Het was bekend dat begrafenisplechtigheden niet bevorderlijk waren voor eerlijkheid en dat de waarheid vaak met de overledene meeging. Witte en smetteloze lijkwade op een dag van rouw. Er zijn dus geen smetten, en de verdwijning van Armand De Decker is in dat opzicht geen uitzondering.

De dood van de publieke man daarentegen dient hier als een perfect voorbeeld van de omerta van onze politieke maffia’s, waarvan het toneel mogelijk wordt gemaakt door de media, en biedt een van die zeldzame gelegenheden om de politieke theorie die niet aan de universiteit wordt onderwezen in de praktijk te brengen. Hier wordt het bijzonder interessant, omdat de manier waarop de dood van Armand De Decker wordt behandeld ons informeert over de verhouding van de staat en zijn instellingen tot waarheid, gerechtigheid en misdaad. In plaats van beperkt te blijven tot de intramurale sfeer van het kerkhof en de kerk, verlaat het schouwspel van de « goede man » hier de beslotenheid en wordt het aan het publiek aangeboden, doorgegeven aan al die mensen die de naam kenden maar de man niet, en wordt het dus des te ongezonder. Het zijn immers niet langer de ondeugden en gebreken die verborgen worden gehouden om de persoon die zich niet meer kan verdedigen niet te kwetsen, maar het zijn de misdaden die verborgen worden gehouden en die, indien zij verborgen blijven, gevolgen hebben gehad en zullen hebben voor de werkelijkheid.

Staatsbegrafenis en militair eerbetoon aan de politieke onderwereld

Op 20 juni werd een staatsbegrafenis gehouden voor Armand De Decker, waarbij een militair detachement zijn lichaam eerde bij aankomst. Aanwezig, zijn vijanden, zijn vrienden, zijn familie. Als we begrijpen dat hij voor de anderen betaalde, en dat er na de glitter en glamour verlatenheid en stilte was, kunnen we begrijpen dat de grootsheid van de gebeurtenis omgekeerd evenredig is met de stilte van de maanden voor zijn dood, die voor sommigen de aanleiding was voor een « groot feest ». Apotheose, want wat bij Armand De Decker achterblijft zijn al zijn geheimen over Kazachgate, en daarmee ook de mogelijke en meer dan waarschijnlijke implicaties: zo’n staatsgreep doe je niet alleen[note]. Het is dus geen paranoïde uitbarsting die ons bepaalde flarden van toespraken tijdens de laatste hulde doet interpreteren: « U had niet de gratie van een vader te zijn, uw kinderen hadden uw woede kunnen overbrengen  » (zijn broer, Jacques De Decker). Wat ook onze gevoelens over de mens zijn, alleen betalen voor anderen wekt altijd iets van onrechtvaardigheid en woede op. Herinner je je de speeltuin nog toen je een kind was…

Politieke begrafenissen zijn ook een gelegenheid om de krabben te verzamelen en de mand samen te stellen: het riekt naar aanstellerij, het glimlacht boven en knijpt onder de tafel, verstild, vals en leeg. De hypocrisie van hen die gisteren nog mensen in de rug staken is aan de orde van de dag. Hun lof is evenredig met het netwerk dat zij hebben opgebouwd en de banden die hen binden: « Ik weet dit over jou en ik zeg niets omdat jij zoveel over mij weet. Meer dan een laatste eerbetoon, komen ze soms om geheimen te begraven en, waarom niet, nieuwe zetten voor te bereiden. Armand De Decker wist veel, dat is duidelijk. En misschien meer dan in de laatste woorden van lof, zou men een diepe waardering moeten zien voor de vreedzame toekomstige jaren die de dood van de man sommige van de levenden zal toestaan.  » We staan bij je in het krijt. Onze vriendschap gaat verder dan de dood ».Herman Van Rompuy zal zeggen. Tuurlijk. Didier Reynders zou hetzelfde kunnen zeggen, maar wat belangrijker is, hij staat in het middelpunt van dit alles. Hij bevrijdt van deze misdaden degenen die, net als hij, verantwoordelijk kunnen worden gehouden voor hun eigen misdaden.

De opportune verdwijning

Volgens onze informatie stierf Armand De Decker aan ademhalingsmoeilijkheden, maar sommige mensen in de ziekenhuizen vragen zich af wat de echte reden van zijn dood was… ze hebben het over de ziekte van Charcot, merkwaardig niet, als we weten welke degeneratie het veroorzaakt? In ieder geval had deze verdwijning voorlopig niet op een beter moment kunnen komen, aangezien nieuwe onthullingen over Kazachgate en Didier Reynders, die in de running is om de toekomstige Secretaris-Generaal van de Raad van Europa te worden, zijn hoop om de positie te winnen tegen mevrouw Marija Pejcinovic Buric, van wie de resultaten deze woensdag 26 juni worden verwacht, zeker zouden hebben geruïneerd. Tegelijkertijd zou de sublieme kans om de Belgische politiek voorgoed te verlaten op¹ oktober 2019 verdwenen zijn, en dus, een beetje zoals Armand, maar dan zonder te sterven, ongestraft het grote Europese vertrek en zijn all-inclusive 30.000 €/maand + onschendbaarheid te grijpen.

Het feit dat Armand De Decker naar links gaat, zorgt ervoor dat Reynders en zijn kliek een aantal CDD’s zullen hebben. Maar lees er niets in, het is allemaal toeval, is het niet? Een paar uur na zijn dood, zei de pers al:  » Kazakhgate: Armand De Decker’s dood maakt een einde aan de vervolging… en het onderzoek?  » (Le Soir);  » De openbare actie betreffende Armand De Decker is vervallen » (La Meuse); « De openbare vervolging van Armand De Decker in de zaak Kazachgate is vervallen » (Sud Info);  » De openbare vervolging van Armand De Decker in de zaak Kazachgate is vervallen » (Hun gretigheid om de zaak gesloten te verklaren riekt bijna naar vreugdevolle opluchting. Met de man, de pers en de politieke wereld begroeven zijn waarheden.

Eric Arthur Parme

24 november: Algemene afsluiting!

De politieke beweging van groeibezwaarmakers, de krant Kairos en het Maison du Livre, met de steun van Technologos, nodigen uit tot een dag van bezinning.

Technofiele propaganda neemt ons dagelijks leven in beslag via reclame in de media en in het politieke debat. Het is onmogelijk eraan te ontsnappen, moeilijk om een tegenstem te laten horen op de mythe van de digitale « weldoener en uitdeler van de vooruitgang ». Aangezien het publieke debat over dit onderwerp momenteel ontoereikend is, is het van cruciaal belang te discussiëren over de keuzen van de samenleving, de keuzen die we zouden willen en de keuzen die we weigeren, en zo de sociale, democratische, ecologische, gezondheids- en menselijke gevolgen aan het licht te brengen van het « alles-digitale » dat het geglobaliseerde kapitalisme ons oplegt zonder een greintje democratie. In dit beeld verschijnt het transhumanisme als een beweging die nog relatief onbekend is, maar toch zeer actief, zowel in concrete projecten die met miljarden dollars worden gefinancierd als in de ideologie die het propageert en die op verraderlijke wijze de geesten vormt. Deze dag is bestemd voor alle burgers die nieuwsgierig zijn naar wat komen gaat en gemotiveerd zijn door de toekomst van onze samenlevingen, beschaving en soort.

Zaterdag 24 november 2018 van 13:30 tot 23:00

Programma

13.30 uur: Welkom

14.00 uur: Eerste rondetafelgesprek « De grote vervanging van de mens door de machine » met :

• Pièces et Main d’oeuvre: activisten uit Grenoble tegen de technologische tirannie
• Michel Weber: filosoof
• Alain Gras: socioloog
• Moderator: Bernard Legros

16:30: Pauze

17.00 uur: Tweede rondetafelconferentie « De technologische opleving van vandaag: emblematische voorbeelden » met :

• Bruno Poncelet: antropoloog en trainer bij Cepag
• Sarah Dubernet: lid van de Association de veille et d’information civique sur les enjeux des nanosciences et des nanotechnologies(AVICENN)
• Paul Lannoye: natuurkundige, erelid van het Europees Parlement en voorzitter van de Groupe de réflexion pour une politique écologique (Grappe)
• Moderator: Robin Delobel

19.30 uur: vriendschapsdrankje

20.15 uur: akoestisch bluesconcert met gitarist Hervé Krief

P.a.f. 8 euro – 6 euro (verlaagd tarief) – 1,25 euro (artikel 27)

Kairos was deze zaterdag aanwezig in Brussel. Staatsfascisme in al zijn pracht, ten overstaan van een leeggebloed volk, vrij helder over wat er gebeurt, in een België waar de rijken rijker en rijker worden, waar de media hen beschermen en dienen terwijl het volk ver van het toneel sterft.

Vakbonden, partijen, media, « sterren », de kleinburgerlijke categorie van de « klimaatdemonstratie »[note], waren afwezig. Hadden ze een uitverkoop? Want wat de politie-nazi’s boven alles beschermden was de vrijheid om te kopen, door de Nieuwstraat veilig te stellen, de opperste plaats van de cultus van groei en consumptie van de Brusselse arbeidersklasse en de lagere middenklasse.

Deze zaterdag schreeuwden de mensen meer dan ooit hun woede uit aan de zijde van de veel talrijkere schapen, en oefenden zij de enige macht uit die zij nog hebben: de macht om te kopen.

Preview video voor de volgende volledige video en de verschillende getuigenissen die deze week zullen worden vrijgegeven.

Hou de vrije pers in leven, schrijf je in! ww.new.kairospresse.be/abonnement

Het eerste interview van een Belgische gele hesje, volledig, ongecensureerd, waarin wordt uitgelegd waarom het nodig is door te gaan en hoe de regering het protest probeert te muilkorven, door legitieme protesten te verwarren met terrorisme.

Om te delen!

Bezorgd over de toestand van onveiligheid waarin de inwoners van België zich bevinden, zowel door de catastrofale toestand van onze kerncentrales als door het gebrek aan visie van de huidige en vorige regeringen over het energievraagstuk, heeft de VZW TheEnd of Nuclear Power heeft de politieke partijen op federaal niveau vier vragen over dit onderwerp gesteld.

Hierna volgt een beknopte analyse van de antwoorden van de partijen op deze vragen. Van meet af aan dient te worden opgemerkt dat alle partijen het « democratische spel » hebben gespeeld door ermee in te stemmen ons te antwoorden, met als opmerkelijke uitzondering de CD&V, ondanks de aanmaning die haar was toegezonden. Deze partij heeft waarschijnlijk niets te zeggen over het energievraagstuk, net als het Vlaams Belang en de Volkspartij, die wij liever negeren.

1. OVER DE 2 GEBARSTEN REACTOREN

Er zijn duizenden scheuren ontdekt in de tanks van de T2-reactoren (Tihange 2) en D3 (Doel 3) in 2012, waarna deze reactoren gedurende bijna 3 jaar werden stilgelegd – de gecumuleerde duur van twee afzonderlijke episodes -, de tijd die Engie-Electrabel en het FANC (Federaal Agentschap voor Nucleaire Controle) hadden om een rechtvaardiging voor hun herstart uit te werken.

Het is echter duidelijk dat deze scheuren, « atypische indicaties » zoals de directeur van de AFCN ze durfde te noemen, in strijd zijn met het fundamentele principe van de nucleaire techniek van « failure exclusion » – een principe dat ook in de Belgische wetgeving is verankerd – zoals zo nodig wordt bevestigd door internationale deskundigen en de NRC, het Amerikaanse agentschap voor nucleaire controle.

Geconfronteerd met deze bewijzen, ontwijken 5 partijen eenvoudigweg de vraag: cdH, DéFI, Ecolo, MR en PS. Twee anderen, Groen en sp.a, reageerden, maar negeerden de kwestie en stelden een onwaarschijnlijke beslissing die eindelijk aan de situatie was aangepast, uit tot de toekomst. De N-VA en de Open Vld verschuilen zich achter de zogenaamde bevoegdheid en onafhankelijkheid van de AFCN en weigeren hun politieke rol op te nemen en de burgers te beschermen tegen de nalatigheid van Engie-Electrabel en de AFCN. De PTB is de enige partij die de onmiddellijke sluiting van deze twee reactoren wil.

