après semaine, dans mes « Graphiques »[note].

Une autre cause hypothétique à cette observation se trouverait dans la nature du vaccin-thérapie génique lui-même et les 85 ans et plus ont en effet reçu tant et plus de ce vaccin-thérapie génique expérimental. Que l’on retienne le vaccin-thérapie génique comme cofacteur de décès chez les personnes très âgées me semble être une hypothèse qui mérite l’attention. Et de ce point de vue, il serait bien intéressant de connaître les nombre de décès dans les 24 et 60 jours après injection. Les Anglais nous avaient proposé ces données, alors pourquoi ne le ferions-nous pas?

Mais évidemment, ce n’est pas parce que l’on observe actuellement une augmentation de mortalité dans la tranche d’âge des 85 ans et plus que l’on peut décréter que, selon certains, c’est évidemment la faute au covid, ou pour d’autres évidemment la faute au vaccin-thérapie génique.

Non, ce n’est pas ainsi que cela fonctionne. La cause est très probablement multifactorielle : c’est l’âge et des infections intercurrentes autres et la tendance au diabète et l’hypertension et la diminution de la capacité immunitaire et l’obésité/alcoolisme/tabagisme et la polypathologie et le vaccin-thérapie génique, et le covid… Dans quelle proportion? C’est évidemment cela qui devrait faire l’objet de recherches rigoureuses.

Conclusion

L’article de ce journal mainstream, placé en première page -excusez du peu- qui fut le prétexte à cette analyse se révèle être une construction mensongère, un fake, chargé d’angoisse et de peur. Nous n’avons actuellement vraiment pas besoin de cela en plus de tout le reste[note]. Sur base de chiffres détournés de leur réelle signification, la construction intellectuelle qui en est proposée est fausse de « A à Z ». C’est d’ailleurs assez étonnant qu’un journal mainstream, qu’on lisait autrefois pour la qualité des informations avancées, pour l’apparence de contre-pouvoir qu’il présentait, puisse proposer de telles niaiseries. Mais finalement est-ce tellement étonnant ? La presse mainstream d’aujourd’hui a abandonné depuis longtemps son rôle de garde-fou, de critique de l’autorité, a fortiori de « quatrième pouvoir » et de garant de la liberté d’expression. Elle s’est transformée en propagandiste intransigeant du narratif, un récit parallèle aux réalités que nous vivons, dont nos « élites » (au sens de Maffesoli : « ceux qui ont le pouvoir de dire et le pouvoir de faire ») nous abreuvent. L’une et l’autre sont co-responsables de cette distanciation sociale, cet abyme qui se creuse entre l’ « élite » et le peuple et qui annonce des temps incertains. Triste et dangereux.

Christophe de Brouwer

Full-professeur honoraire et ancien président de l’École de Santé publique de l’Université libre de Bruxelles.