Dromen androïden van elektrische schapen?

JEFF BEZOS DROOMT VAN STAR TREK

Wishmaster is een zeer doorsnee en tamelijk amusante horrorfilm uit 1997 – een soort episode uit de Vierde Dimensie die zich uitstrekt over anderhalf uur – die het motief van het Arabische Nachtverhaal Aladdin en de Toverlamp neemt en het perverteert. Het gaat natuurlijk over een djinn die je wensen vervult, maar wat het gelukkige slachtoffer niet weet is dat de djinn haar derde wens tegen haar zal keren; ze wenst bijvoorbeeld een miljoen dollar te winnen, de djinn laat haar moeder een levensverzekering voor dat bedrag afsluiten en sterft in een vliegtuigongeluk. Met zijn gevoel voor spreekwoorden waarschuwt het Engels ons: « Be careful what you wish for », wat vertaald zou kunnen worden als « Wees voorzichtig met wat je wenst »: « Wees voorzichtig met wat je wenst ». Als Djinns (demonen) bestaan, kunnen weinigen van ons zich erop beroemen ze te hebben ontmoet. Aan de andere kant is er geen tekort aan degenen die er prat op gaan de wensen van de mensheid te vervullen.

HIJ IS NIET GEÏNTERESSEERD IN WINST

Laten we onze aandacht richten op de miljardairs, die door de pers die ze kopen of financieren[note] « filantropen » worden genoemd. Of het nu gaat om voormalige Amerikaanse vice-presidenten die munt slaan uit de angst voor « global warming », maar villa’s aan de kust kopen terwijl ze ons bedreigen met een stijgende zeespiegel, of multimiljardairs die geobsedeerd zijn door vaccinatie. Ik was in het voorjaar van 2020 eigenlijk zeer verbaasd dat sommige mensen Bill Gates principieel verdedigden tegen geruchten over hem: het minste wat we kunnen doen tegen iemand met onbeperkte financiële middelen is hem niet meer macht geven, door een gezond wantrouwen jegens hem te tonen. Laten we de moraal van Wishmaster in gedachten houden telkens wanneer een politiek leider tablets in alle scholen belooft, terwijl de bedenkers ervan hun kinderen naar scholen sturen waar schermen verboden zijn, of wanneer bepaalde miljardairs of Silicon Valley grootheden de mogelijkheid bungelen om « je ziel te downloaden om eeuwig in de staat van een machine te leven » (Ray Kurzweil, zeer serieus genomen door de heerlijke Laurent Alexandre), wat, laten we eerlijk zijn, alleen mogelijk is als we precies weten wat de ziel is…. of dat we die niet kwijt zijn (in welk geval we ons serieus moeten afvragen wat er nog te downloaden valt). En dan zijn er nog de welwillende visionairs die er al van dromen om de mensheid de ruimte in te sturen…

De waarschijnlijk ironische titel van een zeer interessante biografie van multimiljardair Jeff Bezos die te zien is op Youtube[note] (op het P.A.U.L.-kanaal) luidt: « He’s not interested in profit. » Als Bezos als filantroop wil worden beschouwd, kun je hem beter niet beoordelen op zijn projecten. Noch op zijn prestaties… En daarover informeert bijvoorbeeld journalist Jean-Baptiste Malet in zijn boek En Amazonie (2014). Volgens dit boek is er geen gebrek aan redenen om deze werkgever te ontvluchten als de pest. In een wereld waarin alles hetzelfde betekent als zijn tegendeel (« The question is who is the master, full stop », zegt de Cheshire cat in Alice in Wonderland), belet Bezos’ onverschilligheid voor winst hem niet om op zijn minst ogen te maken naar winstgevendheid. Het werk van een Amazon-werknemer is uitputtend en vereist dat hij tot 20 kilometer per dag loopt. De werkomstandigheden zijn ook vernederend: men wordt systematisch gefouilleerd bij het weggaan, a priori beschouwd als een dief. Amazon zet aan tot verloochening (van collega’s die hen voor de gek houden), bevordert het ontstaan van een « tunneleffect », waarbij het werk zelfs de vrije tijd in beslag neemt, chanteert werknemers met de belofte van een contract voor onbepaalde tijd dat, eenmaal verkregen, hen verplicht hun prestaties te verdubbelen, met de medeplichtigheid van volksvertegenwoordigers, en begunstigt de vestiging van grote bedrijven die geen belasting betalen in achtergebleven gebieden.[note].