1. OVER DE 3 VEROUDERDE REACTOREN VAN MEER DAN 40 JAAR OUD

Met bijna 45 jaar werking hebben de drie reactoren Tihange 1 (T1), Doel 1 (D1) en Doel 2 (D2) de oorspronkelijk geplande 30 jaar ruim overschreden. Deze reactoren zijn in de loop van de tijd versleten en kwetsbaar geworden, en het aantal voortijdige stilleggingen neemt al enkele jaren voortdurend toe, waaruit blijkt aan welk toenemend risico zij België blootstellen: hoe ouder de reactor, hoe gevaarlijker hij is. De dreiging van een zwaar ongeval in verband met deze drie reactoren wordt duidelijker, in overeenstemming met de verklaringen van Pierre-Franck Chevet, voorzitter van de Franse autoriteit voor nucleaire veiligheid, in Le Monde van 22 april 2016: « Een zwaar nucleair ongeval kan nergens worden uitgesloten.

De vraag over de onmiddellijke sluiting van deze drie verouderde reactoren levert soortgelijke antwoorden op als vraag 1: ontwijking, onwaarschijnlijk uitstel tot in de toekomst en weigering politieke verantwoordelijkheid op zich te nemen, met uitzondering van de PTB, die voorstander is van onmiddellijke sluiting van deze drie reactoren.

1. ENERGIE NUCHTERHEID

De vraag benadrukt de noodzaak om onze relatie met energie te heroverwegen om af te stappen van niet-hernieuwbare energie. Het gebruik van hernieuwbare hulpbronnen moet gepaard gaan met een streven naar efficiëntie, maar vooral met een beheersing van de vraag, hetgeen een herdefiniëring van de energiebehoeften impliceert op basis van een compromisloze bezinning op wat werkelijk noodzakelijk is.

Naar onze mening heeft geen van de partijen een voldoende nauwkeurig en relevant antwoord op deze vraag gegeven.

De verwarring tussen energiebesparing en energie-efficiëntie is wijdverbreid, evenals de weigering om rekening te houden met de energie-impact van nieuwe technologieën en de onbekendheid met het rebound effect.

Allen zijn voorstander van energie-efficiëntie, maar sommigen nemen genoegen met een sloganachtig antwoord zonder inhoud. Dit zijn DéFI, NV-A, Open VLD.

Anderen, zoals de MR en, met enige nuances, de CDH, geloven vooral in technologie om efficiëntie te bereiken, zonder dat het huidige traject wordt gewijzigd.

De sp.a en de PTB blijven, met enkele voluntaristische accenten, zeer klassiek en voorzien niets in een bezinning op de behoeften. Zij gaan de vraag naar de grenzen van de technologische innovatie uit de weg.

De SP, die een lichte buiging heeft laten zien, met name over het betonneren van grond, neemt hetzelfde standpunt in.

Groen antwoordt positief, maar blijft onduidelijk over het begrip « nuchterheid »; hij ontwijkt de technologische vraag.

Tot slot, Ecolo verwart soberheid met efficiëntie. Er worden interessante voorstellen gedaan, met name over produktiecoöperaties, maar de kwestie van de grenzen van de behoeften wordt genegeerd en de kwestie van de energie-intensieve technologische vooruitgang wordt terzijde geschoven.

1. VERDRAG INZAKE HET VERBOD OP KERNWAPENS (NTBT)

Vraag 4 bestaat uit twee delen, die logisch onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Drie partijen antwoorden specifiek en positief over hun houding tegenover TIAN. Zij spraken zich uit voor de ondertekening en ratificatie door België en weigerden de nieuwe B61-12 bommen te aanvaarden. Dit zijn de sp.a, Groen en PTB.

Net zo duidelijk zijn de NV-A, de Open Vld en de MR tegen de ondertekening en ratificatie en aanvaarden zij het onderbrengen van de B61-12 bommen.

De UNHRC, die een unilaterale beslissing van België « onredelijk » en « ongepast » acht, verzet zich ook tegen de ondertekening en ratificatie van het TIAN. Hij riep op tot overleg met andere Europese landen die Amerikaanse kernbommen herbergen om te beslissen wat te doen.

DeFI spreekt zich uit voor de ratificatie van NAIT maar pleit voor multilateralisme!

De SP stelt dat zij graag zou zien dat het CTBT wordt ondertekend en dat de kernwapens van ons grondgebied worden verwijderd, maar toont zich daartoe niet erg bereid.

Ecolo is voorstander van het Verdrag, maar verbindt zich er formeel niet toe het onderbrengen van B61-12 bommen te weigeren.

CONCLUSIE

In de eerste plaats willen wij de politieke partijen bedanken die op onze vragen hebben geantwoord.

Uit de tabel hiernaast blijkt dat bijna alle partijen niet de gemiddelde score (3) halen, wat volgens ons een weerspiegeling is van het feit dat de politieke partijen niet in staat zijn antwoorden te formuleren die evenwaardig zijn aan de kwesties waar het momenteel om gaat, of het nu gaat om energie, klimaat of andere kwesties.

___

Contact (Frans) :
– Francis Leboutte, 04 388 39 19
– Paul Lannoye, 081 44 53 64

Contact (Nederlands) :
– Laura Verhaegh, 0492 83 08 24

Persbericht van 24 april 2019

Analyse van de antwoorden van de politieke partijen op de vragen
over De energietoekomst van België

Vragenlijst en antwoorden, zie www.findunucleaire.be/26052019.htm

Fin du nucléaire asbl, rue de la charrette 141, 4130 Esneux
www.findunucleaire.be – info@findunucleaire.be – +32.(0)4.277.06.61

Nicolas Ullens de Schooten, voormalig agent van de Staatsveiligheid, geeft KAIROS-journalist Alexandre Penasse een interview dat nog nooit eerder is gepubliceerd. Daarin legt hij uit welke beweegredenen hem ertoe hebben gebracht datgene aan de kaak te stellen wat hij beschouwt als een echt corruptiesysteem onder leiding van Didier Reynders en Jean-Claude Fontinoy. Met de dood bedreigd, uit zijn ambt ontheven, denigrerend… toch lijkt dit niet genoeg te zijn om de massamedia de zaak nader te laten bekijken: « er is geen bewijs ». Voor Nicolas Ullens lijkt het erop dat alleen de alternatieve media het werk kunnen doen. In België, is dat niet veel…

Onze goede minister van Buitenlandse Zaken, Didier Reynders, is fantastisch. Hij heeft zojuist de verkiezingen in Brussel en Wallonië verloren, waar hij geacht werd de stemmen van de Franstalige kiezers te verdedigen. Maar hier is hij, verlaat het paleis als een informant met zijn vriend Vande Lanotte. De twee partners komen voor in de zaak van de Libische fondsen die door de VN zijn bevroren, waarbij Reynders ervan wordt verdacht de rente (2 miljard euro) ten onrechte te hebben vrijgegeven en te hebben verkocht aan Libische milities in ruil voor retrocommissies. Deze laatste zou dit geld gedeeltelijk hebben omgezet in een wapenbestelling op de Oostendse luchthaven[note], die Vande Lanotte jarenlang beheerde…

Ondanks de duidelijke wil van het Belgische volk om van leider te veranderen, besluit het paleis twee oude partijleiders die de verkiezingen hebben verloren en verdacht worden van corruptiezaken, de functie van informant toe te kennen. Reynders heeft zich echter ook maandenlang kandidaat gesteld voor de post van secretaris-generaal van de Raad van Europa (noot van de redacteur: hij heeft die post uiteindelijk niet gekregen). Waarom deze nogal matte kandidatuur voor iemand die zo ambitieus is… Is het de 33.000 euro netto of de onschendbaarheid die bij deze functie hoort die onze man aantrekt? Tenslotte vragen sommigen zich af hoe dicht onze minister bij de Russen en hun situatie in de Raad van Europa staat : bij hun vertrek zouden zij geneigd kunnen zijn een eigen man aan het hoofd van de instelling te zetten om een oogje in het zeil te houden.

Het toekomstige schandaal van de Belgische staat ligt echter niet in deze elementen, maar in de zeer verrassende functie van onze minister van Buitenlandse Zaken: minister van Defensie. Ter herinnering: aan het begin van de legislatuur was het een zuivere N-VA die de positie bekleedde, Steven Vandeput. Hij was het ook die inderhaast 34 F-35 straaljagers bestelde om onze F-16’s te vervangen. Zijn plaatsvervangend kabinetschef heette Simon Put, bijna zoals hij. Dat laatste werd in 2015 een « record » omdat de veiligheidsdiensten en de SGRS zich toen afvroegen of hij voor de Russen werkte. Zozeer zelfs, dat de militaire inlichtingendienst weigerde hem zijn veiligheidsmachtiging te geven[note]. Was hij een dubbelspion of was hij een overloper? Toch werd hij, tot ieders verbazing, in het voorjaar van 2018 plotseling lobbyist voor Lockheed Martin, dat de F-35 maakt[note]. Als het op neutraliteit aankomt, kunnen we beter.

Door het vertrek van de N-VA-regering is de post van minister van Defensie vacant geworden. Logischerwijze had deze functie toebedeeld moeten worden aan Denis Ducarme, die lid was van het Nationaal Comité voor Defensie, waarvan hij vice-voorzitter is. Maar dit was vergeten het systeem Reynders en zijn trouwe persoonlijke belastingontvanger, Jean-Claude Fontinoy[note]. Defensie leek de ideale plaats om smeergeld te verdienen, niet alleen voor het F-35 contract, maar ook voor alle aanverwante contracten: raketten, reserveonderdelen, infrastructuur, enz. Bovendien lagen verscheidene belangrijke militaire contracten in het verschiet: nieuwe mijnenjagers (2 miljard euro), nieuwe gepantserde voertuigen voor de landcomponent (CAMMO-programma voor 1 miljard euro) en ten slotte drones (Predator B voor 227 miljoen euro)

In deze grote corruptiebeurs zijn sommige namen het noteren waard, omdat je ze waarschijnlijk weer zult horen:
– Michael Mitchell, de duidelijke winnaar. Hij was een voormalig RAF-piloot, woonde in Huldenberg en was getrouwd met een Belgische gravin, Diane des Enffans d’Avernas. Hij staat aan het hoofd van de structuren die zowel het F-35 als het CAMMO contract hebben binnengehaald. Onnodig te zeggen dat 2018 voor hem het « jaar van het euromiljoen » is geweest.
– Trudo Motmans, algemeen directeur van Asco, het vroegere familiebedrijf Boas. Deze laatste is sinds de tijd van Paul Vanden Boeynants nauw verbonden geweest met de wapenmarkten in België. Het bedrijf zit al jaren in de lucht- en ruimtevaart en, handig, zijn Amerikaanse concurrent kocht het voor €542 miljoen in 2018[note]. Motmans bleef vice-voorzitter van Asco, na de verkoop door de familie Boas. Hij is voorzitter van Agoria Vlaanderen en voorzitter van Flag (de vereniging van de Vlaamse defensie-industrie). Naar verluidt staat hij zeer dicht bij de N-VA…
– Joy Donné, kabinetschef van Jan Jambon op het ministerie van Binnenlandse Zaken. Dit is de man die Bart De Wever in 2014 in een Porsche Carrera met twee verschillende nummerplaten naar het MR-kantoor reed. Daar verscheurde hij voor het oog van de camera’s een politiebon(Humo van 26-08-2016). Hij werkte tien jaar bij de Regie der Gebouwen onder Jean-Claude Fontinoy, waar hij de fijne kneepjes van het corruptievak leerde.
– Jos Vanschoenwinkel, N-VA defensieadviseur, voormalig Mirage piloot bij de Belgische luchtmacht. Oudere mensen zullen zich herinneren dat hij, op de terugweg van een feest in Luik, de motor van zijn vliegtuig in zijn bunker voortijdig had aangestoken. De fietsen van de monteurs hadden veel te lijden gehad van…

Deze vier personen zijn nauw betrokken bij de zeer omstreden F-35 deal. Interessant is dat het F-35 contract bij de ondertekening werd voorgesteld als het contract van de eeuw voor de Belgische luchtvaartindustrie (3 miljard aan economische voordelen). Dit segment is van vitaal belang voor met name de Waalse luchtvaartindustrie, maar tot op heden zijn er alleen mooie beloften en geen contracten[note]. Heeft onze goede minister Reynders, die herhaaldelijk discreet heeft vergaderd met Bart De Wever in Mozet op de kasteelhoeve van Fontinoy, naast de verkwisting en het onfatsoen om geld uit te geven aan dit soort doodsmachines, de Waalse industrie verraden?

Eric Arthur Parme

Het agressieve beleid van het Waals Gewest om de herontwikkelingsgebieden (SAR) nieuw leven in te blazen, heeft zijn weerslag op het milieu en op de samenleving. Deze gebieden, die vroeger door de mens werden geëxploiteerd en vaak al tientallen jaren geleden in hun natuurlijke staat werden hersteld, maken deel uit van het stedelijk en landelijk weefsel en vormen groene ruimten die de plaatselijke bevolking zich opnieuw heeft toegeëigend: speelplaatsen, wandelgebieden, moestuinen en gemeenschappelijke tuinen, bufferzones tussen industrieën en woonwijken, soms tijdelijk onderdak voor de meest behoeftigen onder ons… of gewoon halfwilde plaatsen, die dienen als toevluchtsoord voor een ondermijnde biodiversiteit en die tal van ecosysteemdiensten bieden.

De voorrang die het Waalse Gewest aan openbare of particuliere investeerders geeft bij de herbestemming van deze natuurgebieden lijkt in te druisen tegen het beleid van « duurzame ontwikkeling » dat door het Gewest en de Europese Gemeenschap wordt aangemoedigd. De toenemende kunstmatige bebouwing is een groot probleem op nationaal niveau, aangezien België al een van de dichtstbevolkte landen van de EU is. De watercyclus en de biodiversiteit van ons land worden ernstig aangetast. Waarom in dit verband steeds weer beton storten? Industrieterreinen, parkeerterreinen, winkelcentra, ultragereguleerde parken, nieuwe pseudo-ecologische woningen, buitenproportionele toeristische infrastructuur: zoveel projecten die aan de burgers worden opgelegd onder het mom van territoriale rentabiliteit en economische groei.

IN ARLON IS HET BETON!

In de stad Aarlen zijn de projecten voor « grote werken » epidemisch en we vinden er een triest voorbeeld van deze jacht op semi-wilde ruimten, met de verkoop van een gemeentelijk terrein – de voormalige zandgroeve van Schoppach – aan de IDELUX-AIVE Groep, een groep van intercommunales aanwezig in de provincies Luik en Luxemburg, die actief zijn op het gebied van water- en afvalbeheer, alsmede op het gebied van grondbeheer, met openbaar en particulier kapitaal. De zandgroeve Schoppach, die als SAR te boek staat, moet tegen 2020 een nieuwe bestemming krijgen om de economische activiteit aan de rand van de stad te bevorderen. Het probleem? Dit 31 ha grote natuurgebied vormt niet alleen een bufferzone tussen de autoweg en de woonwijk Schoppach, maar is in de loop der decennia ook een toevluchtsoord geworden voor talrijke bedreigde diersoorten, waaronder de oeverzwaluw, de kamsalamander, twee bedreigde vlindersoorten en verscheidene beschermde plantensoorten, alsmede voor de biodiversiteit die kenmerkend is voor bepaalde wetlands. Maar ondanks de eisen van de bewoners tegen dit project en een door hen opgezette petitie, wordt het bestemmingsplan door de overheid gehandhaafd, zonder rekening te houden met de ecologische waarde van het gebied en met de mening van de burgers.

België tegen de stroom in: de betonnering van landbouwgronden in Perwez en Hondelange, de verbinding Cerexhe-Heuseux-Beaufays, de logistieke hub van Alibaba in Bierset, de verstedelijking rond de Ry-Ponet, de uitbreiding van Pairi Daiza in Durbuy, de ontginning van steenkoolgas in Anderlues, het toeristische complex in de Rabaisvallei, enz.

De stad Aarlen is niet de enige die getroffen is. In alle vier windstreken van België stellen burgerverenigingen dit probleem aan de kaak en geven zij op verschillende manieren uiting aan de groeiende dialoog van doven tegen de heersende overheden, politieke coalities en economische belangen. Bijvoorbeeld de projecten voor de noordelijke rondweg om Waver, de betonnering van landbouwgronden in Perwez en Hondelange, de verbinding Cerexhe-Heuseux-Beaufays, de De logistiekehub van Alibaba in Bierset, de verstedelijking rond Ry-Ponet, de uitbreidingen van Pairi Daiza in Durbuy, de exploitatie van steenkoolgas in Anderlues, een toeristisch complex in de Rabaisvallei, de pyloon van handel hoogfrequent signaal in Botrange, een nieuwe gewestweg tussen de Maasvallei en de E411 op het grondgebied van Assesse, de privatisering van 136 ha bos in Aubange, een economische activiteitszone in Braine, een dertigtal groenzones en groentetuinen in Brussel die met betonnering worden bedreigd en de trieste maxi-gevangenis in Haren, om nog maar te zwijgen van de Nederlandstalige helft van het land…

ZONE OM OVERAL TE VERDEDIGEN?

Wat hebben deze strubbelingen gemeen? De toegang tot het grondgebied, de algemene levenskwaliteit, de afwijzing van vervuilende activiteiten en de eis van het recht van de plaatselijke bevolking om te beslissen over de toekomst van hun regio. De economische belangen van beide partijen staan in het middelpunt van de publieke belangstelling, met toenemende kritiek op partnerschappen tussen politieke partijen en particuliere bedrijven. Welk coherent sociaal en milieubeleid voert het Waals Gewest om de artificiëring van de grond in bewoonde gebieden tegen te gaan? Waarom groengebieden overhaast verkopen aan particuliere industriëlen in plaats van de biodiversiteit ervan in stand te houden door sociaal en ecologisch nuttige doeleinden? Er wordt altijd verwezen naar het economisch concurrentievermogen, maar wat zal de prijs zijn die moet worden betaald? Geconfronteerd met deze vragen, waarop we de antwoorden van de politieke klasse al kunnen raden, begrijpen we dat het noodzakelijk wordt om ons zonder hun steun te organiseren om onze gebieden te verdedigen, om de ecosystemen die zich daar bevinden te behouden en om het gebruik ervan als gemeenschappelijk bezit op te eisen!

Vrienden van de Sablières

Om « neen tegen de afbraak van de zandbak van Aarlen » te zeggen, nodigen de Vrienden van de zandbakken u uit om de zandbak symbolisch te bezetten tijdens het weekend van 26 en 27 oktober. Meer info HIER

Iedereen die nog vertrouwen heeft in de rechtsstaat zal waarschijnlijk enigszins ontdaan zijn door wat hij leest, tenzij zijn particuliere belangen hem dwingen een oogje dicht te knijpen om van de situatie te kunnen blijven profiteren, wat helaas maar al te vaak het geval is. De volgende tekst legt niets minder dan een verband tussen het netwerk van valse Bulgaarse paspoorten, dat in de jaren negentig door Myrianne Coen is ontdekt, en het « Dutroux-netwerk ». Verbindingen die mensen in de hoogste gerechtelijke en diplomatieke sferen van de regering systematisch hebben proberen te onderdrukken.

In 1996 stelt Myrianne Coen, nummer 2 op de Belgische ambassade in Sofia, Bulgarije, een visumhandel aan de kaak die op de ambassade plaatsvindt. Enkele jaren na de ontbinding van de USSR was de criminaliteit georganiseerd rond voormalige leden van de Nomenklatura en de geheime diensten, die zich bezighielden met de handel in visa in het gehele Schengengebied. In Frankrijk werd in dezelfde periode de justitiële wereld gealarmeerd door een toevloed van prostituees van Bulgaarse afkomst in Straatsburg, die ontdekte dat zij zakenvisa kregen… Op grond hiervan werden een bedrijfsdirecteur en zijn echtgenote, de persoon die de visa op het Franse consulaat in Sofia had afgegeven, alsmede de Franse ambassadeur en consul in Sofia, aangeklaagd.  » De fraude die op de Franse ambassade en in andere westerse kanselarijen is ontdekt, is klassiek: de maffia verkrijgt de kostbare visa dankzij interne handlangers die valse reisuitnodigingen verstrekken of tegen betaling « vergeten » de geldigheid van de aanvraag te verifiëren[note]. « Het Franse onderzoek zal snel en efficiënt zijn.

Aan de Belgische kant horen we niets. Is het omdat er niets te zeggen valt? Integendeel, er werd ontdekt dat honderden visa op onregelmatige wijze waren afgegeven, waarbij het Brusselse parket jaren later toegaf dat het fraudebedrag meer dan 500.000 euro bedroeg. De smokkel zou hebben plaatsgevonden van 1992 tot eind 2000. Myrianne Coen, die deze criminele manoeuvres ontdekte, heeft Brussel herhaaldelijk op de hoogte gebracht, maar nooit antwoord gekregen. De zaak werd pas in april 1997 door het parket van Brussel onderzocht: « Gedurende 16 maanden volgden vier onderzoeksrechters elkaar op zonder dat de hoofdrolspeler, ambassadeur Koenraad Rouvroy, op enig moment werd ondervraagd[note]. « Als ze besluit een civiele zaak aan te spannen, zal dat nooit onderzocht worden. Een ander verontrustend feit is dat «  Op 7 juni 2000 heeft het Openbaar Ministerie zonder enige reden de taal van het onderzoek gewijzigd en een (zesde) rechter aangesteld, ditmaal een Nederlandstalige. Dit kan leiden tot de nietigverklaring van het onderzoek. In november erkende het Openbaar Ministerie dat tussen 1995 en 1997 ten minste 500 visa op onregelmatige wijze door de Belgische ambassade waren afgegeven. Het lijkt erop dat het de ambassade zelf was die het verkeer organiseerde[note]. « 

Wanneer wordt voorgesteld een parlementaire onderzoekscommissie inzake mensenhandel in te stellen die het beleid inzake visumverlening moet controleren, zal Louis Michel tegen de senatoren van de subcommissie Binnenlandse Zaken van de Senaat roepen: « onmogelijk![note] ». De advocaten, Jean-Maurice Arnould en de voormalige antimaffiarechter Ferdinando Imposimato, menen dat zij geconfronteerd worden met een welbewuste wil van de Belgische justitie om deze zaak niet te onderzoeken of alles in het werk te stellen omze ongeldig te maken[note]. « 

Het Centrum voor Gelijke Kansen, dat in deze zaak ernstige vermoedens van mensenhandel zag, besloot zich bij de klacht aan te sluiten. Hij vergist zich niet, visumfraude voedt inderdaad rechtstreeks de mensenhandel en diverse maffia-activiteiten. Johan Leman, directeur van het Centrum voor Gelijke Kansen, verklaart bij die gelegenheid: « witwassen van geld, prostitutie, kinderpornografie , drugs en sigaretten » zijn de objecten van deze handel. Hij voegde eraan toe dat een handel in vlees van zeer lage kwaliteit Bulgarije ook via België voedde: vrachtwagens gingen van België naar Bulgarije en kwamen geladen met sigaretten terug. Maar de voormalige directeur onthult een groter, internationaal verkeer dat de twee landen verbond: wapens en diamanten. Dit roept herinneringen op en herinnert ons aan de diamantsector in het platte land, die profiteerde van een strafrechtelijke transactie die door de Belgische belastingdienst was opgezet. Laten we even in herinnering brengen dat de uitgebreide strafrechtelijke transactie, waarvan de georganiseerde misdaad rond de diamant profiteerde, het « Kazachstaanse trio » ook in staat stelde het genot van de ongezonde omstandigheden in de Belgische gevangenissen te ontlopen[note]. Wat de illegale wapenhandel betreft, wordt vermoed dat de wapens via Air Sofia werden doorgevoerd vanuit de luchthaven van Oostende, die bekend staat als een plaats waar intensief wordt gehandeld. Het zou ook via dit kanaal zijn dat de wapens die door de Libische milities uit België werden gekocht, met een deel van het rentegeld van de bevrijde Libische fondsen, later zouden worden doorgesluisd naar[note].

DE REALITEIT VAN HET BELGISCHE VERKEER

« Op basis van de inspecties van het departement van Buitenlandse Zaken is het zeer waarschijnlijk dat er misbruik is gemaakt van de mogelijkheid om ambtshalve visa af te geven op basisvan collectieve uitnodigingen van Belgische bedrijven , » gaf Koen Vervaeke, woordvoerder van Buitenlandse Zaken, toe aan een journalist van RTBF. Ondanks talrijke bewijzen, talrijke aanwijzingen, het feit dat het Openbaar Ministerie en Buitenlandse Zaken de realiteit van de mensenhandel erkennen, wordt in België niemand in staat van beschuldiging gesteld. De woordvoerder ontweek de vraag van de journalist, toen hij erop wees dat « de documenten destijds waren ondertekend doorambassadeur Koenraad Rouvroy, maar dat hij desondanks nooit is gestoord . Als beloning kreeg hij daarna zelfs een aanstelling op de Belgische ambassade in Zuid-Korea…

Een hoge Bulgaarse inlichtingenofficier zal de beweringen van mevrouw Coen bevestigen:  » Ik heb mijn eigen bronnen om u te vertellen dat dit visumverkeer op de Belgische ambassade al bestond lang voordat mevrouw Coen het aan de kaak stelde; onze autoriteiten waren perfect op de hoogte van wat er gebeurde in verschillende westerse ambassades (…) Zodra ze de feiten aan de kaak stelde, is het duidelijk dat ze van Myrianne Coen af wilden[note].  » Toen Johan Leman inzage in het dossier vroeg, « dreigde de onderzoeksrechter de directeur van het centrum onmiddellijk met een huiszoeking in zijn woning[note]. « Vreemd, is het niet?