Amazon’s motto is :

We zullen je eraan herinneren dat je een geweldige tijd moet hebben bij Amazon. Niets van dit alles zou bekend zijn als Malet niet was aangeworven door dit bedrijf, waarvan de arbeidsovereenkomst bepaalt dat werknemers niet met de media over hun werkgever mogen praten. Tot overmaat van ramp financieren de staat en de overheid de vernietiging van banen in Frankrijk; dankzij een financiële regeling kan Amazon zijn financiën naar Luxemburg verplaatsen. Naast het feit dat dit werk het dichtst in de buurt komt van moderne slavernij (een formule die wordt aangemoedigd door de landen van de Europese Unie, die slechts bespottelijke belastingen eisen van deze multinationals), wordt Amazon ook beschuldigd van monopolistische praktijken, van onderdrukking van vakbondsbewegingen in bepaalde magazijnen (dit is bijna vanzelfsprekend), van afpersing, waarbij soms de terugbetaling van 100% van de fooien van zijn Flex-bestellers wordt geëist, evenals beschuldigingen van industriële spionage, van toezicht op zijn werknemers of zijn klanten…

DEPERSONALISATIE

Als je het kwaad niet wilt zien, is het gemakkelijk te geloven dat de benarde situatie van Amazon-werknemers slechts het resultaat is van cynisme en verwaarlozing door de markt. Integendeel, het lijkt mij dat deze exploitatie gehoorzaamt aan een wereldbeeld; dit is wat Malet ook suggereert als hij het heeft over de « Have fun » bij Amazon en wat Amazon « psychologische acties » noemt. Deze omvatten quizzen over modieuze series, maar ook gratis attracties voor werknemers en het gebruik van suiker als instrument voor onderwerping door regressie… En het werkt: « Iemand die nog nooit een voet in een fabriek heeft gezet, zou kunnen denken dat de chocoladeballen die met Pasen worden uitgedeeld, het mini-circus dat is opgezet voor het Fête de la Musique en de wekelijkse quiz geen enkele invloed kunnen hebben op « verlichte » kritische geesten. […] Zo redeneren is een miskenning van de realiteit van fysieke arbeid. Fysieke vermoeidheid « beïnvloedt » de stemming, gevoeligheid en emotionaliteit. […] De verleiding tot regressief gedrag wordt dan aanzienlijk vergroot. […] Ik heb ook gehoord van uitzendkrachten die verbaasd zijn dat ze zoete producten uit de automaat willen, terwijl ze buiten hun nachtwerk over het algemeen onverschillig staan tegenover deze voedingsmiddelen.

Volgens Malet dient het « plezier maken » bij Amazon een echte « psychologische conditionering » van de werknemers. Deze kleine tekenen van aandacht, dit aangeboden comfort, dienen ook om het uitputtende werk draaglijk te maken. Het management weet kansen te benutten om een kunstmatige dosis vreugde in te boezemen die stemming en emotionaliteit beïnvloedt, en houdt vol dat het mechanisme van « plezier maken » een kwestie is van sociale psychologie*. Dit zijn technieken die wetenschappelijk zijn bestudeerd door specialisten in de psyche, met name in de laboratoria van grote Amerikaanse universiteiten. […] Door zijn vrije tijd te vullen, ontwikkelt de « pretmaker » nieuwe sociale relaties. Het is een social engineering techniek die ontworpen is om een controlemechanisme rond de werknemer te schroeven*.

In werkelijkheid is de weldadige psychologie die in gespecialiseerde tijdschriften wordt verspreid slechts het toonbare gezicht van een geheel van onderzoek dat in de eerste plaats tot doel had mensenmassa’s te controleren en individuen te conditioneren (werk van het Tavistock Instituut, van Edward Bernays, neef van Sigmund Freud en auteur van Propaganda). En dat is begrijpelijk: de hypergecentraliseerde macht van onze materialistische « democratieën » moet in staat zijn de uitbarstingen van de menselijke massa die zij beheerst in te dammen, zich terdege bewust, net als de slavenhouders die in angst voor opstand leefden en naast hun geweren sliepen, van het onstabiele karakter ervan.

LATEN WE DE HEMEL BEZOEKEN

Hoewel Bezos het management van Amazon heeft verlaten, blijft hij grootaandeelhouder en wijdt hij zich nu aan zijn projecten voor de mensheid (Blue Origin, opgericht in 2000). Sinds zijn jeugd gefascineerd door de serie Star Trek (die in 1966 op de Amerikaanse televisie verscheen), beweert hij te werken aan een toekomst waarin de mensheid in de ruimte leeft om de aarde te behouden. Net zoals de djinn onze wensen tegen ons keren, is het niet zinloos om de plannen van deze miljardair (en anderen) tegen hen te keren. Zijn fortuin heeft hem in staat gesteld weer aansluiting te vinden bij zijn jeugddromen, toen hij gefascineerd was door Star Trek en de mythologie daarvan. Star Trek, een uitstekende serie trouwens, is ook een natte droom van globalisten (en laten we globalisering, die de natuurlijke ontwikkeling is van handel en culturele uitwisseling, niet verwarren met de globalistische ideologie van de Nieuwe Wereldorde) met zijn onzichtbare wereldregering (althans in de eerste seizoenen van de nieuwe serie die in de jaren tachtig nieuw leven werd ingeblazen). Antropoloog David Graeber zegt in zijn zeer interessante Bureaucratie: « Is de Federatie van Planeten – met haar hooggestemde idealisme, haar strenge militaire discipline en de opvallende afwezigheid van zowel klassenverschillen als de geringste tastbare zweem van meerpartijendemocratie – eigenlijk niet gewoon een veramerikaniseerde visie op een vriendelijker, zachter en vooral ‘functionerende’ Sovjet-Unie? Wat mij vooral opvalt aan Star Trek is dat er niet alleen geen echt spoor van democratie is, maar dat bijna niemand de afwezigheid ervan lijkt op te merken. [Star Trek personages klagen voortdurend over bureaucraten. Ze klagen nooit over de politici, want politieke problemen worden uitsluitend, altijd, met administratieve middelen aangepakt. Maar dit is natuurlijk precies wat je zou verwachten onder een vorm van staatssocialisme. We vergeten vaak dat ook deze regimes steevast beweerden democratieën te zijn. Op papier kon Stalins Sovjet-Unie bogen op een voorbeeldige grondwet, met oneindig veel meer democratische checks and balances dan de Europese parlementaire systemen van die tijd. »