Het ministerie van Buitenlandse Zaken wil alleen een secretaresse ontslaan, die volgens Myrianne Coen niet bij de zaak betrokken was. Het opofferen van een onschuldige ondergeschikte om de schuldige te redden is gebruikelijk… De advocaat van Myrianne Coen, Ferdinando Imposimato[note], een naaste medewerker van rechter Falcone, die net als hij tegen de Italiaanse maffia strijdt, zal zeggen:  » een Bulgaarse ambtenaar legde op een colloquium in Brussel een verklaring af waarin hij zei: « onze Bulgaarse maffia staat in contact met ambassadeambtenaren in België. Deze verklaring is zeer ernstig, zij bevestigt wat wij al vermoedden, namelijk dat de Bulgaarse maffia een zeer grote macht heeft en actief is op het gebied van de mensenhandel. (…) De bewijzen zijn er dus, en tegenover de aanklacht van mevrouw Coen staat ook de inertie van de Belgische justitie, en die is van ongekende ernst. Het Europese Hof moet reageren op deze inertie, want deze handel gaat ook over terrorisme, georganiseerde misdaad, Al-Qaeda, tragische aanslagen, enz. Visumhandel lijkt een kleinigheid, maar als je het bekijkt, is het niet alleen visumhandel, het is ook een instrument voor andere misdaden « Dit bevestigt wat de Belgische Senaat in 1999 heeft gezegd: « de handel in documenten is de rode draad van de georganiseerde misdaad « . De voormalige rechter bevestigt dat  » de maffia koopt diplomaten, ambassadepersoneel, politici om de visumhandel te runnen, zo handig in de mensenhandel. De fraude wordt vooral gepleegd in de ambassades van België, Frankrijk, Duitsland en Italië. Het brengt tussen de 30 en 50 miljoen dollar op[note]. « 

« Het bewijs bestaat dus, en tegenover de aanklacht van mevrouw Coen staat ook de inertie van de Belgische rechterlijke macht, en die is van een ongekende ernst.

Het was bekend dat terrorisme voor onze staten vooral een nieuw middel was om de repressie te verscherpen tegen organisaties en personen wier afwijkende mening buiten het door hen politiek bepaalde kader viel. Wat minder bekend is, is dat deze praktijken van de staatsmaffia, een pleonasme als er ooit een is geweest, duistere banden hebben met kinderhandel en pedofilie.

DE VERBANDEN TUSSEN DE ZAAK DUTROUX EN HET BULGAARSE NETWERK

Ondanks het feit dat autodiefstal, prostitutie, drugshandel, wapenhandel en pedofilie met elkaar verbonden zijn, geld kent geen grenzen, wilde het toenmalige parket van Luik een scheiding aanbrengen tussen wat hetzelfde leek te zijn. Zij verklaart dat het dossier 87/96 over de autohandel in de zaak Dutroux waarschijnlijk niet in Neufchâteau zal kunnen blijven. « Voor Anne Thily mag het omvangrijke dossier van kindermoorden niet onnodig worden belast door auto-, drugs- en wapenhandel. Zij zal dus het bevel geven om het onderzoek op te splitsen, een welbekende vorm van gruwelpraktijken die het mogelijk maakt dat een onderzoek geen resultaat oplevert. Aldus werd het onderzoek zes maal herhaald, waarbij telkens van voren af aan werd begonnen en een enorme hoeveelheid kostbare tijd verloren ging. Toen een journalist aan de Belgische advocaat van Myrianne Coen, Maître Arnould, vroeg: « Denkt u dat ereenpoging wordt ondernomenomdeze zaak in de doofpot te stoppen? Wij weten dat er in België gevallen zijn met abnormale vertragingen, maar dit geval heeft een bijzonderheid: de vertraging is niet het gevolg van een zaak die nog niet is opgelost. We hebben een zaak die duidelijk is voor mij, waar verdachten bestaan, en ze zijn niet eens ondervraagd… Dus, nou, ik laat je de vraag die je stelde beantwoorden « . In deze logica wordt Myrianne Coen, die criminele daden aan de kaak stelt, naar Brussel teruggeroepen, terwijl de ambassadeur op zijn plaats blijft… Niets aan toe te voegen.

Johan Leman zegt over de onthullingen van Myrianne Coen: « 90% vanwat zij mij vertelde, en wat ik heb kunnen verifiëren, bleek waar te zijn . Maar voor de staat houdt controle het risico van openbaarmaking in, en er zijn implicaties…. Het hieronder weergegeven document van de ambassade bevat twee verzoeken die Marc Schulman, de beheerder van de SPRL Vidéo Promotion, destijds aan de ambassadeur van Sofia heeft gericht. In deze brieven steunt Schulman de visumaanvragen van Bulgaarse zakenlieden, waaronder Mihail Petrov Mihaylov van de Nova Telvisia-groep.

Tot nu toe, niets in het bijzonder dat buiten de reikwijdte van de visumhandel zou vallen. Maar Marc Schulman[note] is interessanter dan dat. Ten eerste, door zijn broer Charles:  » Op 21 oktober 1983 arriveerde een brief van Charles Schulman in de gevangenis van Melin in Frankrijk. Charles Schulman is Belgisch hoogleraar en hoofd van de afdeling urologie in het Erasmusziekenhuis in Anderlecht. In zijn brief, geschreven op briefpapier van het ziekenhuis en gericht aan de gevangenisadministratie, pleit Schulman voor Weinsteins voorwaardelijke vrijlating. Hij belooft dat een collega-psychiater hem onder zijn hoede zal nemen in België. Het is niet bekend of dit pleidooi er iets mee te maken had, maar op 6 november 1985, na bijna tweederde van zijn straf te hebben uitgezeten, werd Weinstein vrijgelaten. Toen Schulman begin 1997 werd ondervraagd, gaf hij onmiddellijk toe dat er in België nooit sprake was geweest van psychologische follow-up. Hij verklaart dat hij de brief schreef op aandringen van zijn vrouw: Mireille, Bernard Weinstein’s zus[note]…  » Bernard Weinstein, een van de hoofdrolspelers in de zaak Dutroux…

 » Op 28 november 1985, drie weken na zijn vrijlating, kwam Bernard Weinstein in België aan. Mireille komt hem redden. Op 1 december werd hij in dienst genomen door Video Promotion BVBA, die toebehoort aan Schulman’s broer Joseph (« Marc »). Het bedrijf, dat is gevestigd in een niet meer in gebruik zijnde opslagplaats van Acec op 167 rue Marconi in Vorst, houdt zich voornamelijk bezig met het kopiëren van videocassettes. Video Promotion transformeerde een deel van het vervallen gebouw in een filmstudio. « Weinstein werkte daar als videokopieerapparaat in de nachtdienst, » herinnert Joseph Schulman zich, die zich verder niet veel meer herinnert, tien jaar later. « Hij was een teruggetrokken man, altijd alleen, met een absolute desinteresse voor alles wat met seks te maken had », zegt de voormalige manager, die weet waar hij het over heeft, omdat hij in de jaren zeventig het Brusselse feestcircuit frequenteerde. Schulman zegt nog steeds dat zijn bedrijven nooit pornografie hebben gemaakt, maar hij weet niet of Weinstein buiten diensttijd voor eigen rekening heeft gewerkt[note]. « 

Deze onthullingen, een detectiveverhaal waardig, houden hier niet op:  » Het kleine imperium van videobedrijven onder leiding van Joseph Schulman zal begin 1997 de belangstelling wekken van de speurders van Neufchâteau. Dezelfde Schulman was ook gedelegeerd bestuurder van de Audio Corporation BVBA, die begin jaren tachtig een opnamestudio exploiteerde aan de Molière-laan 86 te Ukkel. Het is een kleine wereld: dit is de studio waar Jean-Paul Raemaekers in 1995 zei dat er in de jaren ’80 pedofilms werden gemaakt « . Wat is er aan de hand?  » Het toeval wil dat het gebouw in 1991 werd gekocht door de Brusselse kinderarts Claude C. Hij was de arts bij wie Annie Bouty en Michel Nihoul hun kinderen lieten behandelen. Soms is de wereld nog kleiner. De Brusselse advocaat Michel Vander Elst, die net uit de gevangenis is ontslagen na zijn veroordeling voor zijn rol in de ontvoering van oud-premier Paul Vanden Boeynants, treedt regelmatig op als raadsman van BVBA Audio Corporation. In de ogen van de procureur Michel Bourlet is hij begin 1997 vooral degene die Michel Nihoul een alibi verschaft voor de ontvoering van Laetitia Delhez en bovendien duikt zijn naam verschillende keren op in de desbetreffende dossiers van de zaak Dutroux. Begin 1997 werden elf huiszoekingen verricht bij de gebroeders Schulman, hun medewerkers, de hoofdkantoren van hun videobedrijven en hun bankkluizen. In een van de bedrijven is er een zweem van belastingontduiking – via KB Lux – maar geen spoor van de aanvankelijk verdachte handel in pornografie. « Het is al goed dan… al die slechte tongen, overal pedofilie zien! Zelfs de meeste journalisten die deze zaken onderzoeken, zullen uit de verschillende getuigenissen waarbij hooggeplaatste personen betrokken zijn, meestal concluderen dat het gaat om uitingen van grootheidswaanzin of zelfbehoud.

Ah, nog een precisering: volgens onze bronnen waren de documenten die Marc Schulman naar de Belgische ambassade heeft gestuurd sinds 1997 bekend bij het ministerie van Buitenlandse Zaken, dat ze later in zijn archieven zal hebben, en justitie zou ze sinds 1998 in zijn bezit hebben. Didier Reynders, voormalig minister van Buitenlandse Zaken, heeft zich aangesloten bij het stilzwijgen en de passiviteit van zijn voorgangers.

FALSE EPILOOG

Toen wij tieners waren, waren de tragedies van de ontvoeringen die België troffen te onvoorstelbaar voor onze jonge geesten, alert maar nog vol naïviteit over de wereld die wij op het punt stonden te ontdekken. Wat we hoorden over ‘Julie en Melissa’ werd meestal uitgedrukt als ‘grapjes’. Slechte smaak, wat wij vandaag tegen onszelf zeggen, is een belediging voor de ouders die misschien wel de ergst denkbare pijn hebben geleden. Maar we waren niet gemeen, we waren humoristisch om het onzegbare te vermijden… we lachten om niet meer te weten.

Anderen willen niet meer weten, maar om andere redenen. Men kan de schuld geven aan de jongeren en de fouten, maar het is nuttiger te laten zien hoe degenen die de achterkant van de verschrikking hadden kunnen onthullen, alles hebben gedaan om ervoor te zorgen dat het zwijgen blijft, en dat België, zijn kasten, zijn misdadigers, ongestraft blijven. Achter de figuur van het monster (Dutroux) gaat een heel systeem schuil, dat zichzelf heeft geïnvesteerd om niet ontdekt te worden.

Kortom, tijdens en na de Dutroux-affaire was er niets geregeld, en de stigmatisering van degenen die durfden te twijfelen achter de trekken van de « samenzweringstheoreticus » doofde elke neiging uit om de officiële thesis in twijfel te trekken. Hoewel het vermakelijk is om naar de films met Don Corleone te kijken, is de Belgische realiteit genoeg. Zoals een van de advocaten van Myrianne Coen, Ferdinando Imposimato, die de Italiaanse maffiapraktijken goed kent omdat hij ze juridisch heeft aangevallen, het formuleerde,

de maffia is in ons land even sterk geworden als in Italië en de Belgische instellingen zijn er diep door geïnfiltreerd.

De « Dutroux zaak » is nog niet voorbij. Alles moet nog gedaan worden.

Éric Arthur Parme, Guillaume Bordde, Sacha Aspen.

Had Julian Assange « veiligheidsmachtiging »[note] toen hij honderden vertrouwelijke documenten vrijgaf? Dat is de vraag die moet worden gesteld aan Didier Reynders, wiens kabinet, dat wil zeggen hijzelf, aan de basis ligt van een wetsontwerp dat journalisten en klokkenluiders die informatie publiceren die is verzegeld door degenen die de macht hebben om te beslissen wat al dan niet geheim is, wil bestraffen met een boete van enkele duizenden euro’s en maanden gevangenisstraf.

Niet tevreden met het feit dat hij ermee weg had kunnen komen als hij tot secretaris-generaal van de Raad van Europa was benoemd, hoedt Didier Reynders zich voor toekomstige onthullingen over zichzelf. De man heeft veel bagage, en het is verbazingwekkend dat hij nog niet serieus is ondervraagd door justitie, want in een cel geplaatst worden is voor hem relevanter dan voor klokkenluiders en andere journalisten die hun werk doen. De dood van zijn « vriend » Armand had zeker niet op een beter moment kunnen komen, en er wordt in ziekenhuiskringen gezegd dat sommige artsen zich vragen stellen over deze vreemde dood[note]. Tot slot, is dit geen « geheime » informatie en hebben deze dokters een « veiligheidsmachtiging » (in de nieuwstaal, « de macht om geen dingen te zeggen die iedereen zou moeten weten« ); en is het niet ongerijmd om « vragen te stellen » in deze tijden van meervoudige crises, terwijl het zou volstaan om te kopen om « de groei te doen herleven », een activiteit die weinig kritisch denken of enige kennis vereist?

Didier Reynders, die er zeker van was de meeste eerbiedwaardige journalisten, waakhonden van het systeem, aan zijn zijde te hebben, hoefde zich natuurlijk nergens zorgen over te maken, afgezien van die enkele uitzonderingen, weerstanders uit de media in loondienst of recalcitrante werkers in de wereld van de « alternatieve journalistiek ».

In het licht van de plundering van het leven waaraan u en uw bazenvrienden hebben deelgenomen, en van de ongekende aard van onze gemeenschappelijke menselijke situatie, zullen wij alle informatie bekendmaken die het algemeen welzijn kan dienen*.

Het zijn deze laatsten die hij wil doden, om hun woord tot nul te reduceren, zodat hij verder kan gaan met zijn zaken. Want als het gaat om het onthullen van « geheimen », die alleen « geheim » zijn omdat ze de meest particuliere belangen van de politieke en financiële kaste betreffen, zal meer dan één journalist zich wel twee keer bedenken om het risico te lopen duizenden euro’s te moeten betalen en de mogelijkheid van gevangenisstraf te lopen.

Maar we mogen niet bang zijn dat we zullen zwijgen, mijnheer Reynders. In het licht van de plundering van het leven waaraan u en uw bazenvrienden hebben deelgenomen, in het ongekende karakter van onze gemeenschappelijke menselijke situatie, zullen wij alle informatie bekendmaken die het algemeen welzijn zou kunnen dienen.

« Het algemeen belang dienen » is een overweging die u totaal vreemd is, mijnheer Reynders. U bent niet Julian Assange, die, indien uitgeleverd aan de Verenigde Staten, de doodstraf riskeert, of 175 jaar gevangenisstraf, voor het onthullen van de waarheid en het dienen van het algemeen welzijn.

Tot slot delen wij graag opnieuw een van de zes diagrammen waarmee wij het artikel van Éric Arthur Parme « Welkom in de plutocratie » illustreerden. Kazachgate, Afrika, netwerken… de NCM op alle verdiepingen ».

Beeld op veiling, wie zegt beter: 5.000 euro?

* Wij zullen in september een code meedelen waarmee u in alle veiligheid en anonimiteit contact met ons kunt opnemen.

Als de Amazone brandt, branden wij [note]

In girum imus nocte et consumimur igni [note]

Waarom een palindroom? Om te wijzen op de onderlinge afhankelijkheid van de oorzaken en de circulariteit van de oorzaken in een wereld in mondiale crisis (al haar domeinen en gebieden worden getroffen) en systeemcrisis (alle crises zijn met elkaar verbonden). « Wij lopen rondjes in de nacht, verteerd door vuur »; dit betekent zowel dat wij lopen door verbranding, wat inderdaad het kenmerk is van onze thermo-industriële beschaving, als door angst voor verbranding, voor instorting, voor het verschroeide klimaat, voor de Arabische terrorist, voor de Russische barbaar, voor de Chinese octopus, enz. Dit komt zeer precies overeen met de rampzalige dialectiek van het consumentisme, dat zelf slechts een vorm van verslaving is; drugs zijn het ideale product in Het Naakte Feest: geen verkooppraatje nodig om de koper te verleiden; hij is bereid door een riool te kruipen om te bedelen voor de kans om te kopen.[note]

Sommigen menen het lijden van verre volkeren te kunnen negeren; anderen nemen aanstoot aan elke schending van humanitaire en andere beginselen die hun rationeel en redelijk voorkomen. Maar blindheid heerst: wat de eersten nooit zullen zien, zullen de laatsten niet begrijpen, ook al worden de feiten hun op een presenteerblaadje aangereikt… Waarschijnlijk zullen zij het presenteerblaadje zien, en zelfs dan? Per definitie is economische vrijheid politieke vrijheid. Wat is er natuurlijker dan dat het een prijs heeft? Het geval van het Amazonegebied, zijn inheemse bevolking en zijn oerwoud is ook in dit opzicht exemplarisch.

Naar Brazilië reizen als je je geen koolstofintensieve « zeilboot » kunt veroorloven [note] vereist vliegen. Dit biedt de gelegenheid om afgeleid te luisteren naar de extatische lyriek van een Portugees sprekende kapitein, die de loftrompet steekt over zijn « prachtige, schitterende en zeer charmante bemanning[note] « We vragen ons af of hij te veel in zijn kegel stopt om de oversteek op één oog te maken. De grensovergang is daarentegen ondubbelzinnig positief: de ontvangst door de politieagent is ontroerend hoffelijk, een ervaring die uiterst zeldzaam is, Canada is de enige bekende uitzondering.

De Braziliaanse realiteit is meervoudig. De cartografie (het land is politiek en administratief verdeeld in 27 federatieve eenheden en geografisch in vijf regio’s: Centraal-West, Noord-Oost, Noord, Zuid-Oost en Zuid) kan als volgt worden vereenvoudigd: het zuidoosten is de meest verstedelijkte en geïndustrialiseerde regio, en dus de rijkste en de regio met de meeste criminaliteit; het noordoosten is de armste landbouwregio van het land; in het Amazonegebied (dat de deelstaten Acre, Amazonas, Rondônia en Roraima omvat), en vooral in wat er nog over is van het oerwoud, doen zich grote sociale en ecologische spanningen voor; Brasilia heeft een speciale status: Het is een hoofdstedelijk gewest met een hoofdzakelijk politiek en administratief leven, en is rijk maar sociaal betrekkelijk vreedzaam. Ondanks de regionale verschillen kan deze vereenvoudiging zelf op verschillende manieren worden teruggebracht, bijvoorbeeld door erop te wijzen dat alle regio’s van het land gestabiliseerd zijn in hun ongelijkheden, met uitzondering van het Amazonegebied, waar de te exploiteren, d.w.z. dringend te plunderen rijkdommen nog immens zijn.

In de steden (vooral die in het zuidoosten) heersen westerse non-waarden, botox en implantaten op krediet[note], fitness, en massale depolitisering. Brasilia is geen uitzondering. De bouw ervan, waartoe president Kubitschek in 1956 besloot en die werd gepland door de architect-stedenbouwkundige Lucio Costa met de hulp van Oscar Niemeyer, werd met grote snelheid uitgevoerd (de eerste infrastructuur en gebouwen werden in slechts 1000 dagen gebouwd en de officiële inwijding vond plaats op 21 april 1960).[note] Zijn boodschap is duidelijk Sint-Simoniaans: de gouden eeuw ligt voor ons; het enige wat we moeten doen om die te bereiken is de machine in de plaats stellen van de slaaf, en het bestuur der dingen in de plaats van het bestuur der mensen. Het « Pilot Plan » van de stad, geïnspireerd op het motief van het kruis, maakt gebruik van twee hoofdverkeersassen: de woonas « Eixo Rodoviário », noord/zuid, en de ministeriële as « Eixo monumental », oost/west, die de belangrijkste federale en nationale voorzieningen structureert.[note] Dit kruisvormige plan, dat symbolisch krachtig en esthetisch aantrekkelijk is, is niettemin een ramp voor het vervoer. De stad, die is ontworpen voor de auto met een dubbele stadssnelweg met op sommige plaatsen twee keer vijf rijstroken, kan korte ritten buitensporig lang en vervelend maken. Ze stoppen geen voetgangers, zoals in Californië, ze rijden ze omver.

Hoe zithet met plattelandsgebieden in het algemeen, en het Amazonegebied in het bijzonder? Afgezien van de wegen en snelwegen die zijn aangelegd om de goederen- en personenexport te bespoedigen, en die gemakkelijk instorten als gevolg van slechte grondwerken, aardverschuivingen en overstromingen, is er ter plaatse weinig bewijs van de rijkdom van het gebied. Raciale ongelijkheden zijn echter altijd aanwezig: het is de kleur van de huid die over het algemeen de sociale status bepaalt. En de inheemse « Indianen » staan helemaal onderaan de schaal. Hun schandalige indolentie heeft een atavistische dimensie, maar is ook een teken van hun ostracisatie. In de kleine dorpen die de Amazone bevolken, zijn de huizen, inderhaast gebouwd van hout op palen, alleen bestand tegen de elementen omdat ze vermoeid zijn. Zodra een gezin beter af is, bouwen ze met bakstenen en barricaderen ze zich achter hekken en drie meter hoge muren met scherp prikkeldraad of schrikdraad.

In deze kleine steden wordt de Indiaanse culturele identiteit ondermijnd door de structuren die haar juist zouden moeten beschermen. FUNAI (« Fundação Nacional do Índio », opgericht in 1967 ter vervanging van de « Serviço de Proteção ao Índio », daterend van 1910) is blijkbaar niet langer van plan inheemse volkeren te integreren. Statutair gezien is het veeleer de bedoeling de inheemse gemeenschappen te verdedigen, hen te helpen bij het beheer van hun erfgoed, en in het bijzonder aanspraak te maken op het land dat zij altijd hebben bezet (!). Het gaat er dus ook om de Indiaanse zaak bij de nationale samenleving te bepleiten en roofzuchtige acties van bosbouwers te voorkomen. Niemand mag onkundig zijn van de massamoorden, de folteringen, de slavernij, het seksueel misbruik en de landroof op de Indianen die in 1967 aan het licht kwamen in het rapport Figueiredo.[note]

Wat betekent dat, feitelijk? Wij moeten dezelfde rechten en plichten voor iedereen bevorderen, en in een marktdemocratie heeft dit meer weg van een beroep op de pragmatische rechten van de consument dan op de zeer relatieve rechten van de kiezer. De bescherming van de eigendom van de grond, en niet alleen van het vruchtgebruik, geeft de mogelijkheid deze te verhuren en te verkopen, hetgeen neerkomt op de erkenning van alle vroegere ontginningen en het openen van de deur voor belastingheffing. Door toegang te verschaffen tot basisonderwijs worden mondelinge culturen en empirisch levensleren verder ontworteld. De criteria zijn dezelfde als in de steden, en het doel is de potentiële inzetbaarheid van allen, en de werkloosheid van anderen te waarborgen. Bovendien, geen onderwijs zonder school, geen school zonder elektriciteit, en elektriciteit betekent radio, televisie en andere wonderen van communicatie. Zeer afgelegen gebieden hebben nu toegang tot elektriciteit en mobiele telefoons, en er is het geruststellende schouwspel van dikke kinderen die zich wentelen in een dwaze TV-show. Maar hoe kun je deze consumptiegoederen kopen zonder pensioen of salaris? Gevreesd wordt dat alleen illegaliteit dit mogelijk zal maken. Op het gebied van de gezondheidszorg, tenslotte, leidt de oprichting van geïmproviseerde ziekenhuizen (geen woordspeling) de mensen af van de traditionele geneeskunde. In dit opzicht moet de analyse van Illich, volgens welke de westerse geneeskunde pas tussen 1913 en 1955 de doeltreffendheid van de beenderverzorgers heeft overtroffen, worden bijgesteld. Wat ook de chronologische details mogen zijn, het gezond verstand dwingt ons te erkennen dat men in het Westen zeer rijk moet zijn om zich de luxe te kunnen veroorloven die iedereen in een arm land zich kan veroorloven: geholpen worden op zijn sterfbed. Of dat scholen standaardiseren in plaats van individualiseren, dat auto’s immobiliseren in plaats van vervoeren, dat medicijnen mensen ziek maken, dat de media isoleren en manipuleren, enzovoort.[note]

Natuurlijk zijn veel van de actoren in FUNAI goedbedoeld, maar hun uitgangspunten zijn niet axiologisch neutraal. Bijvoorbeeld, toen Davi Kopenawa voor haar werkte, probeerde hij zelf blank te worden.[note] Natuurlijk heeft FUNAI een belangrijke rol gespeeld bij het indammen van de ongecontroleerde exploitatie van het Amazonegebied, maar het is nu met handen en voeten gebonden door het regime van Bolsonaro. Kort na zijn aantreden als president maakte hij het FUNAI afhankelijk van een nieuw ministerie (« voor de rechten van de mens, het gezin en de vrouw ») en onttrok hij zijn territoriale bevoegdheden aan het Ministerie van Landbouw. Hoewel het Congres dit tweeledige besluit sindsdien heeft teruggedraaid, geeft het een idee van de strijd die gaande was, en werpt het een zeer scherp licht op de branden die, samen met andere genocidale acties, door de president sterk werden aangemoedigd. In juli 2019 benoemde Bolsonaro uiteindelijk Marcelo Xavier da Silva tot hoofd van FUNAI, een figuur die banden heeft met de agribusiness en geen rekening houdt met het leven van de inheemse bevolking. Zoals u kunt zien, gaat alles sindsdien erg snel.