Op het Ignatius Forum, dat plaatsvond in de National Cathedral in Washington op 11 november 2021, deelde Jeff Bezos zijn plannen voor de mensheid en de ruimte[note]. Volgens hem is het wenselijk dat de aarde in de komende decennia een natuurreservaat wordt dat de mensheid, die in ruimtekolonies woont, zou kunnen bezoeken, zelfs als deze mensheid in haar kolonies zou kunnen genieten van levensomstandigheden die dicht bij die van de aarde liggen, met een gereconstrueerde fauna en flora (een ambitieuzer programma dan dat van Noach, wiens enige missie was de fauna te redden), want het spreekt vanzelf dat dit alles mogelijk zou zijn. Tijdens dit 25 minuten durende interview, waarin Bezos zich een nogal slechte spreker toont door steeds te herhalen dat de Aarde niet mag verslechteren onder invloed van de mens (zijn mantra is « Deze planeet is bijzonder, we kunnen haar niet verpesten… »), spreekt de man die ervan droomt de hoeder te zijn van een reusachtig natuurgebied en ruimtekolonies over het de ruimte in sturen van miljoenen mensen. (), de man die ervan droomt de hoeder te zijn van een reusachtig natuurreservaat en ruimtekolonies spreekt over het de ruimte in sturen van miljoenen mensen, om de aarde te bevrijden om weer een Eden te worden waarop slechts een handjevol mensen het voorrecht zouden hebben om permanente bewoners te zijn, samen met hun bevoorrechte bediende. Het is waarschijnlijk uit bescheidenheid dat Bezos verzuimt de aanzienlijke bijdrage te vermelden die hij en zijn bedrijf hebben geleverd aan de lucht- en zeevervuiling – aangezien de activiteit van Amazon aanzienlijk bijdraagt aan de vervuiling die door het lucht- en zeevervoer wordt uitgestoten; om een idee te geven: het verbruik van een kleine boot met een vermogen van 500 pk, bij een snelheid van 50 knopen, wordt geschat op 500/3 = 166 liter per uur)

Een vraag die in dit artikel niet wordt gesteld is volgens welke wiskundige regels een paar miljoen (in de toekomst), opgeteld bij een handvol, optellen tot enkele miljarden. Met andere woorden: wat gebeurt er met de paar miljard mensen die noch in de ruimte noch op aarde leven? Laten we twee hypotheses aannemen. De eerste is dat deze miljarden mensen zullen zijn verdwenen; maar Bezos, die deze verdwijning postuleert, zegt niet hoe dit zal zijn gebeurd. De tweede veronderstelling is dat de meeste van de miljarden mensen die de wereldbevolking vormen geen deel uitmaken van de mensheid, waardoor het niet nodig is hen in de som op te nemen. Een derde hypothese, verenigbaar met de vorige twee, is dat extreme rijkdom een mentale pathologie is. Maar het is een operatieve pathologie, aangezien onbeperkte financiële middelen het mogelijk maken om de wereld naar eigen wens vorm te geven; zo financiert de Bill en Melinda Gates Foundation gedeeltelijk alle gezondheidsorganisaties in de wereld, met name de universiteiten die de meeste mediadeskundigen in dienst hebben die op de zenders paraderen om ons al het goede te vertellen dat ze van ons willen; een ander voorbeeld, Bezos, alweer, kocht de krant Washington Post, met betere bedoelingen – laat daar geen twijfel over bestaan – dan miljardair Xavier Niel, die verklaarde: « Als journalisten me kwaad maken, neem ik een aandeel in hun krant en dan laten ze me met rust.[note] « .

Als Jeff Bezos’ extreme rijkdom wordt ingegeven door goede bedoelingen… Als…

Ludovic Joubert
* Ik onderstreep.