Laten we teruggaan naar de draad. Wij hebben gesproken over Brasilia en de stedelijke realiteit van de provincies. De authenticiteit van het gemeenschapsleven in het Amazonegebied is natuurlijk ook elders te vinden. Als zodanig overleeft het alleen in dorpen die nog niet zijn benaderd door de « beschaving » of FUNAI. Zij zijn de bevoorrechte plaats van het antropologisch onderzoek en zijn soms gevaarlijke vooronderstellingen. Het is echter mogelijk om naar dorpen te gaan die, wanneer de gelegenheid zich voordoet, de mogelijkheid bieden voor mensen buiten de gemeenschap om een dieet te volgen. Voor het diëten van een plant zijn verschillende dingen nodig: een verstandige keuze van de plant, een zekere mate van afzondering, en de welwillende aandacht van een medicijnman (de « pagè », elders « sjamaan », « curandero » of « ayahuasquero » genoemd). Het is een culturele onderdompeling die paradoxaal genoeg geen integratie in het dorpsleven impliceert (men leeft in het bos), wat (on)verwachte voordelen biedt. Laten we het geval nemen van een klein Huni-kuin dorp in de Tarauacá regio.

Enerzijds hebben de traditionele gemeenschap en haar autarkie reeds zwaar geleden onder de officiële en officieuze welwillendheid. Tussen de verwoestingen door consumentistische verleidingen en die door missionarissen van allerlei pluimage, blijft naar schatting 10% van de inheemse bevolking tradities in ere houden, soms op syncretische wijze, waarbij altijd manieren van denken en zingen in ere worden gehouden die door eeuwen van Portugese en federale overheersing zijn ondermijnd. Er is reeds op gewezen dat antennes voor mobiele telefonie de ontbossing in de hand werken. Benadrukt moet worden dat de verkoop van alcohol en evangelisatie eraan voorafgingen: naast de katholieken en de talloze kerken (of sekten[note]), ontstond in de jaren dertig een nieuwe plaatselijke religie: de Santo Daime. Het specifieke karakter ervan is tweeledig: enerzijds integreert het katholicisme met het plaatselijke animisme; anderzijds gebruikt het ayahuasca, omgedoopt tot « daime », en soms cannabis, dat het « santa maria » noemt. Over deze recente ontwikkeling zou veel geschreven kunnen worden; laat ons twee dingen opmerken. Ten eerste is de nieuwe cultus sinds 1972 officieel erkend in Brazilië, nadat een dubbel onderzoek door het Federale Narcoticabureau en het Ministerie van Volksgezondheid tot de conclusie was gekomen dat ayahuasca veilig was en een positieve sociale invloed had. Ten tweede zorgt het gebruik van cannabis, waarschijnlijk als gevolg van een bezoek van hippies in de jaren 1960-1970 aan Mestre Irineu (Raimundo Irineu Serra, 1892-1971), voor een culturele en economische dissonantie. Net als tabak, gebruikt voor zowel sociale als priesterlijke doeleinden, leidt het tot een divergentie die op zijn minst vragen oproept.

Anderzijds vormt het dieet met zijn rituelen en ceremonies het hart van de Amazonecultuur. Volgens het grote Huni-kuin verhaal zijn taal, schrift, symbolen, liederen, ritueel gebruik van planten, eschatologie, enz. allemaal afgeleid van de fundamentele ervaring opgedaan in de schoot van de giboia. De giboia is de schepper van de wereld; in haar duikt men wanneer men ayahuasca drinkt, wat zij ‘nixi pae’ noemen (in de fysieke wereld is de giboia een anaconda). Dit roept de vraag op die in verband met cannabis werd aangeroerd: hebben we te maken met een drug? Het antwoord is gemakkelijk te geven door geneesmiddelen en medicijnen (« medicina ») tegenover elkaar te stellen.

Een drug, zoals een geneesmiddel, wordt in een fabriek vervaardigd en de doeltreffendheid ervan heeft een hoge prijs: toxiciteit (lichamelijk en geestelijk), verslaving en afhankelijkheid (lichamelijk en geestelijk), en sociale en professionele uitsluiting. Epicurisme, altijd impliciet in de recreatieve praktijk en soms expliciet destructief, gaat gepaard met hallucinogene deugden en een monetaire transactie (zie Burroughs, hierboven geciteerd). Integendeel, een medicijn (d.w.z. een plant waarvan de wortels, schors of bladeren worden gebruikt voor een psycho-corporaal doel) is ontleend aan de natuur en de beperkingen aan het gebruik ervan zijn totaal verschillend: bij correct gebruik is het niet giftig, verslavend of verslavend; het leidt tot sociale integratie (zichzelf genezen is de gemeenschap genezen); epicurisme maakt plaats voor ascese (het eerste principe is zuivering); het kan zeker visioenen veroorzaken, maar zonder entheogeen te zijn of om die reden een cultus nodig te hebben; uiteindelijk is het geen economisch goed in de strikte zin van het woord, hoewel het onder de noemer van de Maussische gift/tegengift valt^.[note] Bovendien kan of moet niet alles erover gezegd worden: zoals alle inwijdingspraktijken impliceert het de stilte die weegt op wat, onuitsprekelijk, niet kan worden uitgedrukt (‘arrheton’), op wat verboden is om te onthullen (‘aporrheton’), en op wat verloren gaat in hetillo tempore (« alogon »).[note]

Vanuit dit standpunt bezien, terwijl de westerling er prat op gaat een oud maar gek en opgelapt leven te leiden, streeft de Indiër er nederig naar het geschenk van het leven te behouden door in harmonie te blijven met zijn naasten en in harmonie met het woud. Aanbidden, aanbidden, aanbidden zijn categorieën die hem vreemd zijn. Zuivering, intentie, ritueel en gemeenschap zijn er echter natuurlijk voor. Door met de geesten te reizen, handel te drijven, dat wil zeggen met hen zaken te doen, kan men in leven blijven, naar lichaam en geest. De vernietiging van het bos is zowel genocide als ecocide: het ideaal van winst op zeer korte termijn stelt ons bloot aan het verlies van voorouderlijke kennis over de voorwaarden voor een authentiek menselijk leven, de aard van het bewustzijn, de deugden van autarkie, en wat pompeus etnobotanie wordt genoemd. Bovendien zou respect voor alle vormen van leven – en een oerbos wemelt niet alleen van leven, maar is zelf, in zijn ongedeelde, levende en communicerende totaliteit – het fundamentele ethische principe moeten zijn, ver vóór alle recente gesticulaties over de rechten van mannen, vrouwen, kinderen, dieren, oorlog…

Men moet echter niet vervallen in het epinale beeld (en dat van Rousseau) van de goede wilde: reizen in het Amazonegebied betekent aanvaarden geplukt te worden, op de een of andere manier, en te maken te hebben, naar gelang van het lexicon, met ofwel insecten, roofdieren en infecties, ofwel met de geesten van het woud, die zeker niet onze hersenschimmen zijn. Maar dit verandert de zaak niet. Op zijn minst zou de oproep van Illich (ca. 1971) tot een conviviale samenleving, waarin het gereedschap ten dienste staat van de persoon die in de gemeenschap is geïntegreerd, en niet ten dienste van een college van maatschappelijke specialisten, niet actueler kunnen zijn. Een maximaDe genocide op de Indianen die zich voor onze ogen voltrekt – en er is alle reden om aan te nemen dat ook vrouwen het doelwit zijn van nieuwe vormen van eugenetica – zou op zich al de meest energieke reacties moeten rechtvaardigen van al die knappe denkers die in onze media rondlopen, terwijl de ecocide in het Amazonegebied, indien begrepen, ieders ogen zou kunnen openen voor de aard van de macht die het techno-kapitalisme over ons leven uitoefent.

Inhoud

Pesticiden :
desinformatie en staatsleugens
Paul Lannoye / Pagina 3

Zwarte woede
Jean-Pierre L. Collignon / Pagina 4

Werk 5 dagen,
de pijler van de economische orde
Jean-Christophe Giuliani / Pagina 5

We stoppen de vooruitgang niet, we versnellen het
Olivier Rouzet / Pagina’s 6-7

Bestand
« Is het verboden om te denken?
Gecoördineerd door de redactie / Pagina’s 8-18

Sektarisch activisme
Bernard Legros / Pagina 9-10

Vertechnologiseerde menselijke voortplanting
Alain Adriaens / Pagina’s 10-11

De aard van de mens
Alexandre Penasse / Pagina’s 12 tot 15

Goed / kwaad
Interview met Jacqueline Kelen / Pagina’s 16-17

Open forums voor transhumanisten
Pagina 18

Meteorologie :
wanneer de Europese Unie ondermijnt
internationale samenwerking
François Brouyaux / Pagina’s 19-20

Het kwaad aan ons leveren
Jean-Guy Divers / Pagina’s 21-22

Reclamedraden
Alain Adriaens / Pagina 22

Recensies
Page 23

Illu vrij
Pagina 24

Nicolas Ullens de Schooten, een voormalig agent van de Staatsveiligheid, heeft onlangs verklaard dat de benoeming van Didier Reynders tot Europees commissaris voor Justitie hetzelfde is als Al Capone de leiding geven over de politie in Chicago. Heeft hij niet overdreven? Van wat we ontdekken tijdens ons onderzoek, lijkt het van niet.

We zouden een onderzoek kunnen doen zoals we deden in « Politici en hun pagina: hoe aan het geld te komen zonder gepakt te worden « . Ons onderzoek begint met een kort bezoek aan de website van Cumuleo[note], op zoek naar de verschillende mandaten van Didier Matray. Daaruit blijkt dat laatstgenoemde, advocaat van Didier Reynders, in 2017 elf mandaten bezat, waarvan er drie werden betaald. Vreemd?

We vernemen dat Didier Reynders, die al 8 jaar geen minister van Financiën meer is, een advocaat heeft die twee bezoldigde mandaten heeft bij de Nationale Bank, waar hij voorzitter is van het Remuneratie- en Benoemingscomité en lid van de Regentenraad[note]. De Regentenraad is een belangrijk orgaan dat « van gedachten wisselt over algemene vraagstukken in verband met de Nationale Bank, het monetair beleid en de economische toestand van het land en van de Europese Gemeenschap « [note]. De Raad van Bewind heeft een aanzienlijke macht binnen de Nationale Bank: hij stelt de boekhoudkundige regels vast, keurt de uitgavenbegroting en de jaarrekeningen goed en neemt de eindbeslissing over de winstverdeling die door het Directiecomité wordt voorgesteld. Didier Matray werd op 29 maart 2005 lid van de Regentenraad.

Hier wordt het lastig: de Regentenraad bestaat uit de gouverneur, de directeuren en tien regenten. De regenten worden door de algemene vergadering gekozen voor een hernieuwbare termijn van drie jaar: twee regenten worden gekozen op voordracht van de meest representatieve werknemersorganisaties; drie regenten worden gekozen op voordracht van de meest representatieve organisaties van de industrie en de handel, de landbouw en de middenstand. En de laatste vijf worden gekozen « op voorstel van de minister van Financiën « :

 » De gewone algemene vergadering van 29 maart 2005 heeft het mandaat van de heer Jacques Forest verlengd. Hij verkoos als Regenten de heren. Rudi Thomaes, Christian Van Thillo, André Mordant en Didier Matray. « Voetnoot 5 bij de naam van Didier Matray luidt: « op voorstel van de minister van Financiën « [note]…

Het is ook interessant vast te stellen dat de bazen van persgroepen (Persgroep: Het Laatste Nieuws, De Morgen, VTM, enz.), zoals Christian Van Thillo, regenten zijn bij de Nationale Bank.Het is ook interessant vast te stellen dat de hoofden van persgroepen (Persgroep: Het Laatste Nieuws, De Morgen, VTM, enz.), zoals Christian Van Thillo, regent zijn bij de Nationale Bank, of dat mensen zoals Jacques Forest, destijds CEO van de verzekeringsmaatschappij P&V, in de raad van bestuur waarvan Jean-Paul Phillipot, algemeen directeur van de RTBF, zetelt, ook zetelen in het auditcomité, het remuneratiecomité, het risicocomité en het benoemingscomité van P&V verzekeringen.

Dit verhaal van een politieke benoeming doet denken aan het recente verhaal van de halfbroer van Olivier Chastel, die werd geparachuteerd als hoofd van een intercommunale voor gezondheidszorg in Charleroi. De lezer zal na de Samu Social-affaire, Kazakhgate, de verhuizing van de federale politie in het bijzonder, of zelfs onlangs Publifin/Nethys, begrepen hebben dat deze schandalen niet de uitdrukking zijn van disfuncties in een systeem, maar integendeel terugkerende bewijselementen die licht werpen op de werking ervan. De primeur, op dit niveau, is slechts de status van een bestaand feit dat zojuist publiekelijk is geopenbaard. Gezien de vervallen staat van de media in de westerse landen, met name in België, « bestaan » veel zaken niet, alleen omdat zij niet door de media worden behandeld.

Maar laten we teruggaan naar ons aas. Maître Matray heeft een derde mandaat bij de Nationale Bank van België, als lid van de Commissie voor het Bijzonder Fonds, die tot taak heeft « de toewijzing van het Bijzonder Fonds voor het beschermheerschap van de Bank te onderzoeken « . Op de vraag of deze drie functies van de advocaat van de politicus een invloed hebben gehad op de vrijgave van de Libische fondsen, Kazachgate of andere zaken waarbij Didier Reynders betrokken is, is men geneigd bevestigend te antwoorden, gezien de bevoegdheden van de Nationale Bank van België op het gebied van fiscale fraude en terrorisme:  » de NBB is met name belast met het toezicht op de naleving door de financiële instellingen van hun Europese en nationale verplichtingen inzake de bestrijding van het witwassen van geld en de financiering van terrorisme (AML/CFT), alsook van hun verplichtingen inzake het bevriezen van activa en geldovermakingen « [note].

Wanneer men zich de affaire herinnert van Belgisch overheidsgeld dat werd geïnvesteerd in een offshore structuur, opgeborgen in de archieven van de « oude schandalen », in de vergetelheid van het geheugen om te beletten dat de doorsnee burger, het mikpunt van de grap, zou begrijpen dat deze affaire deel uitmaakt van het systeem en dat het systeem wordt geleid door een politiek-financiële maffia, wanneer men zich deze affaire en onze huidige onthullingen herinnert, zullen onvermijdelijk synaptische verbanden worden gelegd: De Belgische Investeringsmaatschappij (BMI), voor 64% in handen van de Belgische staat, duikt op in de « Paradise papers », via een vennootschap « Infra Asia Development », die gevestigd is in Vietnam en geregistreerd is op de Britse Maagdeneilanden, een berucht belastingparadijs. En wie vinden we terug als voorzitter van de BMI – en trouwens van de raad van bestuur van de NMBS: Jean-Claude Fontinoy, Reynders’ « topman[note] « .

Als directeur? Koen Van Loo, voormalig kabinetschef van Reynders. De tweede aandeelhouder van « Infra Asia Development » is niemand minder dan Ackermans & van Haaren, een vennootschap waarvan Luc Bertrand de eigenaar is en waarvan de dochter, Alexia Bertrand, tevens directeur is van AvH, stafchef van de… Didier Reynders. Van 2006 tot 2016 was Hans D’Hondt lid van de raad van bestuur van BMI-SBI, maar hij is ook voorzitter van het directiecomité van de Federale Overheidsdienst Financiën en vertegenwoordiger van de minister van Financiën bij de Nationale Bank, waarvan hij de verrichtingen moet overzien[note]. Als je weet dat hij geacht werd belastingfraude te bestrijden op het Ministerie van Financiën, kun je je voorstellen dat een aanwerving in Luxemburg efficiënter zou zijn.

BARON MATRAY

We hebben al laten zien hoe adellijke titels vrienden in staat stellen elkaar te beschermen[note]. Dus,  » Op voorstel van vice-eerste minister en minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders heeft de Koning bij koninklijk besluit van 13 juli 2012 de volgende adellijke gunsten verleend « Dit was het geval met Didier Matray, die gezelschap kreeg van Jef Colruyt, uit een van de rijkste families van België (4.213.066.000 euro[note]) of Olivier de Schutter[note]… De nieuwe Baron Matray zal relatief snel stijgen in de rangen, want vanaf september 2017 zal hij  » Voorzitter van de « Commission d’avis sur les concessions de faveurs nobiliaires et sur l’octroi de distinctions honorifiques de grade élevé « , een bureau dat samen met de Conseil de noblesse verantwoordelijk is voor  » advies uit te brengen aan de minister van Buitenlandse Zaken, die verslag moet uitbrengen aan de koning.

Als je depublicaties van Kairosop de voet volgtU zult zich herinneren dat de meest prestigieuze contactpersoon van Didier Matray, Didier Reynders, zijn vrienden naar behoren heeft bedankt, met name Olivier Theunissen, antiquair en kunstkenner, die hij tot Ridder in de Kroonorde zal benoemen, en Ernest de Laminne de Bex, voorzitter van de Cercle internationale diplomatique consulaire (CIDIC), voor wie hij de Koning zal voorstellen de titel van Baron te verlenen, deezelfdedag dat George Forrest de titel van Grootofficier in de Orde van de Kroon[note] krijgt. Veredeld worden is deel uitmaken van een grote familie en, zoals de maffiaclans, de wet van de stilte respecteren. Wij hebben begrepen dat sommige getuigen die bereid zijn bij de federale politie klacht in te dienen over elementen die verband houden met corruptie bij overheidsopdrachten die beheerd worden door de heer Fontinoy, en dus onrechtstreeks door Didier Reynders, weigeren zich in de openbaarheid te begeven, onder meer omwille van hun statuut van edelman.

De analyse van de mandaten van Matray op Cumuleo brengt een ander, buitengewoon element aan het licht: Didier Matray is voorzitter van de wetenschappelijke raad en vice-voorzitter van de raad van bestuur van het Centrum voor de studie en de praktijk van nationale en internationale arbitrage (CEPANI). In deze raad zetelt hij echter naast de advocaat van twee leden van het Kazachstaanse trio, Jean-François Tossens, die de belangen van Patokh Chodiev en Alexandre Machkevitch behartigt. Het moet een kwestie van toeval zijn. Didier Reynders treedt ook op bij CEPANI, bijvoorbeeld op de algemene vergadering van 6 juni 2019, waar hij een uiteenzetting gaf over « Arbitrage en bemiddeling: veranderende perspectieven « . À l’Associatie van Liégeois Twerken in Brussel (ALTB), geeft Didier Reynders lezingen, en ontmoet ook zijn kompaan Didier Matray, die één van de oprichters is. Dezelfde mensen, dezelfde perspectieven.

Wij zetten ons onderzoek voort en komen bij ICC België om te ontdekken dat Baron Matray directeur is van de VZW, evenals Jean-François Tossens. Uiteindelijk, volhardend, ontdekten we een derde ASBL, Francarbi genaamd, om de twee metgezellen te vinden. Francarbi is een « nationale arbitragevereniging  » die op 2 december 2016 Didier Reynders heeft uitgenodigd voor een symposium met als titel « Regards croisés sur le principe du contradictoire « .

JEAN-FRANÇOIS TOSSENS IN HET HART VAN KAZACHGATE

Wie is Jean-François Tossens en wat is zijn rol geweest? Dit laatste is in ieder geval de kern van Kazachgate. Wij schreven in april 2018: «  De man die schandalen verzamelt, Nicolas Sarkozy, die op 20 maart 2018 in hechtenis werd genomen voor de verborgen financiering van zijn presidentiële campagne in 2007, gebruikt zijn connecties om het Belgische wetgevingsproces te versnellen en het Kazachse trio te laten profiteren van een « verlengde criminele transactie ». De druk verspreidt zich en wordt op relais uitgeoefend, waardoor de faciliteringsprocedures in gang worden gezet met als doel het proces te bespoedigen en tot de vrijlating te leiden: Damien Loras, adviseur van Sarkozy voor Centraal-Azië, bekend als de « behandelende officier » van Patoch Chodiev.[note]Jean-François Étienne des Rosaies werd gevraagd om een internationale bedrijfsadvocaat voor hem te vinden. Catherine Degoul zal worden gekozen. Loras en des Rosaies stelden daarom een technisch (juridisch en financieel) en politiek team samen, tussen Frankrijk en België. Naast Damien Loras, die met de zaak belast was, des Rosaies, de tussenpersoon, Catherine Degoul, de advocate belast met het gerechtelijk aspect, de toenmalige ondervoorzitter van de Belgische Senaat, Armand de Decker, en het advocatenkantoor Toosens[note] ». De heer Degoul getuigde destijds dat Jean-François Étienne des Rosaies « had gezegd dat voor de advocatenkantoren Tossens en Stibbe (noot van de redactie: de twee Brusselse advocatenkantoren die Chodiev verdedigden) ten minste 2 miljoen aan kosten nodig zou zijn en vervolgens hetzelfde voor De Decker ».[note]

Jean-François Tossens heeft verschillende ontmoetingen gehad met Catherine Degoul, de advocaat van het Kazachstaanse trio. Het is Patrick De Wolf die als openbaar aanklager het Kazachstaanse trio en de vier andere medebeklaagden zal « voorstellen », «  het einde van alle openbare procedures in België – vijftien jaar gerechtelijk onderzoek in één klap uitgewist – in ruil voor de betaling van een geldboete (3.492.500 miljoen euro, bijna het wettelijk maximum), de terugbetaling van gerechtskosten (251.756,72 euro) en het afstand doen van de tegenwaarde van vijf gebouwen die zijn gekocht met middelen van vermoedelijk criminele oorsprong (18,45 miljoen euro)[note] « . Voor de armen, gevangenis. Voor de rijken, de boete, betaald met het geld dat ze gestolen hebben van de armen. De tijd verstrijkt, de onrechtvaardige regels blijven.

Patrick De Wolf zal dit strafrechtelijk transactie recht toepassen ondanks de instructies van het openbaar ministerie:  » Op dit moment is het niet raadzaam strafrechtelijke schikkingen voor te stellen totdat de herstelwet in werking is getreden. Indien u echter in zeer uitzonderlijke omstandigheden meent een dergelijke regeling te moeten voorstellen, dient u mij een gedetailleerd verslag toe te zenden waarin deze bijzondere omstandigheden worden gerechtvaardigd en dient u mij vooraf om toestemming te vragen. » Wij zien dus dat dit zeer duidelijk is. We willen niet dat je het doet. Wij kunnen u dit niet verbieden omdat de wet van kracht is, maar als u het doet, moet ik ermee instemmen en vooral hebben wij een schriftelijk en gemotiveerd verslag nodig om te weten waarom u zo’n haast heeft om dit soort transactie te ondertekenen.[note] « . Jean-François Tossens zou ook een van degenen zijn die hebben meegewerkt aan het opstellen van de tenlastelegging. Catherine Degoul, ondervraagd door een Belgische politieagent en magistraat in Parijs, in aanwezigheid van Franse onderzoeksrechters,  » legde tijdens de zitting uit dat het het advocatenteam van de heer Chodiev was, dat zij samen met haar collega’s Libotte en Tossens leidde, en dat de aanklacht tegen de heer De Wolf had opgesteld[note] ». Tossens zou een bedrag van zeven cijfers hebben ontvangen.

Maar er is meer aan de hand dan dat. De Franse onderzoeksrechter, Aude Buresi, stelde Patoch Chodiev onder toezicht wegens  » witwassen van belastingfraude, in een zaak van enveloppen van 800 000 EUR en 5 miljoen EUR die respectievelijk in Parijs en in het Hyatt Hotel in Zürich werden gegeven aan de Franse advocate Catherine Degoul en haar kofferdrager Eric Lambert « . Een deel van dit geld zou zijn betaald aan Brusselse advocatenkantoren, waaronder dat van Jean-François Tossens. Het is nogal amusant dat Patoch Chodiev voor dezelfde feiten in Frankrijk wordt onderzocht, terwijl de gerechtelijke autoriteiten hun onderzoek in België hebben afgesloten. Het is moeilijk te geloven dat het niet de medeplichtige aflossers op politiek, gerechtelijk en veiligheidsniveau waren die dit in België hebben laten gebeuren.

Het zou zeer interessant zijn om Jean-François Tossens, naaste medewerker van Catherine Degoul en advocaat van twee leden van het Kazakstrio, en Didier Matray, advocaat van Didier Reynders, over dit alles te horen. Zouden ze geen enveloppen voorbij hebben zien komen? Het spreekt vanzelf dat de nabijheid van de twee advocaten in drie ASBL’s hen in staat stelt een uiterst discreet gesprekskanaal te hebben dat aan elke afluisterpoging ontsnapt.

Een laatste opmerking over Didier Matray: hij is directeur en voorzitter van de raad van bestuur van de Belgisch-Luxemburgs-Duitse kamer van koophandel, waar hij zich inzet voor de toenadering tussen deze drie landen. Onnodig te zeggen dat deze situatie gunstig moet zijn geweest voor de kandidatuur van Didier Reynders als Europees commissaris, waarvan Ursula von der Leyen, een Duitse, in november 2019 voorzitter zal worden…

De promiscuïteit tussen deze twee advocaten, de banden met verschillende instellingen en VZW’s, en de systematische gehechtheid aan Didier Reynders, vormen een kleine bom voor deze hyperbeschermde maffia. Het is aan ons om het te laten exploderen, evenals deze onherleidbare en structurele hebzucht die de toekomst van de mensheid ruïneert. Verwacht zonder dit in het bijzonder geen echte verandering.

Eric Arthur Parme

Dames en heren leden van het Europees Parlement,

Als kritisch en onderzoekend blad willen wij u wijzen op het gevaar van de benoeming van Didier Reynders tot commissaris voor Justitie, Rechtsstaat en Consumentenbescherming, terwijl er enorme verdenkingen tegen hem bestaan. Wij willen dat u nota neemt van ons journalistieke werk, dat onze vragen ondersteunt en ook bij u twijfel zou moeten wekken en het voorzorgsbeginsel in werking zou moeten stellen.

Wij volgen al geruime tijd de affaires waarrond de man die gekozen werd om Europees commissaris te worden merkwaardig genoeg graviteert, net zoals zijn partij, de MR, die de voorzitter van de parlementaire onderzoekscommissie naar Kazachgate zal doen zeggen dat er een echt « blauw netwerk  » bestaat. Wij stellen ze kort voor.

– Kazachgate In 2010, toen de Franse president Nicolas Sarkozy met Kazachstan onderhandelde over de verkoop van 45 helikopters van het type EC 145 van de groep Eurocopter (EADS) en 290 locomotieven van de groep Alstom, voor een bedrag van 2 miljard euro, stelde de Kazachse president Nursultan Nazarbayev als voorwaarde voor deze enorme aankoop:  » Ik zal tekenen als u tussenbeide komt namens mijn vrienden die worden vervolgd in België[note]. Deze beroemde vrienden zijn Patokh-Chodiev (Kazachse en Belgische nationaliteit), Alijan Ibragimov (Oezbeeks en Belgisch) en Alexandre Mashkevitch (Israëlisch en Kazachs), voor het gemak bekend als « het Kazachse trio ». Zodra dit verzoek was gedaan, werd een team opgericht. Damien Loras, de adviseur van Sarkozy voor Centraal-Azië, die bekend staat als de « zaakgelastigde » van Patoch Chodiev, neemt contact op met Jean-François Étienne des Rosaies om een internationale zakenadvocaat voor hem te vinden. Catherine Degoul zal worden gekozen. Loras en des Rosaies stelden daarom een technisch (juridisch en financieel) en politiek team samen, tussen Frankrijk en België. Naast Damien Loras, die met de zaak belast was, des Rosaies, de tussenpersoon, Catherine Degoul, de advocate die met het gerechtelijke aspect belast was, was er ook de toenmalige vice-voorzitter van de Belgische Senaat, Armand de Decker, die eveneens advocaat was.

Een federaal parlementslid, Marco Van Hees, zal zeggen:« Een aanzienlijke hoeveelheid bewijsmateriaal wijst erop dat de man die nog steeds vice-premier isin de federale regering een sleutelrol heeft gespeeld in de Chodiev-affaire. Onze onderzoeken en die van andere kranten komen altijd tot dezelfde conclusies. De banden van Didier Reynders in deze affaire, met Nicolas Sarkozy, Armand de Decker, Catherine Degoul, de advocaat van het Kazakstrio… de opdrachten van de Staatsveiligheid van de familieleden van Didier Reynders; de beschuldigingen van Nicolas Ullens, agent van de inlichtingendiensten in België (de Staatsveiligheid) tussen 2007 en 2018 en de bedreigingen die hem ten deel vielen, maar ook de officines van de Orde van Malta, de Compagnie van de Musketiers van Armagnac, of de adellijke concessies, waar de protagonisten elkaar « inter-decoreren »… Om maar één voorbeeld te noemen: Aymeri de Montesquiou-Fezensac d’Artagnan, de speciale vertegenwoordiger van president Sarkozy voor Centraal-Azië, senator-burgemeester van Marsan, zeer dicht bij de Kazachse regering en  » eengrote vriend van President Nazarbayev « , werd een actief lid van de Frans-Belgische cel die het Kazakstrio steunt. De Franse justitie zal hem ervan verdenken smeergeld te hebben ontvangen uit het contract van 2 miljard euro tussen Frankrijk en Kazachstan. Aymeri de Montesquiou is kapitein van de Compagnie des Mousquetaires d’Armagnac, die er volgens de krant Mediapart van wordt beschuldigd samen met zijn echtgenote een niet-aangegeven rekening te hebben in het Zwitserse filiaal van HSBC. Op 16 oktober 2010 werd Didier Reynders benoemd tot « Musketier van de Armagnac ». Toeval van timing: op 27 oktober 2010 ondertekenden Sarkozy en Nazarbayev contracten ter waarde van 2 miljard euro. Onder de andere leden van de broederschap die die dag werden geïnaugureerd was Armand de Decker, de vice-voorzitter van de Senaat en advocaat van het Kazakstrio.

In deze zaak werden talrijke onthullingen gedaan die Didier Reynders duidelijk in opspraak brachten, zoals de brief van Etienne des Rosaies aan Claude Guéant: « Ik heb dus de beslissende steun gekregen van mijn eerste neef Armand de Decker, wat ons de « steun » opleverde van de ministers van Justitie, Financiën en Buitenlandse Zaken. En die de (unanieme) stemming van zijn liberale partij heeft « geëngageerd » om de eerste wet van het nieuwe Belgische Burgerlijk Wetboek van Justitie te wijzigen die de Staat machtigt « financiële transacties in strafzaken die met name de aanklachten van witwassen, valsheid in geschrifte en criminele vereniging omvatten ».[note]^.In het midden van « Kazakhgate » ontkent Didier Reynders niet de advocaat Degoul te hebben ontmoet op 2.2.2012 in het kantoor van Armand De Decker en zij vermeldt zelfs meerdere ontmoetingen.

– Libische fondsen: in maart 2018 werd ontdekt dat 10 miljard euro (van de 16 miljard euro) van de Libische fondsen die Kadhafi in België had ondergebracht, was verdampt[note]. Volgens EU-verordening 2016/44 zijn de ministers van Buitenlandse Zaken de enigen die bevoegd zijn voor VN-besluiten tot bevriezing. Op het moment van de dooi was Didier Reynders minister van Buitenlandse Zaken. Het is ook vreemd dat een man die altijd heeft ontkend zich met het beheer van de Libische fondsen te hebben bemoeid, aan zijn ambtgenoot vraagt of Libië zou overwegen een deel van de fondsen « voor humanitaire doeleinden »vrij te geven.[note] Voorts blijkt uit een brief van de Euroclear-bank dat de instelling reeds in november 2011 werd verzocht een tweede rekening te openen om de rente van de eerste rekening (ongeveer 300 miljoen euro per jaar aan rente) vrij te maken. Op dat moment was Didier Reynders nog drie weken minister van Financiën.

– De zaak van de valse visa Toen Myrianne Coen in de jaren ’90 tweede man was op de Belgische ambassade in Sofia (Bulgarije), bracht zij een omvangrijke visumhandel aan het licht waarbij de toenmalige ambassadeur betrokken was, met drugshandel, vleeshandel, prostitutie, kinderporno, enz. Er wordt ook een verband vermoed met pedofiele netwerken en de Dutroux-affaire[note]. Het Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding (nu Unia) had destijds bij monde van zijn directeur Johan Leman een ernstig vermoeden van mensenhandel in deze zaak, en heeft zich aldus aangesloten bij de klacht van mevrouw Coen. In deze zaak werd Didier Reynders in 2012 beschuldigd van intimidatie, pesterijen en het verwijderen van de diplomate uit haar functie. In plaats van een diepgaander onderzoek te gelasten op basis van de verklaringen van Myrianne Coen, heeft minister Reynders  » heeft de eer een klacht in te dienen  » tegen de diplomaat op 31 juli 2012, met het verzoek  » een gerechtelijk onderzoek in te stellen naar de feiten die de eer van de Belgische Staat en meer bepaald van de FOD Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking rechtstreeks aant asten.

–Informatie van een voormalig agent vande staatsveiligheid: Nicolas Ullens de Schooten, een voormalig agent van de staatsveiligheid, heeft talrijke elementen van verdenking inzake witwassen van geld en corruptie verstrekt.

U staat op het punt de benoeming van Didier Reynders tot Europees commissaris voor justitie en de rechtsstaat te bekrachtigen, terwijl zijn naam de afgelopen 20 jaar in België in verband is gebracht met meerdere belangenconflicten (banden met dubieuze vastgoedpromotoren die overheidsgebouwen tegen lage prijzen opkopen en deze vervolgens weer aan de staat verhuren – sale and lease back-, toen Didier Reynders minister van de Regie der Gebouwen was), corruptie (Kazachgate, Libische fondsen) en witwassen van geld.

Er lopen momenteel twee rechtszaken tegen hem:

• een dossier bij het Hof van Beroep van Bergen over de zogenaamde « Kazachgate »-zaak;
• een dossier bij het hof van beroep te Brussel naar aanleiding van de strafklacht van voormalig agent van de Staatsveiligheid Nicolas Ullens tegen de personen die hem als auteur, mededader of medeplichtige met de dood hebben bedreigd en hebben lastiggevallen bij de uitoefening van zijn functies als inspecteur van de Staatsveiligheid (VSSE) in het kader van het onderzoek naar verschillende corruptie- en witwaszaken waarin de namen van toekomstig Europees Commissaris Didier Reynders en diens rechterhand en adviseur Jean-Claude Fontinoy voorkwamen.

Met dergelijke lopende zaken waarbij hij betrokken is, zou de door België voorgestelde kandidaat-commissaris niet in staat zijn belangrijke verantwoordelijkheden als Europees Commissaris voor Justitie en Rechtsstaat uit te oefenen met de eerlijkheid en de volledige inzet die deze taak vereist.

Het verzoek van de Franse commissaris, mevrouw Goulard, is afgewezen op lichtere gronden dan de zaken waarbij de heer Reynders betrokken was.

Op basis van het voorzorgsbeginsel zou u België moeten vragen een andere kandidaat-commissaris voor te dragen.

We vragen het:

– een openbaar debat met kennis van alle beschikbare informatie, met inbegrip van die welke in deze brief is vervat;

– met het oog daarop uitstel van de voor woensdag 27 november geplande stemming in het Europees Parlement, teneinde dit democratisch debat mogelijk te maken.

Alexandre Penasse

Hoofdredacteur van het tijdschrift Kairos

Deze brief wordt openbaar gemaakt en naar de persdienst gestuurd.